Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Με το ελληνικό μπάσκετ να διασύρεται στη ΓΑΔΑ, τις φυλακές και το διαδίκτυο, η ακεραιότητα του Παναγιώτη Γιαννάκη είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί μια στοιχειώδη ομαλότητα για την επόμενη δύσκολη μέρα του αθλήματος.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το ελληνικό μπάσκετ ζει ταυτόχρονα τις πιο φωτεινές και τις πιο… μαύρες σελίδες της ιστορίας του. Την ώρα που στο παρκέ, οι ομάδες μας συγκαταλέγονται στα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση όλων των ευρωπαϊκών τροπαίων (είτε της Euroleague, είτε της FIBA), σε μια περίοδο που η Θεσσαλονίκη αναγεννιέται από τις στάχτες της με δύο πανίσχυρους επενδυτές να καθιστούν ξανά υπολογίσιμες δυνάμεις ΠΑΟΚ και Άρη, έξω από τα γήπεδα το άθλημα βιώνει τον απόλυτο διασυρμό.
Οι καταιγιστικές δικαστικές εξελίξεις ενός πρωτόγνωρου (σε επίπεδο ευρημάτων και νομικών πειστηρίων) σκανδάλου και η προφυλάκιση του προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας, Βαγγέλη Λιόλιου και των διαιτητών που κατηγορούνται για συμμετοχή σε σύσταση «εγκληματικής οργάνωσης» κάνουν τον γύρο του κόσμου.
Το δημόσιο ξεκατίνιασμα των δύο πιο ισχυρών συλλόγων της χώρας, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, ξεπερνά πλέον κατά πολύ τα όρια της τοξικότητας και αγγίζει αυτά της έλλειψης στοιχειώδους ανθρωπιάς. Όποιες χαώδεις διαφορές κι αν χωρίζουν τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και τους αδελφούς Αγγελόπουλους είναι αδιανόητο να υπάρχουν δημόσιες αναφορές (έστω και έμμεσες) σε ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή και μάλιστα με τραγικό τρόπο.
Το διοικητικό συμβούλιο της ΕΟΚ επιβάλλεται να παραιτηθεί
Μέσα σε όλο αυτό το δυσώδες περιβάλλον, παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες και μια φαρσοκωμωδία στα ενδότερα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Με τον πρόεδρο της ΕΟΚ και τον ομόλογό του της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας να οδηγούνται φορώντας χειροπέδες στις φυλακές (μέχρι να κριθεί η ενοχή ή η αθωότητά τους στην αίθουσα ενός δικαστηρίου) είναι αυτονόητο ότι ΟΛΑ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Ομοσπονδίας όφειλαν να έχουν θέσει τις παραιτήσεις τους στη διάθεση του αρμόδιου υπουργού.
Δεν υπονοούμε ότι είχαν άπαντες συμμετοχή ή γνώση της ύπαρξης ενός οργανωμένου συστήματος που χειραγωγούσε επί σειράς ετών παιχνίδια από την πρώτη επαγγελματική κατηγορία της χώρας μέχρι τα σχολικά πρωταθλήματα. Ακόμη και η άγνοια, όμως, συνιστά σε πολλές περιπτώσεις συνενοχή. Και σε κάθε περίπτωση όσα μέλη του Δ.Σ. αγαπούν ειλικρινά το μπάσκετ και προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους στο άθλημα οφείλουν να συμβάλλουν στην εξομάλυνση μιας δηλητηριασμένης καθημερινότητας, αντιλαμβανόμενοι την εικόνα που έχει πλέον η σημερινή Ομοσπονδία στα μάτια της κοινής γνώμης.
Το απαραίτητο κύρος του Παναγιώτη Γιαννάκη
Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται αυτή τη στιγμή στην ηγεσία της Ομοσπονδίας του ένα πρόσωπο άφθαρτο, που να εμπνέει κύρος και σεβασμό. Που θα είναι σε θέση να περιορίσει τους δείκτες της τοξικότητας, να «υποχρεώσει» ακόμη και τον Παναθηναϊκό με τον Ολυμπιακό να τον αντιμετωπίζουν με ταπεινότητα και εν τέλει να μπορεί να εγγυηθεί μια στοιχειώδη ομαλότητα σε έναν χώρο που κυριαρχεί πλέον το μίσος.
Αυτός φυσικά δεν μπορεί να είναι ο Άγγελος Παπανικολάου που κάθεται από το βράδυ της Κυριακής στην καρέκλα που έμεινε κενή μετά την παραίτηση του Βαγγέλη Λιόλιου.
