Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Κάτι δεν πάει καλά με εμένα, αφού δυσκολεύομαι να καταλάβω τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνουν όσοι εναντιώνονται στην επιστροφή μέρους και συγκεκριμένων δανεικών του ελληνικού κράτους. Οσοι επικρίνουν την ακύρωση ορισμένων ακριβών δανείων, με τη μέθοδο της «πρόωρης» αποπληρωμής, αγνοούν, ηθελημένα προφανώς, ότι τα δάνεια αυτά επιβαρύνουν τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό, παρόλο που ο αρμόδιος κρατικός οργανισμός (ΟΔΔΗΧ) έχει κάνει -και εδώ- σωστά κουμάντα με κατάλληλες χρηματοοικονομικές πράξεις.
Ο πιο απλός συλλογισμός καθενός που χρωστά μεγάλα ποσά, επιβάλλει τη μείωση του δημόσιου χρέους κάθε φορά που έχουμε την κατάλληλη ευκαιρία. Ιδίως όταν «περισσεύουν» χρήματα από την αύξηση των δημοσίων εσόδων λόγω εξαιρετικών περιστάσεων. Όπως είναι αυτή την περίοδο ο ταχύς ρυθμός αύξησης του εθνικού εισοδήματος, ο περιορισμός της φοροδιαφυγής και η υπεραπόδοση ορισμένων φόρων.
Θα καταλάβαινα καλύτερα τις αντιρρήσεις των εκ του προχείρου «ειδικών», αν το επιχείρημα τους έγερνε στην πλευρά της μείωσης των φόρων, τουλάχιστον κατ’ αναλογίαν των βέλτιστων φορολογικών επιδόσεων.
Και πάλι όμως, όπως επί χρόνια υποστηρίζω, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν τα «υπερέσοδα», θα έπρεπε να απομειώσουμε το κρατικό χρέος, αντλώντας, για παράδειγμα, από το αυθαίρετο και καταπιεστικό «μαξιλάρι» των 37-41 δισεκ. ευρώ και βάζοντας «στην άκρη» ένα, λογικό, ποσό ετησίως.
Ούτε αντιλαμβάνομαι γιατί «ξύπνησαν» τώρα οι αντιρρησίες μείωσης του χρέους, όταν μάλιστα μιλάμε για την πιο επαχθή εξάρτηση της χώρας έναντι των αγορών και άλλων γερακιών της διεθνούς οικονομίας και πολιτικής, όταν, ορθώς, η Ελλάδα ήδη αποπληρώνει τα τελευταία χρόνια, σημαντικά ποσά παλαιότερων χρεών, τα οποία, κατά τον υπολογισμό του Κωνσταντίνου Χαροκόπου (εδώ) έχουν ήδη ανέλθει σε 36 δισ. ευρώ.
Προφανώς, υποθέτω, επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να το «διαφημίσει» ως δική της σοφή επιλογή. Με αποτέλεσμα να πέσουν (άλλη μια φορά) στη φάκα οι ανοήτως αντιπολιτευόμενοι, υμνώντας, από την ανάποδη, τη συντηρητική και προνοητική σοφία του καλού διαχειριστή Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού «μόνος αυτός» νοιάζεται για το μακρόπνοο καλό της χώρας. Χρήσιμο, για την κυβέρνηση, ειδικά σε αυτή τη μακρά προεκλογική περίοδο, ώστε να μη ξεχνούμε ποιος επιδεικνύει δημοσιονομική υπευθυνότητα.
Θα ήταν χρησιμότερο πάντως, αν η Βουλή ενημερωνόταν και ερευνούσε κατά τακτά χρονικά διαστήματα τα σχετικά με τη διαχείριση του δημόσιου χρέους. Προφανώς δεν αρκεί μια τυπική αντιπαράθεση με πολιτικάντικα επιχειρήματα, την οποία επεδίωξε και πέτυχε ο ευφυής υπουργός Πιερρακάκης (κατά κόσμον Κ2) στρώνοντας το τερέν για τα σχόλια στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο του Κ1. Σχόλια που συντόμως θα γίνουν πρωθυπουργικοί μύδροι εναντίον των ανεύθυνων που ζητούν να επιστρέψουν στη διακυβέρνηση (ως μπουλούκι αντιπολιτευομένων, μάλιστα) γιατί, λέει, «τότε γνώριζαν τι ήθελαν αλλά όχι πως να το επιτύχουν», ενώ τώρα έμαθαν τα… κόλπα.
Σε μια χώρα με επίσημο δημόσιο χρέος άνω των 330 δισ. ευρώ (καθαρό) κανείς δεν θα έπρεπε να σκέφτεται τίποτε διαφορετικό από την διαγραφή όσο μεγαλύτερου μέρους εξ αυτού είναι ευχερές και επωφελές. Δεν έχουμε ακόμη γλιτώσει από την αυτοκτονική αμεριμνησία του ασυγκράτητου δανεισμού που έφερε η υιοθέτηση του ευρώ. Μόνον που πριν το ευρώ ρίχναμε τα βάρη του χρέους σε υποχρεωτικές μικρές δόσεις απομείωσης της περιουσίας και της αγοραστικής δύναμης όλων των κατοίκων της χώρας, δια της μεθόδου της υποτίμησης της δραχμής.
Τώρα όμως τελούμε υπό τετραπλό έλεγχο: των αγορών, που βαθμολογούν καθημερινά την αξιοπιστία της Ελλάδας, των υπερεθνικών ιδρυμάτων της Ενωσης (όπως το EFSF) που διαχειρίζονται τα χρέη μας, των αρμόδιων κοινοτικών οργάνων, που ελέγχουν τη δημοσιονομική διαχείριση και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που διαθέτει δικαίωμα αρνησικυρίας επί του χρηματοοικονομικού συστήματος της χώρας.
Εις επίρρωσιν, σημειώστε ότι ήρκεσε μια «απλή» γνωμοδότηση της Eurostat (με αριθμό 6577784/17-09-24) για να υποχρεωθούμε στον συνυπολογισμό επί του ελληνικού χρέους και των αναβαλλόμενων τόκων των δανείων του EFSF, στον οποίο χρωστούμε το 1/3 του συνόλου των χρεών μας.
Περίπλοκα πράγματα όλα τούτα για να νομίζουν ότι μπορούν να τα εκμεταλλεύονται σε τηλεοπτικά πάνελς ανεπαρκείς και γυρολόγοι λαϊκιστές της πολιτικής. Ολίγη σοβαρότης δεν βλάπτει…
Πηγή: liberal.gr