Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Πιστεύω ακράδαντα ότι η αυθεντική φιλελεύθερη δημοκρατία είναι δημοκρατία κομμάτων. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως όσα περισσότερα είναι τα κόμματα, τόση «περισσότερη» δημοκρατία έχουμε. Ούτε καν «καλύτερη». Αλλά και με δύο ή έστω, εξ ανάγκης, τρία κόμματα, και πάλι η δημοκρατική λειτουργία είναι ομαλή και εξασφαλισμένη.
Το πραγματικώς ζητούμενο είναι αν τα νέα κόμματα, που προστίθενται στο ήδη υπάρχον πλήθος κομμάτων, θα ενισχύσουν τη δημοκρατία. Και πάλι θα απαντήσω θετικά.
Από τη μια, είναι καλό να διαλέγει ο κάθε πολίτης από μια βεντάλια πολύχρωμων προτάσεων, παρά να επικεντρώνεται αποκλειστικά στο «ποιόν να ψηφίσω όταν έχω αποφασίσει ποιον δεν θέλω».
Από την άλλη, ένας μικρότερος αριθμός κομμάτων διευκολύνει τους πολιτικούς να είναι καθαροί όταν διατυπώνουν τις ιδέες επί των οποίων επιζητούν την ψήφο των πολιτών ενώ και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι οδηγούνται σε πιο «πειθαρχημένες» επιλογές.
Όλα δείχνουν ότι, αυτή τη φορά, οι πολίτες θα έχουν απίθανα πολλές αλλά και απίθανα χαοτικές επιλογές. Οφείλεται αυτό, κατά κύριο λόγο, στο γεγονός ότι ενώ πολλοί «δεν θέλουν τον Μητσοτάκη», τους είναι πολύ δύσκολο να συγκλίνουν στον κύριο λόγο για την απομάκρυνσή του και, ακόμη δυσκολότερο, στον τρόπο με τον οποίο θα κυβερνηθεί η χώρα αν τελικά καταφέρουν να τον απομακρύνουν.
Οι πολίτες που σκέφτονται να καταψηφίσουν τον Μητσοτάκη είναι ήδη αντιμέτωποι με το «χάος». Όχι όμως αυτό το χάος για το οποίο προειδοποιεί ο πρόεδρος της ΝΔ. Προτού φθάσει η χώρα να διαχειριστεί το «χάος» στη διακυβέρνηση, εφόσον κληθεί η «μεικτή των αντιπολιτεύσεων» να συνεργαστεί για τη διανομή της εξουσίας, οι πολίτες πρέπει να τα βγάλουν πέρα με το «χάος» των επιλογών που θα βρουν στο τραπέζι με τα ψηφοδέλτια.
Η κατάσταση αυτή θα διευκόλυνε τη σημερινή πλειοψηφία αν, στη διάρκεια των επτά ετών που κυβερνά, είχε καταφέρει να συντηρήσει την πολυφωνία που απαιτεί η δημοκρατική διακυβέρνηση. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η επιδίωξη του Κυριάκου Μητσοτάκη να προσελκύσει προσωπικότητες από παρακείμενους πολιτικούς χώρους ήταν χρήσιμη. Ήταν, επιπλέον, απαραίτητη παρά τις «δεξιές γκρίνιες», στην πρόσληψη ευρύτερων ιδεολογικών αντιλήψεων από εκείνες που προσέφερε η κομματική δεξαμενή όταν ο κ. Μητσοτάκης ανέλαβε την προεδρία της ΝΔ.
Όμως, αν εξαιρέσει κανείς κάποιες, λίγες, προσωπικότητες που είχαν από μόνοι τους χτίσει ήδη αξιόλογη, διακριτή και αυτόνομη πολιτική ταυτότητα, οι υπόλοιπες «προσλήψεις» από τον χώρο της αντιπολίτευσης, κυρίως τον πασοκικό, αφορούσαν σε στελέχη «πίσω από τις γραμμές» τα οποία δεν είχαν ποτέ σηκώσει τη σημαία της πράσινης διακυβέρνησης.
Κάπως έτσι, καταλήγουμε σε αυτό που σας είχα επισημάνει πριν αρκετό καιρό. Η εκλογική μάχη θα είναι μάχη προσωπικοτήτων και θα κινηθεί υπό τους ήχους του συνθήματος «όλοι σας και μόνος μου».
Υπάρχει, εκεί έξω, πολύς κόσμος που δεν αντέχει τον θόρυβο που κάνουν τα τόσα πολλά κόμματα. Ιδίως όταν, προσπαθώντας να τραβήξουν τον ψηφοφόρο «από το μανίκι», θα κάνουν περισσότερη φασαρία από όση μπορούν να διαχειριστούν οι πολίτες. Σε κάθε περίπτωση, στους αμέσως επόμενους μήνες θα μάθουμε πόσα κόμματα αντέχουμε.
Πηγή: liberal.gr