Του Γιάννη Σιδέρη
Το θέμα του καλωδίου, κατά βάση αποτελεί ένα τεχνικό θέμα, το οποίο όμως δεν θα μπορούσε να λυθεί σιωπηρώς και διά της διπλωματικής οδού, χωρίς να αποκτήσει γεωπολιτική διάσταση.
Για τη γεωπολιτική διάταση ευθύνεται η Τουρκία. Για το κραυγαλέο όμως τουρκοφαγικό της εσωτερικής σκηνής ευθύνονται οι μικροκομματικές σκοπιμότητες μια ανώριμης αντιπολίτευσης, που επιμένει να χρησιμοποιεί ευαίσθητα εθνικά θέματα ως ευκαιρία έξαλλης αντιπολίτευσης, και βλέπει «προδοτική» πορεία σε κάθε κίνηση της κυβέρνησης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης στη βουλή απαίτησε «να δει» τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία: Απευθυνόμενος στον υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου, υποστήριξε ότι «Αυτό που ήθελε η Τουρκία στην Κάσο το 2024, βάλατε να το κάνει η Γαλλία εκ μέρους μας το 2026». Ρώτησε παράλληλα τον υπουργό εάν η κυβέρνηση γνώριζε εκ των προτέρων και είχε εγκρίνει το περιεχόμενο της γαλλικής διακοίνωσης, καθώς και τον λόγο που επελέγη δια της διακοίνωσης, η ενημέρωση της Τουρκίας από ένα τρίτο κράτος-μέλος της ΕΕ.
Ο υπουργός από την πλευρά του καταλόγισε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ότι θέτει ερωτήματα που «ούτε η άλλη πλευρά δεν έχει τολμήσει να θέσει». Παράλληλα υποστήριξε, ότι η γαλλική εταιρεία ζήτησε άδεια αποκλειστικά από την Ελλάδα και ότι μόνο οι ελληνικές Αρχές εξέδωσαν NAVTEX, τονίζοντας ότι η ενημέρωση της Άγκυρας δεν συνιστά αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας. «Η Τουρκία ζητούσε να δώσει άδεια, και άδεια δεν της ζητήθηκε από τη γαλλική εταιρεία» είπε χαρακτηριστικά.
Τέλος επέσεισε την προσοχή και ζήτησε να υπάρξει αρραγές εθνικό μέτωπο καθώς αφορά εθνική υπόθεση. Συνέστησε να μην επιχειρείται στρέβλωση της πραγματικότητας για μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Τσάμπα κόπος. Γιατί αν ο Ανδρουλάκης ζητά ενημέρωση που τη δικαιούται αλλά τη ζητά με λάθος τρόπο (θα μπορούσε να ζητήσει κατ’ ιδίαν για τέτοιο θέμα, θα έδειχνε ωριμότητα), ο Τσίπρας μας προέκυψε εθνικιστής και πολεμοκάπηλος, όπως ειρωνικά είπε ο Άδωνις: «Σε λίγο θα ζητάει και την Αγιά Σοφιά και θα μιλάει για τον μαρμαρωμένο Βασιλιά».
Στην τελευταία του συνέντευξη ο Αλέξης στα Ιωάννινα, αναφερόμενος στο καλώδιο, μίλησε για «οικτρή αποτυχία» και «μείζονα υποχώρηση». Όπως υποστήριξε « η εξωτερική πολιτική του κ. Μητσοτάκη έχει αποτύχει οικτρά και έχει καταστήσει τη χώρα ανήμπορη να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην περιοχή και αναγκάζεται να ζητάει την άδειά της ή την συναίνεση της Τουρκίας».
Ο Τσίπρας που έχει άποψη επί του καλωδίου, έστω και αν μετά από τόσα χρόνια και τόση φασαρία το θεωρούσε καλώδιο τηλεπικοινωνίας, είπε ότι «η πόντιση καλωδίου είναι δικαίωμα, δεν απαιτείται η άδεια όμορων χωρών».
Υποστήριξε ότι η Τουρκία (η οποία σημειωτέον δεν παίρνει F-35, δυσκολεύεται στην αγορά F-16 Block 70, ούτε κινητήρες για τα αεροσκάφη παραγωγής της ΚΑΑΝ), με (και με) τις πλάτες των Ηνωμένων Πολιτειών έχει μετατραπεί στον χωροφύλακα της περιοχής. Αν η Τουρκία δεν συναινέσει, δεν μπορούμε να ασκήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα, έτσι όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις».
Με τέτοια ένταση, καταφανώς σκόπιμη, δεν βοηθούν τον λαό να κατανοήσει το ακριβές διακύβευμα. Ο κόσμος συγχέει την έννοια της εθνικής κυριαρχίας με την έννοια των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τα τελευταία είναι περιορισμένα και αφορούν κυρίως στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα. Και διαφεύγει ότι με την Τουρκία δεν έχουμε οριοθετήσει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ.
Οι μπουρλοτιέρηδες, στο αμπρί των οποίων βρέθηκε και ο Τσίπρας, ο πρωθυπουργός που παρέδωσε γλώσσα, όνομα και εθνικότητα στους Σκοπιανούς, ας θυμούνται ότι οι πολεμοχαρείς λαϊκισμοί έχουν τραγικά αποτελέσματα.
Το θυμίζει ο ελληνοτουρκικός «ατυχής πόλεμος» των τριάντα ημερών του 1897, με τους Τούρκους να μας παίρνουν φαλάγγι και να φτάνουν στη Λαμία. Και στην συνέχεια αυτή η ήττα να μας θέτει σε διεθνή οικονομικό έλεγχο και σε βαριά οικονομική υποχρέωση έναντι των Τούρκων με μακροχρόνιες συνέπειες. Επίσης ο εθνικός ενθουσιασμός για την «κόκκινη Μηλιά» στον ελληνοτουρκικό πόλεμο 1919-22, μας βύθισε στη μεγαλύτερη τραγωδία του έθνους: Τη Μικρασιατική καταστροφή.
Ο γράφων θα ήταν ο τελευταίος που θα εννοούσε και θα ευνοούσε «φιλανδοποίηση» της χώρας από την Τουρκία χάριν ειρήνης. Όμως αφενός πρέπει να διευκρινιστεί ότι το θέμα δεν αφορά εθνική κυριαρχία αλλά «προσημειώσεις» της Τουρκίας επί μελλοντικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αφετέρου πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι πριν τα θερμά επεισόδια και τις καταστροφικές συγκρούσεις, υπάρχει η διπλωματία.
Και διπλωματία σημαίνει ελιγμοί ( «ένα βήμα μπρος δύο πίσω» που έλεγε για άλλη περίσταση ο Λένιν). Με την σειρά τους οι ελιγμοί αγοράζουν χρόνο, όπως εν προκειμένω αγοράζει η Ελλάδα, ώσπου να βρεθεί σε εμφανώς πλεονεκτική θέση, με την έλευση των υπολοίπων φρεγατών Belharra, τα F-35, η Ασπίδα του Αχιλλέα και η παραγωγή περισσότερων drones. Είμαστε σε φάση στρατιωτικής ισχυροποίησης η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί.
Οι αρχαίοι ημών έλεγαν «Καιρόν γνώθι»!
Πηγή: liberal.gr