Του Σάκη Μουμτζή
Το πιάσατε το υπονοούμενο! Τώρα γιατί πάντα ο χαμένος είναι ο «Κούλης» αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Δεν τον κατηγορούσε η «νταβρατισμένη» Δεξιά πως αυτός είναι ένας woke λελές; Αναφέρομαι στους «πατριώτες» που βράζει το αίμα τους και η τεστοστερόνη τους είναι μονίμως στα ύψη, έτοιμοι και πρόθυμοι για όλα! Μάλιστα έλεγαν και έγραφαν τότε, με τη νίκη του Τραμπ, πως ο Μητσοτάκης μετρούσε μέρες. Συνεπώς, δεν καταλαβαίνω πώς αυτός ο «woke λελές» χρεώνεται μαζί με τον Τραμπ και αυτός ήττα. Τα ίδιο ακριβώς έχει γίνει και με την Κίμπερλι. Ερχόταν για να τον διώξει και τώρα που αυτή έφυγε, στην πτώση της θα τον παρασύρει μαζί της. Όλα αυτά έχουν ειπωθεί και γραφτεί σε πρωτοσέλιδους τίτλους, μάλιστα!
Αν οι εξελίξεις στις ΗΠΑ ενσωματώνονται με ευθεία διαδρομή και στην εσωτερική πολιτική κατάσταση της Ελλάδας -που δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα- τότε χαμένες και χαμένοι είναι οι εγχώριες MAGίτισσες και οι εγχώριοι MAGίτες που πανηγύριζαν για την εκλογή του Τραμπ και είχαν υιοθετήσει την ατζέντα του. Ονόματα δε γράφω για να μη στενοχωρήσω κόσμο. Υπάρχουν τα σχετικά βίντεο και τα σχετικά άρθρα – ποταμός γνωστών και μη εξαιρετέων, που όλα κατέληγαν στις μετρημένες μέρες του Μητσοτάκη. Αυτά παθαίνουν όσες και όσοι συγκροτούν μονοθεματική ιδεολογική και πολιτική ατζέντα. Τώρα θα ψάχνουν πίσω από ποιον θα στοιχηθούν. Τον Τζέι Ντι Βανς ή τον Μάρκο Ρούμπιο ή τους αυθεντικούς εκφραστές της γνήσιας και ασυμβίβαστης MAGA; Δύσκολος και άχαρος ο ρόλος των απανταχού νταβρατισμένων.
Τώρα, γιατί με το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στις ΗΠΑ θα πρέπει να φοβάται ο δικός μας ο πρωθυπουργός, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Απεναντίας κάποιοι άλλοι θα πρέπει να κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις πριν πάρουν τις αποφάσεις τους. Είναι όσοι πόνταραν σε ένα περιβάλλον το οποίο φαίνεται ότι αποδυναμώνεται. Έγραφα πως η αντι – woke ατζέντα δεν καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα και όσοι επενδύουν κυρίως σε αυτήν θα υποστούν μεγάλο κάζο.
Η Ελλάδα ουδέποτε ενεπλάκη στα εσωτερικά των ΗΠΑ μέσω της ομογένειάς της. Όλες οι κυβερνήσεις της τηρούσαν τις αποστάσεις τους σεβόμενες την αυτονομία των επιλογών όλων των ομογενών μας. Έτσι είχαμε πάντα άκρες και στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικάνους. Με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη ίσως οι άκρες να ήταν πιο βαθιές στο Δημοκρατικό κόμμα, αλλά μέχρις εκεί. Οι Αμερικάνοι πολιτικοί πρώτα είναι Αμερικάνοι πολιτικοί, ανεξάρτητα από την καταγωγή και το θρήσκευμά τους, και μετά φίλοι με διάφορα άλλα κράτη. Οι απλοϊκές προσεγγίσεις και η αναζήτηση έξωθεν χρίσματος παραπέμπουν σε άλλες εποχές, που όπως δείχνουν οι εξελίξεις, έχουν ξεπεραστεί.
Άρα όσες και όσοι εκτιμούν πως πάντα ο Κούλης χάνει, ας το ξαναδούν. Έχουν πρόβλημα.
Πηγή: liberal.gr