Του Κώστα Στούπα
Αν η Ελλάδα και η Τουρκία επιχειρήσουν να λύσουν τις διαφορές τους στο πεδίο, όποιος κι αν επικρατήσει με τα όπλα, ο λογαριασμός θα έρθει και στους δύο.
Το ελληνικό χρέος, παρά τη ραγδαία μείωση, παραμένει στο 136,7% του ΑΕΠ. Η τουριστική βιομηχανία είναι ούτως ή άλλως ευαίσθητη και οι επενδύσεις είδος υπό προστασία. Την επόμενη μέρα της νίκης, οι αγορές δεν θα ρωτήσουν ποιος κράτησε τη βραχονησίδα. Θα ρωτήσουν ποιος θα αναχρηματοδοτήσει, ποιος θα κλείσει ξενοδοχείο τον Ιούλιο και ποιος θα ασφαλίσει πλοίο στο Αιγαίο.
Η Τουρκία, με πληθωρισμό γύρω στο 30%, τη λίρα στα τάρταρα και τον κατώτατο μισθό κάτω από το όριο πείνας που υπολογίζουν τα ίδια της τα συνδικάτα, θα αντιμετωπίσει ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα.
Ούτε η υποχώρηση, όμως, είναι αποδεκτή λύση, ειδικά για μια μικρή χώρα που έζησε τέσσερις αιώνες υπό οθωμανική κατοχή. Η ειρήνη με κάθε τίμημα έχει ωραίο ισολογισμό: κανένας νεκρός, καμία ζημιά αλλά και κάθε φορά λίγο λιγότερη θάλασσα. Στον ισολογισμό αυτόν, η υποτέλεια δεν εμφανίζεται ποτέ ως ζημία χρήσης. Μεταφέρεται εις νέον και συσσωρεύεται…
Η νίκη που οφείλει να επιδιώξει η Ελλάδα είναι αυτή για την οποία δεν γίνονται παρελάσεις.
Η αποτροπή είναι άχαρη δουλειά. Κανείς δεν κάνει παρέλαση γι’ αυτήν, γιατί το προϊόν της είναι κάτι που δεν συνέβη.
Στην ουσία είναι ασφάλιστρο, και το πληρώνουμε ακριβά: πάνω από 3,5% του ΑΕΠ, δηλαδή περισσότερα από 9 δισ. ευρώ τον χρόνο, συν το πρόγραμμα των 25 δισ. σε δώδεκα χρόνια. Σε αγώνα λογαριασμών, όμως, δεν κερδίζουμε απέναντι σε οικονομία περίπου τετραπλάσια από την δική μας.
Και οι δύο χώρες κινούνται ήδη σε προεκλογικό κλίμα. Δύο κυβερνήσεις που χρειάζονται πατριωτικό ανάστημα είναι το πιο επικίνδυνο καύσιμο.
Κοιτάξτε το ημερολόγιο. Στις 20 Οκτωβρίου η λιβυκή Βουλή πήρε απόφαση για το μνημόνιο. Η Habertürk γράφει ότι ο νόμος για τις θαλάσσιες ζώνες θα κατατεθεί πριν από το τέλος του έτους, αν και ο Φιντάν αρνείται ότι υπάρχει νομοσχέδιο «Γαλάζια Πατρίδα». Οι παραβιάσεις, μετά το μηδέν του 2024, έγιναν 225 το 2025 και 247 μόνο έως τις 23 Ιουνίου. Απέχουν πολύ από τις 11.258 του 2022. Κρίση δεν είναι. Υψηλή ένταση είναι.
Και ήρθε η NAVTEX για το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου. Αν το πλοίο τελειώσει τη δουλειά του χωρίς θερμό επεισόδιο, αυτή θα είναι η νίκη. Χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Ο Jack Watling του βρετανικού think tank RUSI, στο βιβλίο του «Statecraft» για το πώς άλλαξαν οι κανόνες ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, προτείνει στις κυβερνήσεις τρεις καταλόγους: όσα επιθυμούν, όσα μπορούν να ανεχθούν και όσα οφείλουν να αποτρέψουν.
Ρωτώ το αυτονόητο. Πού είναι τα δικά μας όρια; Τα δώδεκα μίλια σε ποιον κατάλογο ανήκουν; Το καλώδιο; Μια τουρκική έρευνα νότια της Κρήτης; Η οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Κύπρο; Η κόκκινη μηλιά που λένε οι Ράμπο του καναπέ;
Χωρίς λύση στις θαλάσσιες ζώνες η ένταση θα απειλεί πάντα να επιστρέψει.
Οφείλουμε να προσδιορίσουμε τι απαιτούμε και τι δεν είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε, ό,τι κι αν κοστίσει. Πρώτα ως κοινωνία και μετά ως πολιτικές δυνάμεις και ηγεσία.
Πριν λίγες μέρες στην υπογραφή για τα τρία KC-390, ο Νίκος Δένδιας είπε ότι αν η Ελλάδα είχε το 1974 αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, η εισβολή στην Κύπρο δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί. Ωραία φράση. Το 1974, όμως, δεν έλειπαν μόνο τα τάνκερ. Έλειπε κράτος. Γι’ αυτό φώναξαν άρον-άρον τον Καραμανλή από το Παρίσι να το επανιδρύσει.
Πρώτο μας μέλημα είναι λοιπόν να υπάρχει πίσω σοβαρό και νόμιμο κράτος με στελέχη που καταλαβαίνουν πως παίζεται το παιγνίδι και τους σέβονται έξω. Με ανθρώπους που ξέρουν πότε μας «παίρνει» και πότε όχι…
Θα αντιμετωπίσουμε υπαρξιακή απειλή ως έθνος αν την πατήσουμε ξανά σαν τους καραβανάδες Παπαδόπουλο και Ιωαννίδη που έχασαν την μισή Κύπρο και μετά οι πολιτικοί τους απόγονοι κατηγορούν το Καραμανλή γιατί δεν έχασε και την άλλη μισή και το μισό Αιγαίο.
Να το γνωρίζετε λοιπόν: την καλύτερη νίκη δεν θα τη δούμε ποτέ στις παρελάσεις. Ονομάζεται αποτροπή και πληρώνεται όμως προκαταβολικά.
Πηγή: liberal.gr