Με όλο το σεβασμό σε έναν επιστήμονα καρδιολόγο, δεν διαθέτει το αθλητικό προφίλ που μπορεί να εγγυηθεί την ηρεμία σε ένα… φυλακισμένο στην τοξικότητα άθλημα. Είτε με την ιδιότητα του μέλους ενός διοικητικού συμβουλίου που ηγείτο ένας πρόεδρος που ελέγχεται για σωρεία «βρώμικων» πράξεων, είτε με αυτή του δηλωμένου οπαδού μιας εκ των δύο κορυφαίων ομάδων της χώρας.
Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η επιλογή Παπανικολάου για τον προεδρικό θώκο της ΕΟΚ, τα social media «πλημμύρισαν» είτε από άρθρα για προσπάθεια του Λιόλιου να διατηρήσει στα χέρια του τον έλεγχο της Ομοσπονδίας τοποθετώντας στην θέση του έναν αχυράνθρωπο, είτε από παλιότερες αναρτήσεις του νέου προέδρου που συμπεριφέρεται ως οπαδός του Παναθηναϊκού, χρησιμοποιώντας ακόμη και χυδαίες εκφράσεις σε βάρος του Ολυμπιακού.
Δεν χρειάζεται να είσαι… ιδιοφυία για να αντιληφθείς ότι οποιαδήποτε επιλογή εν ενεργεία μέλους της σημερινής Ομοσπονδίας ή στελέχους της προηγούμενης διοίκησης Βασιλακόπουλου (που επίσης εμπλέκεται εμμέσως στο σκάνδαλο καθώς τα μισά περιστατικά που εξετάζονται στη δικογραφία εμφανίζονται να έχουν τελεστεί την περίοδο 2016-2021) είναι απαγορευτική.
Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται την παρουσία ενός ηγέτη που θα εμπνέει εμπιστοσύνη. Που δεν θα έχει εμπλακεί στο παρελθόν με οποιαδήποτε… σκοτεινή πτυχή του αθλήματος. Που θα προκαλεί σεβασμό και μόνο με την παρουσία του σε οποιαδήποτε αίθουσα. Ούτε τεχνοκράτης χρειάζεται να είναι, ούτε να διαθέτει προγενέστερη εμπειρία στη διοίκηση ενός οργανισμού.
Πάνω απ’ όλα χρειάζεται να βγει μπροστά ένας άφθαρτος άνθρωπος που δεν θα επιτρέπει -λόγω της ιστορίας και της διαδρομής του- την παραμικρή υπόνοια για το ρόλο του. Κι αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την κοινωνία του αθλήματος να υπάρχει μόνο μία προσωπικότητα που διαθέτει στον υπερθετικό βαθμό όλα τα παραπάνω στοιχεία: Ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Αρκεί φυσικά να έχει και ο ίδιος τη διάθεση σε θέλει να ηγηθεί μιας προσπάθειας κάθαρσης και μετάβασης του ελληνικού μπάσκετ σε μια πιο υγιή πραγματικότητα.
Ο εμβληματικός αρχηγός της εθνικής Ελλάδος που υπέγραψε με την παρουσία του το έπος του 1987, οδηγώντας εν συνεχεία από τον πάγκο του το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα επί σειρά ετών στις πιο «χρυσές» σελίδες της ιστορίας του, έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να μην εμπλακεί καθόλου… στο θέατρο των τρελών.
Επιπλέον, σε ηλικία 67 ετών δεν έχει καμία διάθεση ή όρεξη να αφήσει το βαρύ του όνομα να «τσαλακωθεί» από τον οποιονδήποτε. Είτε, λοιπόν, σε ρόλο μεταβατικού προέδρου, είτε σε πιο μόνιμη ιδιότητα, η επιλογή του «δράκου» αποτελεί ουσιαστικά μονόδρομο αυτή τη στιγμή για το ελληνικό μπάσκετ. Γιατί ενώ η δική του φλόγα μπορεί να φωτίσει το δρόμο σε ένα καλύτερο αύριο, με το σημερινό καθεστώς τοξικότητας, η φωτιά του μίσους που καίει στις εξέδρες και το διαδίκτυο μπορεί να κάψει ολοκληρωτικά το άθλημα!
Κι αν υπάρχουν στελέχη της Ομοσπονδίας που για τους δικούς τους λόγους θέλουν να μείνουν κολλημένοι στις καρέκλες τους, οφείλει η Πολιτεία να τους οδηγήσει στην πόρτα της εξόδου. Έχει τους τρόπους της να το πράξει! Το ελληνικό μπάσκετ, ωστόσο, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ έναν άνθρωπο που θα εμπνέει σεβασμό στην πλειοψηφία της κοινωνίας του.
Πηγή: iefimerida.gr