Του Κώστα Γιαννακίδη
Η πόλωση με τη διαφθορά στο επίκεντρο εξυπηρετεί και τους δύο. Ο Μητσοτάκης ψάχνει ένα σκιάχτρο για τους ψηφοφόρους του και ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ο μοναδικός παράγοντας που προκαλεί νευρικότητα στο κυβερνητικό σύστημα. Μένει ο Ανδρουλάκης. Αυτόν δεν τον κατηγορεί κανένας. Μόνο οι δικοί του…
Πρώτα τα αυτονόητα: όταν κατηγορείς κάποιον για χρηματισμό, οφείλεις να υποδείξεις και ποιο χέρι προσέφερε το βαζάκι με το μέλι. Οσο δεν συμβαίνει αυτό, ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε λόγο και δικαίωμα να εγκαλεί ως συκοφάντες αυτούς που ισχυρίζονται ότι «τα πήρε» για να αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα.
Διότι, πράγματι, αυτή η ιστορία διακινείται στη δημόσια σφαίρα από τις εκλογές του 2019. Αν στη Νέα Δημοκρατία είχαν στοιχεία περί χρηματισμού, μπορούσαν να περάσουν μια βόλτα από την Εισαγγελία και να τα καταθέσουν. Δεν το έκαναν. Η υπόθεση ξεθώριασε με την πάροδο του χρόνου και επανήλθε με δύο όψεις: από τη μία η ανάγκη της κυβέρνησης να απαντήσει στις αιτιάσεις του Τσίπρα περί διαφθοράς. Και από την άλλη, η «εξυπηρέτηση» του Κυριάκου Βελόπουλου που πήγε το θέμα στη Δικαιοσύνη προκειμένου να φτάσει στη Βουλή.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν σκοπεύει να ψηφίσει σύσταση προανακριτικής επιτροπής καθώς δεν επιθυμεί ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. Αυτό βέβαια διαβάζεται και αλλιώς: όταν πας να «δέσεις» κάποιον χωρίς στοιχεία, το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος θα εκτεθείς, καλή ώρα όπως ο Τσίπρας με τη Novartis. Εν προκειμένω και ο αχός που σηκώθηκε, κάνει τη δουλειά. Και για τις δυο πλευρές. Αν ήμουν ο Νίκος Ανδρουλάκης θα έλεγα ότι όλο αυτό είναι στημένο.
Η όξυνση πάντα εξυπηρετεί τους δύο πόλους της. Οσοι βρίσκονται κάπου στη μέση χάνονται κάτω από τις φωνές. Και μία αντιπαράθεση για θέματα διαφθοράς συνήθως λειτουργεί συσπειρωτικά. Αυτή τη στιγμή ο Μητσοτάκης ψάχνει αντίπαλο. Κάποιον που θα παίξει το ρόλο του σκιάχτρου. Μη σας πω ότι θα προτιμούσε τον Τσίπρα με καμιά μονάδα παραπάνω στις δημοσκοπήσεις ώστε να επισείσει προς το ακροατήριο του τον κίνδυνο της επιστροφής του. Φαίνεται, λοιπόν, ότι διάλεξε τον Τσίπρα για τον ρόλο του κακού. Και επειδή από την πρωθυπουργία Τσίπρα έχουν περάσει σχεδόν οκτώ χρόνια, είναι κομματάκι δύσκολο να ανατρέχουν στα κυβερνητικά πεπραγμένα. Η διαφθορά βολεύει.
Αλλά και ο Τσίπρας, μια χαρά εξυπηρετείται από αυτή τη συνθήκη. Εμφανίζεται ως ο μοναδικός παράγοντας που προκαλεί νευρικότητα στον Μητσοτάκη και στο κυβερνητικό σύστημα. Μεταξύ μας, όταν τον κατηγορούν για διαφθορά του δίνουν και μια ωραία πάσα για να πει το «κοίτα ποιος μιλάει».
Και κάπου στη μέση είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Με το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτόν δεν μπορούν να τον κατηγορήσουν για τίποτα οι αντίπαλοι. Μόνο οι δικοί του…
Πηγή: news247.gr