Του Σάκη Μουμτζή
Με την επιστροφή από τις διακοπές μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο. Συνεπώς, για την κυβέρνηση αυτό που θα μετρήσει θα είναι τα έργα της. Καλά είναι τα λόγια και οι διαβεβαιώσεις, όμως μετά από δύο κυβερνητικές θητείες οι πολίτες θα αξιολογήσουν έργο και προοπτικές. Αυτά φυσικά πάνε μαζί. Ένα θετικό έργο συνολικά, προδιαθέτει και ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.
Τα γράφω αυτά διότι είθισται στην προεκλογική περίοδο οι υπουργοί να ασχολούνται με την επανεκλογή τους και όχι με την ολοκλήρωση του έργου τους. Είναι μια πάγια πρακτική από την οποία κινδυνεύει και αυτή η κυβέρνηση. Τη στιγμή που τα υπουργεία πρέπει να φουλάρουν τις μηχανές τους, οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους κινούνται στο ρελαντί. Αν τελικά οι εκλογές διεξαχθούν τον Μάιο του 2027 ο χρόνος που απομένει είναι μεγάλος και τυχόν παράλυση της κυβέρνησης αναμφίβολα θα επηρεάσει αρνητικά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Συνεπώς ο πρωθυπουργός δεν πρέπει να πείσει μόνον τους πολίτες γιατί θα πρέπει να τον ψηφίσουν για 3η συνεχόμενη φορά, θα πρέπει συγχρόνως να ωθήσει τους υπουργούς του να παραγάγουν έργο σε αυτούς τους οκτώ περίπου μήνες. Και αν κάποιοι από αυτούς κουράστηκαν, υπάρχει και το rotation, δηλαδή ένας μικρός ανασχηματισμός.
Κάπου διάβασα το αντιπολιτευτικό επιχείρημα πως «δεν μπορούμε να έχουμε ισόβιες κυβερνήσεις». Η υπερβολή πάντα εντυπωσιάζει, αλλά πολλές φορές προδίδει και την αδυναμία όσων διατυπώνουν τις απόψεις τους με αυτόν τον τρόπο. Στην προκειμένη περίπτωση, η διεκδίκηση μιας 3ης τετραετίας δεν έχει καμιά σχέση με την εγκαθίδρυση ενός ισόβιου καθεστώτος. Στις δημοκρατίες οι πολίτες αποφασίζουν ποιον θέλουν να τους κυβερνήσει είτε γιατί τον εμπιστεύονται είτε γιατί οι αντίπαλοί του είναι ανύπαρκτοι και αδύναμοι. Μάλιστα στον βαθμό που δεν υπάρχει, εκ του Συντάγματος, περιορισμός συνεχόμενων κυβερνητικών θητειών, τότε δεν έχει κανένα ουσιαστικό πολιτικό αντίκρισμα το αντιπολιτευτικό επιχείρημα που προανέφερα.
Με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα την επομένη των εκλογών η Νέα Δημοκρατία θα αποτελεί -στη χειρότερη για αυτήν εξέλιξη- τη βάση μιας συνεργατικής κυβέρνησης, με τον πρωθυπουργό να προέρχεται από τις τάξεις της. Διότι υπάρχει και η θετική εξέλιξη, δηλαδή το ενδεχόμενο του σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης. Σήμερα αυτή η προοπτική μπορεί να φαίνεται όντως απομακρυσμένη, αλλά είναι αλλιώς οι ασκήσεις επί χάρτου ( δημοσκοπήσεις) και αλλιώς οι συνθήκες της πραγματικής μάχης ( εκλογές).
Αναντίρρητα η φθορά της κυβέρνησης είναι υπαρκτή και φυσιολογική, αλλά η φθορά της αντιπολίτευσης φαίνεται μεγαλύτερη. Η δε προοπτική να κατέβουν στον αγωνιστικό χώρο πολιτικοί που έχουν να ασχοληθούν με την πολιτική καμιά εικοσαριά χρόνια, μου θυμίζει τις ποδοσφαιρικές ενδεκάδες των παλαιμάχων.
Συνεπώς, είναι στο χέρι του πρωθυπουργού να κινητοποιήσει όλους τους υπουργούς του και κυρίως να τους υπενθυμίζει πως μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο και θα πρέπει να προσέχουν τι λένε. Οι ανόητες και περιττές δηλώσεις μόνον ζημία κάνουν και μερικά κυβερνητικά στελέχη έχουν κλίση σε αυτόν τον τομέα.
Πηγή: liberal.gr