Του Γιάννη Σιδέρη
Πριν από τα μέσα ο 20ου αιώνα η παραδοσιακή Αριστερά ήταν κατά της παράνομης μαζικής μετανάστευσης, την οποία τότε και αυτή ονόμαζε «λαθρομετανάστευση», πριν υποκύψει στη νέα κατασκευασμένη γλώσσα που επέβαλε ο δικαιωματισμός. Και ήταν αντίθετη γιατί την έβλεπε ως εργαλείο του κεφαλαίου για συμπίεση των μισθών των εργαζομένων.
Και ήταν φυσικό αφού ο θεμελιωτής Κάρλ Μαρξ, από το 1870 πίστευε ότι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση (τότε των Ιρλανδών στην Αγγλία) υποβάθμιζε τη θέση της αγγλικής εργατικής τάξης, επέφερε μείωση των μισθών, των δικαιωμάτων και των συνθηκών εργασίας.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη στιγμή μεταστροφής της Δυτικής Αριστεράς υπέρ της μετανάστευσης. Εντοπίζεται σταδιακά στη δεκαετία των ‘80s και έκτοτε εξαπλώνεται σε αλλεπάλληλους διευρυνόμενους κύκλους.
Βασικό ρόλο αρχικά έπαιξαν οι Άγγλοι τροτσκιστές. Κατανόησαν ότι το παραδοσιακό προλεταριάτο στο οποίο ήλπιζαν να γίνει ο φορέας της επανάστασης, μόνο αυτή δεν είχε στο μυαλό του. Ήταν αρκετά ενσωματωμένο στις αξίες του καπιταλισμού (Ι.Χ. αυτοκίνητο, διαμέρισμα, άδεια διακοπών, εξοχικό σπίτι, ταξίδια). Στη γλώσσα τους βέβαια ήταν «εφυλισμένο».
Οπότε υπήρχε ιστορική αναγκαιότητα (πάντα οι αριστεροί θεωρούν εαυτούς ως προπομπούς της ιστορίας) να βρεθεί το νέο «επαναστατικό υποκείμενο». Και αυτό εντοπίστηκε στους απόκληρους παράνομους πρόσφυγες.
Άνθισε αρχικά στις αριστερίστικες οργανώσεις, τις αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες, τα αριστερά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Στην συνέχεια στα «λευκά κολάρα» της αριστερής διανόησης, της ακαδημαϊκής κοινότητας, των ΜΜΕ, όπως και στους αξιωματούχους διεθνών οργανισμών.
Αυτά προσωποποιήθηκαν τις τελευταίες ημέρες σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πρόσωπα. Το γνωστό ηγετικό στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πέτρος Κωνσταντίνου, «ορκίστηκε» ως μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Αθηναίων (στο πλαίσιο της εναλλαγής προσώπων που ακολουθεί η παράταξή του).
Ο όρκος ήταν η αποθέωση του σεχταρισμού. Με αυτόν δεν ετέθη στην υπηρεσία των δημοτών, αλλά στην «υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζόμενων, ντόπιων και μεταναστών, για την ανατροπή τη βάρβαρης επίθεσης κυβέρνησης -κεφαλαίου- ΕΕ και του ιμπεριαλισμού».
Και με ποιο αποτέλεσμα; Μα «για να μπει τέλος στους πολέμους και τη γενοκτονία της Γάζας. Για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι στα Τέμπη, στην Πύλο και τη «Βιολάντα». Για τη διεθνιστική αλληλεγγύη πάνω από σύνορα»…
Το τελευταίο το γνωρίζαμε. Στην παρέμβασή του κατά την παρουσίαση των θέσεων της δημοτικής παράταξης «Ανατρεπτική Συμμαχία», κατήγγειλε μεταξύ άλλων, ότι «έδωσαν (η κυβέρνηση) λεφτά για φράχτες, σεναριοφύλακες και Ραφάλ» και προέτρεψε: «γκρεμίστε τους φράχτες, καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες».
Παράλληλα όντας στέλεχος του ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή) είχε δηλώσει «Είμαστε όλοι Πακιστανοί». Στον δημόσιο λόγο κυκλοφορεί και άλλη φράση του για την οποία δεν είμαστε σίγουροι: «Είμαστε λεσβίες, είμαστε με τους Τούρκους, δεν είμαστε Έλληνες».
Το τελευταίο γίνεται πιστευτό αφού υποστηρίζει τα «ανοιχτά σύνορα, κλείσιμο όλων των κέντρων κράτησης, ιθαγένεια σε όλους τους μετανάστες χωρίς όρους, καθώς η ταυτότητα «Έλληνας» δεν πρέπει να είναι αποκλειστική»!
Του αποδίδεται και η φράση «θέλουμε δήμαρχο γυναίκα, μετανάστρια, λεσβία, μουσουλμάνα». Είναι ένα σύνθημα – ρητορικό σχήμα, που ούτως ή άλλως αποδέχεται ο ευρύτερος πολιτικός χώρος στον οποίο κινείται.
Αλλά αν οι κορώνες του Κωνσταντίνου και των συντρόφων του μάλλον ως γραφικές ηχούν, χωρίς καμία κοινωνική απήχηση και εκνευρίζοντας μόνο τον Άδωνι (στις εκλογές του 2023 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έλαβε το 0,54% των ψήφων), άκρως επικίνδυνη είναι η συνομοταξία ενός άλλου προσώπου των ημερών: της Φρατζέσκας Αλμπανέζε.
Η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των αξιωματούχων του Οργανισμού που εκμεταλλεύονται τη θέση τους για να ασκούν προσωπικές πολιτικές. Πολιτικές των οποίων η αγνότερη αιτία θεωρείται η αφέλεια σε συνδυασμό με την αντιδυτική εμμονή τους. Δημιουργούν ωστόσο υποψίες για αίτια συμπεριφοράς τους. Αυτά ενδεχομένως και να χάνονται στον χρυσοφόρο λαβύρινθο των διεθνών lobbιes.
Για την συγκεκριμένη έγραψε χθες λεπτομερώς στο Liberal ο Α. Σκούρας. Στο γενικότερο πλαίσιο δεν είναι τυχαίο που οι αξιωματούχοι αυτοί εγκαλούνται τεκμηριωμένα για μεροληπτική στάση υπέρ της μαζικής μετανάστευσης από Ασία και Αφρική, προωθούν το παγκόσμιο σύμφωνο για τη μετανάστευση (Global Compact for Migration), και επιδεικνύουν παράξενη μεροληψία υπέρ αυταρχικών καθεστώτων όπως Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Βόρεια Κορέα, κ.α.
Και την ώρα που δείχνουν συμπαθητική κατανόηση στην παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους των καθεστώτων αυτών, μετατρέπονται σε άτεγκτους εισαγγελείς, κρατώντας μεγεθυντικό φακό στην υποτιθέμενη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από δυτικά κράτη.
Γράφουμε «υποτιθέμενη» γιατί στη Δύση υπάρχει πολλαπλό πλέγμα νομικής προστασίας για κάθε κατηγορούμενο, σε σύγκριση με τα καθεστώτα που προαναφέραμε και για τα οποία δεν αγανακτούν.
Και οι μεν και οι δε, εξαπολύουν πύρινους λόγους κατά της ακροδεξιάς, διατεθειμένοι να πέσουν στα μαρμαρένια αλώνια του αγώνα εναντίον τους. Ότι την τροφοδοτούν και τη στηρίζουν με τη συμπεριφορά τους, δεν τους περνάει από το μυαλό.
Πηγή: liberal.gr