Του Δημήτρη Καμπουράκη
Έχετε αντιληφθεί ότι το μοναδικό όπλο άμυνας που έχει πια η κυβέρνηση, είναι οι δημοσκοπήσεις; Οι οποίες κάθε δεκαπενθήμερο εμφανίζονται σωρηδόν και αντιστρέφουν το άσχημο πολιτικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα. Μοιάζει αλλόκοτο, όμως ακριβώς έτσι γίνεται. Διαρκή προβλήματα αλλά και σχεδόν όλα τα έκτακτα γεγονότα δείχνουν να στριμώχνουν την κυβέρνηση, αλλά εκεί που όλοι νομίζουν ότι θα χει πάρει την κατηφόρα, έρχονται οι έρευνες της κοινής γνώμης και επαναφέρουν τα πράγματα στην προτεραία κατάσταση. Στην κυριαρχία Μητσοτάκη.
Ξεφυσούν ανακουφισμένοι (και ολίγον έκπληκτοι) οι Νεοδημοκράτες μ’ ένα «ρε συ, αντέχουμε», ξεφυσούν δαιμονισμένοι (και μέγιστα απορημένοι) οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι μουρμουρίζοντας «γαμώτο, αυτοί δεν πέφτουν με τίποτα». Διότι εδώ που τα λέμε και τα γράφουμε, οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση οκτώ ετών με τόσα βάρη στην πλάτη της, θα είχε υποστεί κατάρρευση.
Καύσιμα, σούπερ μάρκετ, νοίκια, σκάνδαλα και αποκαλύψεις που τα χρεώνεται φταίει δεν φταίει, ανακατωσούρα στα εθνικά θέματα, ανοησίες και αστοχίες στελεχών της, κατεδαφιστική κριτική εν συνόλω και για οτιδήποτε, συσσωρευμένη κούραση μακροχρόνιας παραμονής στην εξουσία…. όλα τούτα μαζεμένα θα είχαν ήδη ρίξει οποιονδήποτε άλλον πρωθυπουργό. Κι όμως ο Κυριάκος όχι μόνο αντέχει, αλλά και προηγείται. Γιατί;
Νομίζω ότι τρεις είναι οι παράγοντες. Πρώτο, αντέχουν τα σκληρά μαθήματα που πήραμε από την χρεωκοπία. Μπορεί να μην διδάχτηκαν τα κόμματα ή το πολιτικό και δημοσιογραφικό προσωπικό που έχουν ήδη κατρακυλήσει στον άκρατο λαϊκισμό και τυχοδιωκτισμό, αλλά διδάχθηκε ένα ικανό και σώφρον κομμάτι του ελληνικού λαού. Αυτό κρατά σήμερα τα μπόσικα μέσα στην αντάρα και δεν εξοκείλουμε.
Δεύτερο, έχει διαμορφωθεί ένας τρομερά σκληρός πυρήνας στην ΝΔ, που είναι συνδυασμός παραταξιακού πατριωτισμού αλλά και προσωπικής αποδοχής των ικανοτήτων (και προθέσεων) του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τρίτο, η παροιμιώδης ανικανότητα της αντιπολίτευσης σε όλα τα επίπεδα, που επιτρέπει σ’ αυτό το Νεοδημοκρατικό 30% να είναι το συμπαγέστερο και πολυπληθέστερο μπλοκ του πολιτικού μας σκηνικού.
Επανέρχομαι στο θέμα του προλόγου. Η μιντιακή και ραδιοτηλεοπτική υπεροπλία του αντιπολιτευτικού λόγου είναι καταφανής. Όπου κι αν γυρίσει το μάτι μας και το αυτί μας, την ξεσκίζουν την κυβέρνηση. Απ’ αυτά για τα οποία φταίει, μέχρι εκείνα που είναι άσχετη. Μέχρι και ο Μαζωνάκης ή ο Λιόλιος του μπάσκετ ή η πίτσα Hat εναντίον της γύρισαν. Οι πατριώτες του καναπέ σαρώνουν, οι προθέσεις πολιτικής εκτροπής θεωρούνται κανονικές και νόμιμες.
Τελικά, το μπλοκ του 30% δεν έχει πρόσβαση πουθενά, ενώ το κατακερματισμένο και έξαλλο (δίχως πρόταση και ηγέτη εξουσίας) 70% μονοπωλεί τα πάντα. Η μόνη διέξοδος να δηλώσει παρουσία το 30% είναι οι δημοσκοπήσεις. Κι εκεί φαίνεται η κυριαρχία του. Το ίδιο θα γίνει και στις εκλογές.
Πηγή: liberal.gr