Του Γιάννη Σιδέρη
Είχε να συμβεί από το 2012. Γύρω στα 30 μέλη της Χρυσής Αυγής που τότε ήταν στις «δόξες» της, με επικεφαλής δυο βουλευτές της, εισέβαλε στη λαϊκή αγορά της Ραφήνας και έκαναν ελέγχους αδειών σε αλλοδαπούς μικροπωλητές.
Ζητούσαν να δουν τις άδειες εργασίας και άδειες πώλησης, και γενικώς τα νομιμοποητικά τους έγραφα. Όταν οι πωλητές δεν τους τα έδειξαν, κάποιοι γιατί όντως δεν τα είχαν, ανέτρεψαν πάγκους και διέλυσαν τα εμπορεύματα.
Σαφώς η δράση τους ήταν παράνομη, και επιπροσθέτως ρατσιστική καθώς ήλεγξαν μόνο αλλοδαπούς μικροπωλητές. Ο «Ρουβίκωνας» επουδενί θα μπορούσε να κατηγορηθεί για κάτι τέτοιο. Μετήλθε όμως παρομοίων μεθόδων.
Χθες η Ομάδα μπούκαρε σε μεγάλο σούπερ μάρκετ στα Πετράλωνα. Τα μέλη του, επικαλούμενα καταγγελίες εργαζομένων για παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας δεν αρκέστηκαν σε εύλογη διαμαρτυρία.
Προχώρησαν σε… ελέγχους εγγράφων της επιχείρησης! Στο μικροσκόπιο μπήκαν ζητήματα απλήρωτων υπερωριών, ωραρίων, ελέγχου βιβλίων εργατικών ατυχημάτων, με ιδιαίτερη έμφαση σε πόστα υψηλής επικινδυνότητας, όπως τα τμήματα κοπής αλλαντικών και τυριών.
Τελικώς τα μέλη του παραδέχθηκαν ότι δεν διαπιστώθηκαν εμφανείς παραβάσεις σχετικά με αδήλωτες υπερωρίες ή παράνομες μετακινήσεις προσωπικού (καλοσύνη τους!). Στο κατάστημα υπήρχαν κανονικά αναρτημένοι οι πίνακες προσωπικού και τα έγγραφα τροποποίησης ωραρίων, όπως προβλέπει η νομοθεσία.
Η Ελλάδα πρωτοτυπεί για μια ακόμη φορά. Φυσικά γίνονται και στο εξωτερικό παρεμβάσεις για τις συνθήκες εργασίας σε ιδιωτικές εταιρίες. Μόνο που εκεί οι έλεγχοι εγγράφων γίνονται από συνδικαλιστικούς φορείς και όχι από… Ρομπέν των πόλεων, που μόνοι τους αυθαίρετα αποφασίζουν να υποκαταστήσουν τις ελεγκτικές αρχές της συνταγμένης Πολιτείας.
Υπάρχει μια γενική άποψη που διατρέχει διεθνώς όλο το πολύχρωμο ριζοσπαστικό σύμπαν των αναρχικών, αναρχοσυνδικαλιστικών και γενικώς των αριστερίστικων οργανώσεων. Δεν περιμένουμε το κράτος να δράσει, δρούμε μόνοι τους. Αυτά κυρίως σε χώρες όπου υπάρχουν «κινηματικές» καταβολές, όπως Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία. Σπανιότερα σε βορειότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Είναι όμως απλές κινήσεις δικαιωματικής διαμαρτυρίας. Πραγματοποιούνται με εισβολές, καταλήψεις και επιδρομές σε χώρους εργασίας όπως σούπερ μάρκετ, καταστήματα και εργοστάσια. Σκοπός να καταγγείλουν τις κακές συνθήκες εργασίας, τους χαμηλούς μισθούς, και γενικώς τις συνθήκες εκμετάλλευσης. Και άλλοτε – παλαιότερα – για να καταγγείλουν και να απαξιώσουν τις «ψεύτικες αξίες» της καταναλωτικής κοινωνίας.
Ενίοτε εκτελούν «θεατρικές» στον συμβολισμό τους κινήσεις. Αρπάζουν – «απαλλοτριώνουν» στη γλώσσα τους – ορισμένες ποσότητες τροφίμων και άλλων αγαθών από τα σούπερ μάρκετ, προκειμένου να τα μοιράσουν σε «φτωχούς».
Το ίδιο είχε γίνει και στη χώρα μας, μεταξύ 2010 -12. Με πρόσχημα την χρεοκοπία και την αύξουσα τότε φτώχεια, αναρχικές/αντιεξουσιαστικές ομάδες, στο πλαίσιο μιας τακτικής «Συλλογικής απαλλοτρίωσης», έμπαιναν σε σούπερ μάρκετ, γέμιζαν καρότσια με τρόφιμα και τα μοίραζαν δωρεάν στον κόσμο.
Φυσικά κανένα αποτέλεσμα δεν επέφεραν. Καμιά πληγή δεν επούλωσαν με τα σποραδικά μοιράσματα κάποιων τροφίμων, που δεν έγιναν καν επιλεκτικά σε αποδεδειγμένα φτωχούς. Απλώς ήταν κινήσεις του στυλ «πάρε κόσμε», για το θεαθήναι.
Ξέρουν και οι ίδιοι, ή θα έπρεπε να ξέρουν, για την αναποτελεσματικότητα της δράσης τους. Στην καλύτερη περίπτωση η πράξη τους εμπεριείχε την ικανοποίηση της επαναστατικής αυταρέσκειάς τους και τη δικαιολόγηση της ύπαρξής τους ως διαφορετικό πολιτικό στίγμα.
Η διαφορά όμως των ξένων κινηματικών ομάδων με τον Ρουβίκωνα, είναι το ύψος και το ύφος της αυθαιρεσίας. Μόνο στην Ελλάδα μια αριστερίστικη, αναρχική, ή ό,τι άλλο ομάδα, δεν περιορίζεται στην εύλογη διαμαρτυρία, αλλά αναλαμβάνει εξουσιαστικό ελεγκτικό ρόλο, υποκαθιστώντας τις αρμόδιες κρατικές αρχές.
Η διαφορά επίσης είναι πως στο εξωτερικό αυτές οι ενέργειες δεν είναι παράνομες μόνο στη θεωρία. Τα κράτη τις εκλαμβάνουν και τις αντιμετωπίζουν εμπράκτως ως τέτοιες. Οι παρανομούντες διακινδυνεύουν το ρίσκο της τιμωρίας τους. Γι’ αυτό και συμβαίνουν σπανιότερα.
Εν αντιθέσει βεβαίως με ό,τι συμβαίνει στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπου αυτού του είδους η παρεμβατικότητα γίνεται όλο και πιο αυθαίρετη και εγωιστική.
Πηγή: liberal.gr