Του Θανάση Μαυρίδη
Οι προειδοποιήσεις για την ευθεία παρέμβαση της Μόσχας στην πολιτική ζωή της χώρας ήταν έγκαιρη. Σιγά – σιγά αρχίζουν όλα να βγάζουν νόημα: η εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών, η χρήση δεκάδων χιλιάδων bots στο διαδίκτυο για την υποστήριξη των κινητοποιήσεων, η αυξημένη χρήση τοξικότητας.Υπάρχει μια αφετηρία και παρατηρούμε ένα συγκεκριμένο μοτίβο δράσης. Πιστεύουν πραγματικά ότι μπορούν να πάρουν τη χώρα στα χέρια τους; Η δημοφιλία του Πούτιν στην Ελλάδα τους επιτρέπει να ελπίζουν.
Η διείσδυση των Ρώσων στην Ελλάδα δεν έχει προβληματίσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Η λεγόμενη «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» ευνόησε την αυξημένη δραστηριότητα της Μόσχας στην Ελλάδα. Τα ελληνικά συμφέροντα, όμως, δεν είναι ίδια με τα ρωσικά, παρά την προσπάθεια των εγκάθετων να μας πείσουν για το αντίθετο. Δεν έχουμε κοινούς στόχους. Το «μακεδονικό» ναρκοθετήθηκε σε κρίσιμες φάσεις που θα μπορούσε να έχει λυθεί σε όφελος της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε μια κακή συμφωνία. Ούτε ο ρόλος της Μόσχας στο κυπριακό ήταν στην πορεία τόσο ξεκάθαρος.
Και σίγουρα δεν επιθυμούν την εξομάλυνση των σχέσεων Αθήνας και Άγκυρας. Είναι καλύτερο για τα δικά τους συμφέροντα να υπάρχει ένα μόνιμο αγκάθι στις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών μελών του ΝΑΤΟ.
Βασικό εργαλείο της δράσης των Ρώσων στην Ελλάδα ήταν τα μοναστήρια. Το «ομόθρησκο» έπεισε αρκετούς αφελείς, οι οποίοι δεν αναρωτήθηκαν γιατί οι εντεταλμένοι της Μόσχας γυρίζουν την πλάτη τους στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Οι μητροπόλεις των «νέων χωρών» ουδέποτε αναρωτήθηκαν ποιες είναι οι προθέσεις αυτών που εχθρεύονται το Πατριαρχείο. Θα πρέπει να έχουν ακούσει για τον ανταγωνισμό με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Δεν μπορεί να μην το έχουν ακούσει…
Η ελληνική πολιτεία δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με το θέμα. Ίσως γιατί του ρωσικού κόμματος προϋπήρξε η ρωσική συνιστώσα εντός της ΝΔ! Μετρήστε τώρα δυνάμεις! Η ΝΔ της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής έκλεινε το μάτι στον Βλαδίμηρο, την ώρα που η Μόσχα είχε ήδη ορκισμένους φίλους στην Ελλάδα. Το περίεργο ήταν ότι δεν επρόκειτο μόνο για τους παλαιούς κομμουνιστές που πίστευαν ότι η Ρωσία ήταν η συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και για φανατικούς Έλληνες υπερεθνικιστές. Εδώ έγινε πραγματικά η συνάντηση των δύο άκρων…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε αμέσως στόχος των Ρώσων, από τη στιγμή που έκανε συγκεκριμένες επιλογές στο θέμα της Ουκρανίας. Υιοθέτησε τις επιλογές της Ευρώπης, υπερασπιζόμενος την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας. Άλλωστε, σε ποιες συμμαχίες θα μπορούσε να ελπίζει ο πρωθυπουργός της χώρας απέναντι στον θρασύτατο Ερντογάν; Το ότι οι ελληνικές υπηρεσίες ασφάλειας δεν πήραν χαμπάρι στη συνέχεια την «αντίδραση» της Μόσχας είναι ένα θέμα.
Σήμερα η χώρα έχει τον σοβαρό κίνδυνο να αποκτήσει αξιωματική αντιπολίτευση που να βρίσκεται σε ευθεία συνεννόηση με την Μόσχα. Αν αυτό δεν μπορεί να κινητοποιήσει το πολιτικό σύστημα της χώρας, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι αυτές οι επιλογές έχουν στο τέλος κόστος. Κόστος που συνήθως αποδεικνύεται δυσβάστακτο για τις τύχες του εξυπνότερου λαού του κόσμου.
Πηγή: liberal.gr