Του Δημήτρη Καμπουράκη
Εγώ με τον Αυγερινό δεν έχω πρόβλημα. Όπως οποιοσδήποτε δημοσιογράφος που εργάζεται στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό μπορεί να γίνει εκπρόσωπος τύπου ενός κόμματος, έτσι μπορεί και ο Θανάσης να εκπροσωπήσει την Καρυστιανού. Ουδέν μεμπτόν. Άλλο οι απόψεις του, είναι γνωστές και κρίνονται. Όπως κρίνονται και οι δικές μας, που ακούμε Πούτιν και φτύνουμε στον κόρφο μας.
Διότι αυτά που διαβάζω και ακούω, ότι η Καρυστιανού είναι σε πλήρη και οργανωμένη πολιτική σύμπλευση με το Κρεμλίνο, ότι το Κρεμλίνο ενεργοποίησε τον Σαββίδη που είναι άνθρωπος του Πούτιν κι ότι ο Ιβάν έδωσε εντολή στον υπάλληλο του (στο Open) Θανάση Αυγερινό να κατέβει Ελλάδα για να συνδράμει τη Μάνα των Τεμπών, τα θεωρώ κομμάτι παρατραβηγμένα.
Όχι διότι οι Ρώσοι δεν είναι ικανοί για υβριδικό πόλεμο ή για υπόγειες επεμβάσεις στο πολιτικό σκηνικό χωρών που τους ενδιαφέρουν, αλλά διότι τους έχω για πιο έξυπνους και καταφερτζήδες από το να βάλουν -απροκάλυπτα μάλιστα- όλα τους τα λεφτά στην Μαρία.
Η Καρυστιανού είναι ο Ακύλας της πολιτικής μας σκηνής. Αυτό τον καημένο, πρώτα τον χρίσαμε παμψηφεί σίγουρο πρωταθλητή στην Γιουροβίζιον και στην επιστροφή του δεν τον χαιρέτησαν ούτε οι λαχειοπώλες που σουλατσάρουν στο Ελ. Βενιζέλος. Έτσι κι η Μαρία. Ξεκίνησε με αποδοχή 70% και με συγκεντρώσεις εκατομμυρίων σε πλατείες, για να ξεφουσκώσει στο δημοσκοπικό 7% και στις χαζομαζώξεις 30 νοματαίων κάτω από τα εικονίσματα του γραφείου της Γρατσία.
Τέτοια κατρακύλα έχει πάθει, πριν καν εξαγγείλει το κόμμα. Έτσι που πάει, μέχρι να έρθουν οι εκλογές, θα φλερτάρει με την είσοδο της στην Βουλή. Σ’ αυτήν θ’ ακουμπήσουν τα συμφέροντα τους οι Ρώσοι; Αφήστε που θα εξαρτηθεί κι απ’ τον Βελόπουλο, στην ίδια δεξαμενή ψαρεύουν και δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Η Μαρία ανοίγει το στόμα της και δεν ξέρει να μιλήσει, ο Βελό στην ίδια ομιλία απευθύνεται σε πέντε διαφορετικά κοινά με αντίθετες απόψεις μεταξύ τους και τους αφήνει όλους ικανοποιημένους.
Αλλά και γενικά έχω αμφιβολίες όταν ακούω ότι η τάδε πρεσβεία ποντάρει ή σιγοντάρει ή χρηματοδοτεί το άλφα ή το βήτα κόμμα. Δεν είμαστε πια στην εποχή του Αγγλόφιλου, Γαλλόφιλου και Ρωσόφιλου κόμματος, ούτε στην εποχή του Πιουριφόι. Η Δημοκρατία μας έχει ωριμάσει. Πιο πιθανό θεωρώ να προστρέχουν στις ξένες πρεσβείες κάτι δικά μας πολιτικά αστροπελέκια υποβάλλοντας τα σέβη τους και ζητώντας υποστήριξη, παρά οι ξένες δυνάμεις να «φυτεύουν» σχεδιασμένα καινούρια κόμματα και πολιτικούς στο σκηνικό μας. Δεν γίνεται έτσι η πολιτική στις μέρες μας.
Θυμάμαι έναν οικονομικο-διαπλεκόμενο μεγαλοπαράγοντα της περασμένης εικοσιπενταετίας, που πήγαιναν διάφοροι και του πρότειναν να ανοίξει δική του εφημερίδα ή σταθμό, «για να προωθήσει και να υπερασπίσει» τις δραστηριότητες του. Ξέρετε τι απαντούσε; «Γιατί να δώσω ένα εκατομμύριο να βγάλω εφημερίδα, όταν με εκατό χιλιάδες μπορώ να αγοράσω πέντε κρίκους, σε πέντε εφημερίδες που ήδη κυκλοφορούν;»
Θα μου πείτε ότι οι Ρώσοι μπορούν να κάνουν και το ένα και το άλλο. Και δικό τους κόμμα να φτιάξουν και διαθέσιμους «κρίκους» να αγοράσουν από την πιάτσα. Σύμφωνοι, αλλά αν υιοθετήσουμε αυτή την συλλογιστική, θα βλέπουμε παντού γύρω μας Ρώσικους δάκτυλους. Δεν λέω να είμαστε αφελείς και να θεωρούμε πως δεν υπάρχουν, αλλά να μην φτάσουμε και στο άλλο άκρο, να πιστεύουμε ότι ήδη είμαστε μέσα στο στόμα της αρκούδας, διότι τότε αυτοψεκαζόμαστε.
Θιασώτες της ανοικτής πολιτικής είμαστε και της βεβαιότητας ότι σε τελευταία ανάλυση, νικητής θα βγει εκείνος που ο λαός επιλέγει ελεύθερα, μέσα από την διαπάλη απόψεων, θέσεων και ιδεολογιών. Σ’ αυτή τη σκληρή διαπάλη, παίζουν ασφαλώς και οι διάφοροι μηχανισμοί, και το χρήμα, και τα bots, και τα fake news κ όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Αλλά ας μην παραφουσκώνουμε στο μυαλό μας τις επεμβατικές δυνατότητες του καθεστώτος του ξανθού γένους. Εδώ ο Πούτιν δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον Όρμπαν μέσα στην Ουγγαρία, ο οποίος είχε ήδη δεκαπέντε χρόνια στην εξουσία και την έχασε. Θα αλώσει εμάς, με όχημα την Καρυστιανού, τον Αυγερινό και κάποιον Σιουρδάκη; Ελάτε τώρα.
Πηγή: liberal.gr