Του Θανάση Μαυρίδη
Είναι θέμα απλών μαθηματικών. Όταν επί σειρά ετών οι επενδύσεις στην Ελλάδα είναι σε ετήσια βάση χαμηλότερες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι πιθανότητες να είναι καλύτερες οι οικονομικές συνθήκες στο μέλλον λιγοστεύουν σημαντικά. Η κυβέρνηση «προσπαθεί» 7 χρόνια τώρα και δεν τα έχει καταφέρει. Αλλά και η αντιπολίτευση κομίζει «προτάσεις» όπως η αύξηση της φορολογίας ή η μείωση των ωρών εργασίας. Ξέρω! Όταν στριμωχτούν θα σας πουν για την «αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου». Σαχλαμάρες! Χρειάζεται να πέσουν λεφτά και να φιλελευθεροποιηθεί η Οικονομία!
Η άσκηση είναι δύσκολη. Αν ήταν εύκολη θα είχε ήδη λυθεί. Η δυσκολία έγκειται στο ότι η ίδια η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχτεί να αφαιρέσουμε το «προστατευτικό δίχτυ» που δήθεν έχει στηθεί για την «προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων». Η Οικονομία δεν φιλελευθεροποιείται επειδή λείπει η πολιτική βούληση. Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν θέλει να χαλάσει τις σχέσεις του με το εκλογικό σώμα, δεν θέλει να δυσαρεστήσει τους σταυροφόρους του. Δείτε το παράδειγμα των οδηγών των αστικών λεωφορείων που δήλωναν άρρωστοι για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον… ιδιωτικό τομέα. Εκεί που πίνουν το αίμα των εργαζομένων με το μπουρί της σόμπας.
Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό. Το πελατειακό κράτος δεν γεννήθηκε το 2019, ούτε θα ξηλωθεί την επομένη των εκλογών. Και σε είκοσι χρόνια οι άνθρωποι θα συζητούν τα ίδια. Όπως τα συζητούσαν και είκοσι και τριάντα χρόνια νωρίτερα. Τότε ήταν τα βρεγμένα μπαμπάκια, σήμερα τα βοσκοτόπια στην έρημο της Σαχάρας, στο μέλλον θα είναι κάτι άλλο. Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι οι πελατειακές σχέσεις.
Η Ελλάδα χρεοκόπησε σχετικά πρόσφατα. Δεν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν θυμάται. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλη αυτή η οδυνηρή περιπέτεια δεν μας συνέφερε. Δεν μας έμαθε κάτι. Γεγονός που μας φοβίζει ότι η επόμενη περιπέτεια είναι ίσως πιο κοντά απ’ ό,τι περιμένουμε.
Ναι, θα πει κάποιος, αλλά είχαμε πλεονάσματα. Αυτό είναι αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι ότι τα δημόσια ταμεία γέμισαν από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Δεν θέλουμε να μηδενίσουμε σημαντικά πράγματα που έχουν γίνει. Θέλουμε όμως να τονίσουμε ότι εισερχόμαστε με μειονέκτημα σε μια δύσκολη περίοδο. Είναι σαν να ξεκινάει ο δρομέας ταχύτητας το 100άρι με μπαταρισμένο το ένα πόδι. Το μειονέκτημα αυτό είναι οι (μη) επενδύσεις.
Αν μια κυβέρνηση μπορούσε να κάνει κάτι σε αυτόν τον τομέα είναι η σημερινή. Ότι δεν έχουν συμβεί όσα θα θέλαμε να συμβούν είναι προς προβληματισμό. Αν περιμένουμε από κάποιον άλλον να κάνει τα δέοντα, ματαιοπονούμε. Οι πρόσφατες δηλώσεις Τσίπρα και Ανδρουλάκη δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Αν πιστέψουμε ότι και ο Μητσοτάκης δεν θα κάνει αυτά που πρέπει να γίνουν ούτε στην τρίτη τετραετία του, θα πρέπει να αρχίσουμε στα σοβαρά να εξετάζουμε το ενδεχόμενο της μετανάστευσης στην Αργεντινή του Χαβιέρ Μιλέι! Αν αντέξει κι αυτός μέχρι το τέλος!
Πηγή: liberal.gr