Skip to content
πολιτικα

Να στείλουμε τον Άδωνι στην Κολιμά;*

Του Σάκης Μουμτζή

«Ποτέ κανένας δεν έφυγε από την Κολιμά έχοντας εκτίσει την αρχική ποινή του. Πάντα θα έπαιρνε μια δεύτερη ή μια τρίτη», γράφει ο Βαρλάμ Σαλάμοφ, «τρόφιμος-εξόριστος» στο συγκλονιστικό αφήγημά του με τίτλο «Ιστορίες από την Κολιμά» (Εξαιρετική έκδοση από τις εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, αλλά για μυημένους ρέκτες των εγκλημάτων του Στάλιν, ικανούς να αντέξουν 1.950 τρομερές σελίδες).

Ίσως σε παρόμοιο καθεστώς, ο Άδωνις δεν θα τολμούσε να απαντήσει με το διάσημο, πλέον, «παραμένω πιστός στο πόρισμα Τσεβά». Θα είχαν γλιτώσει, όσοι, εν ριπή οφθαλμού, διέδωσαν ότι ο «Γεωργιάδης είπε πως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο» το ατόπημα να γίνουν οι ίδιοι «θύματα» της δεινής ικανότητας του κ. Αντιπροέδρου να μπερδεύει τους πάντες. Θα είχαμε γλιτώσει και την ευτελή αψιμαχία των αντιπολιτευομένων πολιτικών που έσπευσαν να ζητήσουν την πολιτική εξορία (στην Κολιμά;) του παραβάτη όλων των «ιερών» πιστεύω της μόνης κατόχου της ιστορικής «αλήθειας».

Άπαντες δε οι παραπάνω θα είχαν αρκεστεί στο γεγονός ότι το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά στο κεφάλαιο ΙΙ με τίτλο «Απολογισμός Γεγονότων», ξεκινά με το σημείο Α που φέρει τον μονολεκτικό τίτλο «ΝΕΚΡΟΙ»!

Με ξεπερνά ότι εν έτει 2027, σε λίγες μέρες, παρακολουθούμε αυτή τη συζήτηση. Σχεδόν είκοσι εβδομάδες προτού πάνε οι πολίτες σε κρίσιμες κάλπες, για να απαντήσουν τι πιστεύουν καλύτερο για τη διακυβέρνηση της χώρας, σε αυτούς τους ιστορικά πολύ δύσκολους καιρούς.

Λυπάμαι αλλά δεν θα πάρω…

Αντιθέτως, έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον το κείμενο που δημοσίευσε στο χθεσινό της φύλλο η εφημερίς «ΤΑ ΝΕΑ», στο οποίο περιέχονται μερικές από τις απομαγνητοφωνήσεις του Σταθμού του Πολυτεχνείου, με τη μέριμνα της αρμόδιας Γραμματείας της Χούντας.

Η αμεσότητα των εκφωνητών, η προσπάθεια να συνδεθεί η εξέγερση με τα προβλήματα της εποχής εκπλήσσει. Στα πολύ πρώτα λεπτά λειτουργίας του Σταθμού αναφέρεται το εξής:

«Η κινητοποίησις του λαού άρχισε, η ημέρα της ανάστασις πλησιάζει. Καλούμε τους εμποροϋπαλλήλους στην ενίσχυση του αγώνα μας. Η Κυβέρνησις είναι ανίκανη να δεχθεί το αίτημά τους για συνεχές ωράριο που θα εξασφάλιζε και οικονομία στα καύσιμα, γενικότερα στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας».

Αλλά και λίγα λεπτά αργότερα:

«Η Κυβέρνησις είναι ανίκανη να επιλύσει τα προβλήματα του κλάδου μας όπως και τα προβλήματα οποιουδήποτε κλάδου εργαζομένων Ελλήνων. Θέλομε τεχνική εκπαίδευση δεμένη με την οικονομική μας ανάπτυξη. Όλοι στον αγώνα για ψωμί, ελευθερία, παιδεία, δημοκρατία. Όλοι στο Πολυτεχνείο. Κάτω η Χούντα».

Πόσο μπροστά ήσαν οι νέοι εκείνης της εποχής! Εποχή δύσκολη όχι μόνον επειδή είχαν καταργηθεί στοιχειώδη δικαιώματα του ανθρώπου, αλλά επειδή η χώρα αντιμετώπιζε μια στυγνή και δύσκολη κρίση ξαφνικής απώλειας βιοτικού επιπέδου, υπερβολικής ακρίβειας, μαύρης αγοράς και οικονομικής ανασφάλειας. Ήταν η εποχή της πρώτης μεγάλης πετρελαϊκής κρίσης, απότοκος μίας από τις πολλές συγκρούσεις του κράτους του Ισραήλ με τους Άραβες γειτόνους του.

Η χουντική κυβέρνηση είχε ήδη αποτύχει στη διεύθυνση της οικονομίας, η διαφθορά της κρατικής διοίκησης και των οικονομικών οργανισμών είχε δημιουργήσει τερατουργήματα και αμείλικτες οικονομικές στρεβλώσεις, η δραχμή είχε υποτιμηθεί εν τοις πράγμασι. Στους εξοικειωμένους με τα οικονομικά μηνύματα είχε αποκαλυφθεί, ήδη από τις αρχές του 1973, η ανικανότητα των χουντικών να αντιμετωπίσουν σωστά την ελληνική διάσταση εκείνης της κρίσης, της πρώτης σημαντικής του μέχρι τότε παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Αυτά και πολλά άλλα ακόμη θα έπρεπε να αποτελούν στοιχεία της σύγχρονης ιστορίας του Τόπου. Το Πολυτεχνείο είναι ένα τεράστιο ιστορικό γεγονός και όχι μόνον ο μύθος καθενός. Μετά από μισό αιώνα όλα τα γεγονότα, προφανώς και οι δολοφονίες εκείνων των ημερών θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται σε ιστορικά συγγράμματα αδιαμφισβήτησης εθνικής αυτογνωσίας.

Είναι πραγματικά λυπηρή και αποκρουστική η παρακολούθηση σήμερα παρομοίων λεκτικών «συγκρούσεων».

* Χρυσωρυχείο και τόπος εξορίας επί Στάλιν

Πηγή: liberal.gr