Του Θανάση Μαυρίδη
Μια φορά κι έναν καιρό η Καρυστιανού νόμιζε ότι θα ήταν πρώτη αν όχι δεύτερη στις εκλογές. Έπειτα ήρθε η ώρα του Αλέξη Τσίπρα. Σήμερα παλεύει για την δεύτερη θέση με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Ή καλύτερα, ο Αλέξης Τσίπρας κατεβαίνει με το ασανσέρ και ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβαίνει βαριανασαίνοντας από τις σκάλες. Αν δεν τους πάρει την θέση ως αξιωματική αντιπολίτευση ο… Αντώνης Σαμαράς. Πώς το έλεγε ο Γκάρι Λίνεκερ; «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι. Είκοσι δύο άνδρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί».
Υπάρχει μια σταθερά στα πράγματα: Η αδιαμφισβήτητη πρωτιά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Βρέξει, χιονίσει ο Κυριάκος είναι πρώτος και με διαφορά από τον δεύτερο. Αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος για να τον μισούν οι «άλλοι», εντός και εκτός της ΝΔ. Αρκετοί αναλυτές αποδίδουν την ισχύ του κ. Μητσοτάκη στην ολιγότητα των πολιτικών του αντιπάλων. Έχουν ξεχάσει ότι πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι θεωρούσαν «άχαστο» τον Αλέξη Τσίπρα και «μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο» τον Κώστα Καραμανλή. Για κάποιον λόγο δεν αποδέχονται το προφανές, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αρκετά πιο ικανός από τους αντιπάλους του. Πιο εργατικός, πιο «διαβαστερός», πιο διορατικός.
Και δεν το κάνουν επειδή θα πρέπει να αποδεχτούν ότι και οι αυριανοί ηγέτες πρέπει να είναι το ίδιο ικανοί και εργατικοί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτή είναι πράγματι μία συνθήκη που μπορεί στο μέλλον να αλλάξει σημαντικά την πορεία της ίδιας της χώρας. Και θα είναι μια σημαντική αλλαγή να αποδεχτούμε ότι οι ικανοί ηγέτες μας δεν πρέπει να είναι εκείνοι που λένε τα περισσότερα ψέματα ή «γράφουν» καλύτερα στην οθόνη, αλλά άνθρωποι που ξεχωρίζουν για τις ικανότητές τους και για την εργατικότητά τους. Πρέπει, δηλαδή, να αλλάξουμε στο τέλος εμείς οι ίδιοι…
Μέχρι τις εκλογές θα έχουμε πολλές ακόμη ανατροπές. Να μην είμαστε σίγουροι ποιοι θα κατέβουν, τελικά, στην εκλογική αναμέτρηση. Και ποια θα είναι η έκπληξη. Σίγουρα δεν μπορεί να ξεχωρίσουν περισσότεροι από ένας μεταξύ των Σαμαρά, Καρυστιανού, Κασιδιάρη και Λατινοπούλου.
Επίσης, δεν μπορεί κανείς να διεκδικήσει στα σοβαρά την διακυβέρνηση της χώρας με ποσοστά της τάξης του 12% και του 14%. ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι στην πραγματικότητα στην ίδια όχθη. Και αν Τσίπρας και Ανδρουλάκης παλεύουν για να κερδίσουν το στοίχημα της κεντροαριστεράς, το πιο πιθανό είναι ότι με αυτές τις επιδόσεις κάποιος άλλος τρίτος θα τους πάρει τα κλειδιά από το χέρι.
Το κακό για την κεντροαριστερά είναι ότι δεν έχει πολλές λύσεις. Σε αντίθεση με τη ΝΔ που έχει πάγκο. Θα λέγεται Πιερρακάκης; Δένδιας; Χατζηδάκης; Γεωργιάδης; Υπάρχουν επιλογές. Στο προσωποπαγές κόμμα του κ. Τσίπρα οι επιλογές είναι περιορισμένες και στο ΠΑΣΟΚ οι Γερουλάνος και Διαμαντοπούλου έχασαν την ευκαιρία τους στην προηγούμενη εσωκομματική αναμέτρηση. Βέβαια, στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Μόνο αδιέξοδες πολιτικές που τελικά χρεοκοπούν για να προκύψει κάτι νέο.
Πώς το είπε ο Λίνεκερ; Ότι στην πολιτική κατεβαίνουν πέντε ή περισσότερα κόμματα για να κερδίσουν στις εκλογές και στο τέλος κερδίζει πάντα ο Μητσοτάκης; Όχι! Θα το έλεγε ο Λίνεκερ αν μιλούσε σήμερα για την πολιτική. Αλλά η περίφημη δήλωσή του για τους Γερμανούς έγινε το 1990 και ο τότε σέντερ φορ της Τότεναμ μιλούσε αυστηρά για το ποδόσφαιρο.
Πηγή: liberal.gr