Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Το 1987, μήνα Μάρτιο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, απαντώντας σε μια έξοδο στο Αιγαίο δήθεν ερευνητικού τουρκικού πλοίου, έθεσε τη χώρα σε μερική επιστράτευση.
Θυμίζω βεβαίως ότι περνούσαμε τότε περίοδο ισχυρής αμφισβήτησης της δεύτερης κυβέρνησης Παπανδρέου. Κυρίως επειδή είχε υποχρεωθεί να εφαρμόσει οικονομική πολιτική εντατικής λιτότητας, με περικοπές στους μισθούς του δημοσίου, ακύρωση της ΑΤΑ (αυτόματης προσαρμογής των μισθών στον τιμάριθμο, ο οποίος ήταν ισχυρός διψήφιος) και άλλα πολλά που προκάλεσαν εξέγερση εναντίον του ΠΑΣΟΚ.
Βεβαίως ο Ανδρέας δεν το έκανε κυρίως γι’ αυτό, δηλαδή για εσωτερικούς λόγους, παρόλο που εξυπηρετούσε άριστα τις περιστάσεις. Οι Τούρκοι «μας τα είχαν – και τότε όπως και τώρα – πρήξει με τις «διεκδικήσεις» που κάθε τόσο εμφάνιζαν επί του Αιγαίου. Πίσω τους βρίσκονταν, βεβαίως, οι Αμερικανοί, που είχαν ήδη, λίγες μέρες πριν, φθάσει στο σημείο να δηλώσουν ότι η αναλογία εξοπλισμών Ελλάδας-Τουρκίας, το περίφημο 7:10 δεν ήταν πλέον δεσμευτική για την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η συζήτηση, τότε, γινόταν ευθέως για την υφαλοκρηπίδα, τα πετρέλαια και τα κυριαρχικά δικαιώματα επί όλων αυτών.
Τώρα, μετά από τόσα χρόνια και αφού έχουν μεσολαβήσει πολλά ακόμη περισταστικά μεγάλης τριβής, χωρίς ωστόσο να βρεθούμε τόσο κοντά σε πολεμική εμπλοκή, πλην του επεισοδίου των Ιμίων, η ένταση μεταξύ των δύο κρατών κτυπά κόκκινο.
Δικαίως. Γιατί αυτό που θέλει η Άγκυρα είναι μια νομική αφορμή για να κάνει, κάθε τόσο, το Αιγαίο άνω-κάτω. Με τόσους ευρωπαϊκούς περιορισμούς που έχουν επιβληθεί στους δικούς μας ψαράδες, χάρις στους οποίους έχει κάπως αναζωογονηθεί ο ενάλιος πλούτος του και τους Τούρκους συναδέλφους τους να θέλουν να ρίχνουν δίκτυα όπου γουστάρουν, εύκολα μπορεί να συμβεί κάποιο επεισόδιο. Με τα πολεμικά τουρκικά σκάφη να σουλατσάρουν, άνευ λόγου, στα «διεθνή» ύδατα, η εμπλοκή μπορεί να πάρει διαστάσεις.
Αν αυτό συμβεί πρέπει, αυτή τη φορά, να είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε. Ποια πρέπει να είναι η απάντηση δεν το γνωρίζω, δεν είναι η δουλειά μου και ελπίζω οι επιτελείς των Ενόπλων Δυνάμεων να έχουν κάνει σωστά τις προετοιμασίες τους.
Γιατί, αν καλά κατάλαβα τα πρόσφατα λόγια του Πρωθυπουργού επί του θέματος, κάποια στιγμή, οι Τούρκοι θα πάρουν μιαν απάντηση που θα έχει συνταχθεί σε γλώσσα «επί του πεδίου» και όχι στις συνήθεις μεταφράσεις που, ορθώς, κάνει η Ελληνική Διπλωματία.
Στην πράξη βρισκόμαστε ήδη μεταξύ Διπλωματίας και Πολεμικής Ετοιμότητας. Αν η κατάσταση στην χώρα ήταν πιο κανονική και οι αντιπολιτεύσεις δεν ήσαν τόσο πρόθυμες να αμφισβητήσουν τις προθέσεις του Μητσοτάκη σε ό,τι αφορά τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά ζητήματα, η κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει ήδη απαντήσει με πιο «σκληρή γλώσσα».
Πρώτα μέσω Βρυξελλών, διακόπτοντας κάθε περαιτέρω ενέργεια στη μακρά αλυσίδα της τουρκικής προσέγγισης με την Ένωση.
Και μετά με απευθείας αντιγραφή/αντιστροφή των κινήσεων που κάνουν οι Τούρκοι. Στα νερά του Αιγαίου αλλά και στη Βουλή.
Σε λίγο καιρό, είναι πιθανόν, να περάσει από τα μέρη μας ο πρόεδρος Τραμπ, στον δρόμο του προς την Άγκυρα. Δεν είναι σίγουρο ότι θέλουμε να τον ανακατέψουμε στα παραπάνω. Μπορεί όμως ο ίδιος να τα ανακατέψει, όπως ήδη έχει κάνει με τα «καλά του λόγια», υποστηρίζοντας τη δημιουργία των νέων αξόνων ενέργειας.
Ίσως, να έρχεται η ώρα να συζητήσει η ελληνική Βουλή τον προσδιορισμό της εθνικής ΑΟΖ. Αρκεί να είναι έτοιμη η κυβέρνηση να εισηγηθεί κάτι συγκεκριμένο και ρεαλιστικό. Ρεαλιστικό με την έννοια ότι αν χρειαστεί να το υπερασπιστούμε υπό την απειλή πολεμικής εμπλοκής, να μπορούμε να το χειριστούμε ακόμη καλύτερα στο τραπέζι της Διπλωματίας, που υποχρεωτικώς θα ακολουθήσει.
Σε κάθε περίπτωση, οι ανοησίες των στρατοκρατών της Άγκυρας και η πεποίθηση Δικαίου της ελληνικής πλευράς σε όσα αφορούν στα σχέδια που γίνονται πλέον για την ανάδειξη των ειρηνικών αποστολών στο Αιγαίο θέτουν ευλόγως το ερώτημα αν, τελικά, «πάμε πόλεμο».
Πηγή: liberal.gr