Του Σάκη Μουμτζή
Δεν θέλω να υιοθετήσω τις κυβερνητικές θριαμβολογίες για την επικείμενη συμφωνία για τη Μονή Σινά. Απλώς έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, δεν έχουν πέσει ακόμη οι υπογραφές και δεύτερον, είναι προφανές πως η επιτευχθείσα συμφωνία θα κινείται εντός του γενικότερου πλαισίου της απόφασης του Εφετείου της Ισμαηλίας. Το ερώτημα είναι αν έκανε υποχωρήσεις η αιγυπτιακή πλευρά πάνω στη συγκεκριμένη απόφαση ή αν ο Αρχιεπίσκοπος της Μονής βρέθηκε προ του take it or leave it. Δηλαδή, μήπως συμφώνησε με την πλάτη στον τοίχο.
Αυτά θα τα μάθουμε αφού υπογραφεί η συμφωνία και δημοσιοποιηθεί. Πάντως το γεγονός ότι τρία Πατριαρχεία και δύο Εκκλησίες στέκονται δίπλα στον Αρχιεπίσκοπο της Ιεράς Μονής Αικατερίνης, Συμεών, αποδεικνύει πως με τη συμφωνία διατηρείται η θρησκευτική αυτοτέλεια της Μονής.
Ενώ οι εκκλησίες, τα παρεκκλήσια και τα προσκυνήματα αποτελούν λατρευτικούς χώρους που ανήκουν στη Μονή, χωρίς όμως αυτή να μπορεί να αλλάξει τη χρήση τους, άνευ της σύμφωνης γνώμης των αρμόδιων υπηρεσιών της αιγυπτιακής διοίκησης. Όπως σημειώνουν τα ρεπορτάζ, η Μονή αναγνώρισε σε όλες τις εξωτερικές λειτουργίες της την κυριαρχία του Αιγυπτιακού κράτους, ενώ τις γεωργικές εκτάσεις που έχασε, με βάση την απόφαση του Εφετείου της Ισμαηλίας, δύναται να τις νοικιάσει.
Είναι ολοφάνερο – αν βεβαίως ισχύουν τα ρεπορτάζ – πως πρόκειται για έναν συμβιβασμό, που αποτελεί μια συνήθη πρακτική στις διαπραγματεύσεις. Στο φινάλε η Μονή του Σινά δεν ήταν ένα αυτόνομο κράτος μέσα στο αιγυπτιακό έδαφος. Φυσικά, οι μαξιμαλιστές θα ξεσπαθώσουν και πάλι, αλλά τελικά οι φωνές τους ζημιώνουν την πατρίδα.
Και δύο λόγια για τη Λιβύη.
Η Ελλάδα από το 2011, δηλαδή με την πτώση του Καντάφι, ήταν απούσα από τη Λιβύη. Λόγω των μνημονίων δε διέθετε το πολιτικό κεφάλαιο να ασχοληθεί και με αυτό το ζήτημα. Η Τουρκία όμως βρισκόταν πάντα στη Λιβύη, και επί Καντάφι, καθώς δεν έφυγε ποτέ από εκεί. Στήριξε με όπλα, με χιλιάδες μισθοφόρους και διπλωματικά την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε έξι μήνες αφού είχε σχηματιστεί η πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Δηλαδή επωαζόταν για πολύ καιρό και βασίστηκε πάνω στην έμπρακτη προστασία που προσέφερε η Τουρκία στην Τρίπολη. Σήμερα, διάφοροι «πατριώτες» ζητούν να φέρουμε πίσω του Πάτριοτ από τη Σαουδική Αραβία. Η τζάμπα μαγκιά έχει πεθάνει.
Πιο μπροστά όμως, επί Καντάφι, γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις (2004-2010) δεν τακτοποίησαν την εκκρεμότητα της ΑΟΖ; Διότι και τότε οι θέσεις της Λιβύης, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, βρίσκονταν πιο κοντά στις τουρκικές και διότι η Λιβύη ήταν φυσική σύμμαχος της Τουρκίας την οποία άλλωστε βοήθησε στρατιωτικά στην εισβολή στην Κύπρο.
Με απλά λόγια, ό,τι και να κάνουμε, στη Λιβύη βρισκόμαστε πάντα πίσω από την Τουρκία. Βεβαίως διαθέτουμε πλούσιο οπλοστάσιο για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις καταστάσεις, το πρόβλημα βρίσκεται σε τελική ανάλυση στην πολιτική απόφαση
Πηγή: liberal.gr