Του Γιάννη Σιδέρη
Ρόπαλα, καπνογόνα, φωτοβολίδες, καδρόνια, πυρσοί και κράνη, ήταν τα πολεμοφόδια ομάδας αντιεξουσιαστών που επιτέθηκε σε φοιτητές μέλη των ΕΑΑΚ στην Πολυτεχνική, τη Νομική και στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών, του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Παρόντες ήταν και φοιτητές, ανίδεοι και αμέτοχοι των «τελετών επαναστατικού μίσους», που στην ουσία είναι επιδείξεις τραμπουκισμού ποινικής υφής, με επικάλυμμα την ιδεολογία, που έτρεχαν να κρυφτούν. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις υπήρξαν εφτά τραυματίες, ένας εκ των οποίων σοβαρά. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι η τελευταία.
Άλλωστε και τα ΕΑΑΚ δεν είναι αμέτοχα παρομοίων «αγωνιστικών» ακτιβισμών. Τον Νοέμβριο του 2015 ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε δημοσίως καταγγείλει την επίθεση που έκαναν μέλη της ΑΡΑΣ-ΕΑΑΚ (Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση – Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση), εναντίον της Νεολαίας του κόμματός του ΜέΡΑ 25, στο Πολυτεχνείο, στο πλαίσιο των εορτασμών για την επέτειο της εξέγερσης (γιατί αν δεν πλακωθούν μεταξύ τους οι τωρινοί «αγωνιστές» σε καθεστώς δημοκρατίας και ασύλου, πώς θα τιμήσουν εκείνους που ενωμένοι αντιμετώπισαν τα τανκς…).
Το πρόβλημα είναι παλιό και δεν δικαιολογεί έκπληξη ή θεατρική οργή. Θα έλεγε κανείς ότι μετά την συσσώρευση χρόνιας ανομίας ωρίμασε ο καιρός για την αντιμετώπισή τους. Αυτό καταδεικνύει η ανακοίνωση των πρυτανικών αρχών για τα επεισόδια, με την οποία ζήτησαν την εφαρμογή του νόμου.
Όμως αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς να ασκηθούν διώξεις, οι 39 που προσήχθησαν για τα επεισόδια στο ΑΠΘ. Την ίδια ημέρα σημειώθηκαν επεισόδια και στο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Ομάδα δέκα ατόμων με τα χαρακτηριστικά τους καλυμμένα με κράνη, εισέβαλαν, χτύπησαν και τραυμάτισαν δύο άτομα. Αν υπήρχε οργή δεν θα ελάμβαναν χώρα όλα τα ανωτέρω.
Χθες επίσης βγήκε και η δικαστική απόφαση από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, με την οποία κρίθηκαν αθώοι τρεις από τους κουκουλοφόρους που είχαν συλληφθεί για την φασιστική επίθεση και διαπόμπευση τον Οκτώβρη του 2020 του τότε πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, Δ. Μπουραντώνη. Τον είχαν ακινητοποιήσει και με τη βία του πέρασαν στον λαιμό πινακίδα με την επιγραφή «Αλληλεγγύη στις καταλήψεις». Την φωτογραφία του με το… επαναστατικό κατόρθωμά τους κοινοποίησαν στο πανελλήνιο.
Η ένταση και η βία ξεκίνησαν τη δεκαετία του ‘70 αμέσως με την έναρξη της μεταπολίτευσης. Ωστόσο δεν ήταν τόσο ακραία και είχε κάποια πολιτικά χαρακτηριστικά. Ασκούταν μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων της Αριστεράς και Δεξιάς.
Η καμπή εκτράχυνσης επήλθε με τον νόμο-πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ το 1982. Κατοχύρωσε νομοθετικά το άσυλο που ως τότε διείπε εθιμικά τους πανεπιστημιακούς χώρους, χωρίς να είναι ρητά νομοθετημένο. Διακήρυσσε ως στόχο την προστασία των ακαδημαϊκών ελευθεριών και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών.
Όριζε ότι «το πανεπιστημιακό άσυλο καλύπτει όλους τους χώρους των ΑΕΙ και συνίσταται στην απαγόρευση επέμβασης δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς χωρίς την πρόσκληση ή την άδεια του αρμόδιου οργάνου του ιδρύματος».
Στην ουσία ήταν και επίδειξη «προοδευτικότητας» στον απόηχο της εξέγερσης του πολυτεχνείου, αλλά και ένα «κανάκεμα» της νεολαίας από τον Ανδρέα για να του το ανταποδώσει σε ψήφους.
Όμως ο νόμος ξέφυγε από το αρχικό του πλαίσιο. Με τη νομοθετημένη ανοχή, τα πανεπιστήμια έγιναν άντρα ακραίων ομάδων, τόποι καταστροφών και συμπλοκών, ενώ κάποιες εξ αυτών, διά της μεθόδου των καταλήψεων, οικειοποιούνταν τον δημόσιο χώρο με… επαναστατικές απαλλοτριώσεις. Χώρο τον οποίο στερούνταν τα πανεπιστήμια για τις εκπαιδευτικές και λειτουργικές ανάγκες τους.
Στο πνεύμα των τότε εποχών ουδέν «αρμόδιο όργανο του ιδρύματος» τολμούσε να καλέσει τη «δημόσια δύναμη» να επιβάλει την τάξη. Ο χαρακτηρισμός «χουντικός» επικρεμόταν επί της κεφαλής των «οργάνων». Και όσοι επέκριναν την ανομία, τις καταστροφές, τις καταλήψεις, στιγματίζονταν με τον ίδιο χαρακτηρισμό, ή με τον παραπλήσιο «ακροδεξιός».
(Ο όρος «Κυρ-Παντελής», παρότι ο Πάνος Τζαβέλας τον είχε τραγουδήσει από το 1975, δεν είχε κάνει την εμφάνισή του ακόμη στο «αγωνιστικό» λεξιλόγιο. Έκανε την θριαμβική του εμφάνιση με τους αντιμνημονιακούς του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά όταν χρειάστηκε να καλύψουν την κωλοτούμπα τους…)!
Επί ΝΔ μειώθηκαν οι καταλήψεις και οι «απαλλοτριώσεις», καταργήθηκε το «άσυλο», έγιναν περισσότερες επεμβάσεις της Αστυνομίας, συγκροτήθηκαν σχέδια ασφαλείας από τις πρυτανικές αρχές.
Αλλά το πρόβλημα παραμένει. Γιατί και η κυβέρνηση δεν στάθηκε αρκούντως αποφασιστική (ποιος θυμάται την πανεπιστημιακή Αστυνομία ή τα τουρνικέ που θα επέτρεπαν την είσοδο μόνο στους φοιτητές…). Και μεγάλο τμήμα της κοινωνίας θεωρεί κατά βάθος, ότι κάθε αστυνομική επέμβαση εναντίον παραβατικών συμπεριφορών, είναι επέμβαση στις δημοκρατικές ελευθερίες.
Πηγή: liberal.gr