Του Θανάση Μαυρίδη
Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τα έχει και με τον Κώστα Καραμανλή τον Β’. Θεωρεί ότι τον παραπλάνησε για τα πραγματικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας, όπως δήλωσε στο εκπληκτικό ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού στον ΣΚΑΙ. Κι εκεί βρίσκεται η άκρη του νήματος για την ελληνική κρίση. Κατηγορούν σήμερα για τους χειρισμούς τον Τσίπρα, αλλά ξεχνούν ότι ο Τσίπρας ήταν το παιδί της κρίσης, όχι ο δημιουργός της. Οι ευθύνες του Τσίπρα ήταν στο τρίτο μνημόνιο. Αλλά τα άλλα δύο είχαν την υπογραφή του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Εκείνη την εποχή γνώριζα καλά τον τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργο Προβόπουλο, ο οποίος, δυστυχώς, δεν βρίσκεται ανάμεσά μας. Κι ακριβώς επειδή δεν μπορεί να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει όσα θα μπορούσα να διηγηθώ, θα μείνω μόνο στο εξής: Είχε πάει στην πρώτη του συνάντηση με τους άλλους κεντρικούς τραπεζίτες και είχε επιστρέψει συγκλονισμένος. Οι συνάδελφοί του τού μετέφεραν ένα αυστηρό μήνυμα της Ευρώπης που ζητούσε από τη χώρα και το πολιτικό σύστημα να πάρουν μέτρα για την επερχόμενη καταστροφή. Ο Γιώργος Προβόπουλος έκανε τη δουλειά του, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Μια γραμμή που προσέθεσε στην ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος τον «έσωσε» από τους πολιτικούς που ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν… ενημερωθεί. Προφανώς και είχαν ενημερωθεί. Το πρόβλημά τους δεν ήταν η άγνοια του κινδύνου, αλλά ότι δεν είχαν καν διαβάσει την έκθεση της Τράπεζας…
Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσα να πω περισσότερα. Τότε δεν έγραψα, σεβόμενος το off the record. Σε μια εκπομπή που κάναμε μαζί στο Action24, όπου τον είχαμε καλεσμένο με τον Κώστα Χαροκόπο, κάναμε κάποια νύξη. Όπως και στο ταξίδι που έκανε τον Γενάρη του 2016 στη Γερμανία και στη συνάντησή του σε φιλικό σπίτι με την Μέρκελ. Είπαμε αρκετά τότε και δημόσια. Η ουσία είναι ότι πράγματι την γλιτώσαμε στο… χιλιοστό! Γιατί υπήρξαν καλοί φίλοι στο εξωτερικό, όπως ο Γιούνκερ και άνθρωποι που έδωσαν ένα ηρωικό αγώνα τότε στην Ελλάδα, όπως οι Σαμαράς και Βενιζέλος. Αυτά δεν σβήνουν…
Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είχε απόλυτο δίκιο σε όσα είπε στις εξαίρετες δημοσιογράφους. Και στο μέλλον, όταν τα πάθη καταυγάσουν θα πρέπει να του αφιερώσουμε μια πλατεία ή έστω μια κεντρική οδό. Όχι γιατί θα κάνει κάποια διαφορά στον ίδιο, αλλά επειδή θα πρέπει εμείς να θυμόμαστε ποιοι άνθρωποι έδωσαν μάχη για να κρατηθεί η Ελλάδα στο ευρώ.
Καταλαβαίνουμε γιατί αυτό ειδικά το ντοκιμαντέρ είναι ενοχλητικό. Επειδή μας θυμίζει πού ήμασταν και πού είμαστε. Μπορεί να έχουμε ως λαός μνήμη περιστεριού, αλλά η αλήθεια είναι μία και την ξέρουμε όλοι καλά. Αυτή την αλήθεια διαφυλάσσει ως κόρη οφθαλμού η εξαιρετική δουλειά στο «χιλιοστό». Και γι αυτό ενόχλησε…
Πηγή: liberal.gr