Του Σάκη Μουμτζή
Ο Α. Τσίπρας ξέρει τι κάνει, γιατί έχει μια ξεκάθαρη στρατηγική. Φτιάχνει ένα κόμμα στο οποίο δεν θα ακούγεται δεύτερη φωνή. Τράβηξε τα πάνδεινα από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια από τις περσόνες της αριστερής τάσης. Τώρα ζητά γη και ύδωρ από παλιές συντρόφισσες και παλιούς συντρόφους που θέλουν να ενταχθούν στην «ΕΛΑΣ». Τους θέλει όλους ταπεινωμένους να παραδοθούν άνευ όρων. Και αφού συμβεί αυτό, τότε και μόνον τότε θα αποφασίσει ποιους θα δεχθεί στο κόμμα του.
Η τακτική του για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης είναι σαφής. Σε πρώτη φάση, πλήρης ρευστοποίηση των κομμάτων της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεν θέλει να μείνει ούτε μια κουκίδα που να σταθεί εμπόδιο στον σχεδιασμό του. Δεν είναι εύκολο, όμως αποδεικνύεται λιγότερο δύσκολο απ΄όσο φαινόταν στην αρχή. Τα στελέχη παραδίνονται άνευ μάχης, αναξιοπρεπώς και ταπεινωμένα. Και μετά; Και μετά θα στραφεί προς ΠΑΣΟΚ μεριά.
Εκεί μέσα έχει έναν σύμμαχο. Τον Χάρη Δούκα. Ο Α. Τσίπρας τον θέλει μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Διαγραμμένος του είναι άχρηστος, καθώς θα εκπροσωπεί μόνον τον εαυτό του. Στο ΠΑΣΟΚ ο Α. Τσίπρας θα κάνει επίθεση φιλίας για επιμέρους συνεργασίες. Αυτή η τακτική απέδωσε στις εκλογές του Μαΐου 2012, όταν έκανε ανάλογες κινήσεις προς τις ηγεσίες της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ οι οποίες όμως τις απέρριψαν. Ο Τσίπρας θα προτείνει, ο Δούκας θα επικροτεί και θα πιέζει και ο Ανδρουλάκης θα τρέχει και δε θα φτάνει. Να το θυμηθείτε αυτό.
Σήμερα, βλέποντας πόσο εύκολα ακούμπησε το 15% η «ΕΛΑΣ», είναι λογικό να ανεβάσει τον πήχη πάνω από το 17.5% του 2023. Και φαίνεται πως το έχει το άλμα. Και από την άλλη τη μεριά το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί στο «υποκλοπάτο» -άγνωστο τίνων τους στόχους υπηρετεί- μια πολιτική που έχει τα χαρακτηριστικά της ψύχωσης. Ο άλλος παίζει μπάλα στη μεγάλη κατηγορία και το ΠΑΣΟΚ σε ερασιτεχνική. Υπέστη συντριβή με τα Τέμπη, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τη στρατηγική του πρώτου κόμματος με μια ψήφο διαφορά και τώρα έχει φτάσει στο σημείο να διεκδικεί την 3η θέση, έστω με μια ψήφο διαφορά από την Καρυστιανού.
Κανένας δεν ζήτησε από το ΠΑΣΟΚ να γίνει δεκανίκι της κυβέρνησης, το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να παραγάγει πολιτική. Και παραγωγή πολιτικής σημαίνει προτάσεις, συναινέσεις, αντιπαραθέσεις, συγκρούσεις με σαφείς κανόνες. Η στείρα αντιπολίτευση και ένας ανόητος και κυρίως ανεξήγητος αντισυστημισμός, αποδείχθηκαν βούτυρο στο ψωμί του Τσίπρα, καθώς αυτόν τον ρόλο τον παίζει καλύτερα από τον Ν. Ανδρουλάκη.
Ακούγοντας το πρωί στη Δημόσια Τηλεόραση τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ να ισχυρίζεται πως ο μοναδικός τρόπος να φύγει ο Μητσοτάκης είναι να έρθει το Κίνημα πρώτο κόμμα, σκέφτηκα πόσο καλότυχος άνθρωπος είναι ο Κυριάκος. Να είσαι τριτοτέταρτο κόμμα και να επιδεικνύεις αυτόν τον μικρομεγαλισμό, χάνεις και την τελευταία ικμάδα σοβαρότητας.
Πάντα η απόγνωση είναι κακός σύμβουλος.
Πηγή: liberal.gr