Του Τ. Αλεξανδρόπουλου
Τα Εξάρχεια. Η γειτονιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Η γειτονιά του βιβλίου και των τυπογραφείων. Η γειτονιά της κλινικής Σμπαρούνη και του πρώτου γαλατάδικου της οικογένειας Δασκαλόπουλου, που έγινε μετά η «ΔΕΛΤΑ».
Εξάρχεια δεν είναι μόνο η πλατεία. Ούτε είναι μόνο ναρκωτικά. Τα Εξάρχεια απλώνονται από την Πατησίων μέχρι τους πρόποδες του Λυκαβητού, τη γερμανική εκκλησία, τον Άγιο Νικόλαο, μέχρι εκεί που αρχίζει το Κολωνάκι. Η Σκουφά είναι προέκταση της Τζαβέλα. Τζαβέλα – Ναυαρίνου – Σκουφά. Ο ίδιος δρόμος.
Όλοι οι εκδοτικοί οίκοι με τις καλές εκδόσεις βιβλίων ήταν στα Εξάρχεια. Μερικοί είναι ακόμα. Και αφού υπήρχαν οι εκδοτικοί οίκοι υπήρχαν και τα τυπογραφεία για να βγάζουν τα βιβλία. Οι μισοί εργαζόμενοι στα Εξάρχεια δούλευαν στα έντυπα. Βιβλία και εφημερίδες.
Ένα από τα τυπογραφεία που δούλεψα ήταν στη Τζαβέλα. Ούτε 50 μέτρα από τη διασταύρωση με τη Μεσολογγίου, εκεί που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.
Τα Εξάρχεια είχαν πάντα τη γοητεία του πνεύματος. Ήσυχου ή ανήσυχου. Αν και εδώ που τα λέμε ήσυχο πνεύμα είναι λίγο δύσκολο να υπάρξει. Το πνεύμα, όταν υπάρχει, είναι πάντα ανήσυχο και βρίσκεται συνεχώς σε νέες αναζητήσεις.
Το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος από τον στυγνό δολοφόνο Επαμεινώνδα Κορκονέα, ήταν μια ήσυχη γειτονιά. Κανένας δεν τολμούσε να πειράξει κανέναν. Κανένας δεν τολμούσε να πειράξει μια γυναίκα που βάδιζε μόνη της το βράδυ, όσο αργά κι αν ήταν. Η κλινική Σμπαρούνη, γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Ναυαρίνου, έδινε μια ξεχωριστή αίγλη στη γειτονιά μέχρι το 1972 που κατεδαφίστηκε. Το Χημείο, ακριβώς απέναντι, έδινε μια γενναιόδωρη δόση πνεύματος. Οι βιτρίνες των εκδοτικών οίκων, φορτωμένες με βιβλία κάθε είδους και κατηγορίας, έδιναν μια ατμόσφαιρα πολιτικής και πνευματικής αναζήτησης.
Αυτά όλα ήταν προ Κορκονέα. Ο δολοφόνος Κορκονέας άλλαξε τα πάντα στη Τζαβέλα. Η γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου έδωσε το πλήρες νόημα στο σύνθημα «Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι». Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου (Αλέξη Γρηγορόπουλου σήμερα) θα είναι ένας τόπος προσκυνήματος σε όσα αντιπροσώπευε ο αδικοχαμένος 18άρης, που είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο ενός συνειδητού δολοφόνου, του Κορκονέα.
Το ελληνικό κράτος που διαχρονικά προστατεύει τους κακοποιούς κάθε είδους, χάιδεψε τον Κορκονέα με «ισόβια». Τα οποία, φυσικά, δεν θα είναι ισόβια. Ο ψυχρός δολοφόνος ενός 18χρονου πιτσιρικά, σε λίγα χρόνια θα είναι έξω…
Μαζί με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο ήταν άλλος ένας φίλος και συμμαθητής του, τον οποίο έχουμε μπροστά στα μάτια μας εδώ και λίγα χρόνια: ο Νίκος Ρωμανός. Έξι χρόνια πριν, σαν σήμερα, ο Νίκος Ρωμανός έταξε κέρασμα σε όλη την παρέα για τη γιορτή του. Δεν είχε οικονομικό πρόβλημα. Ευκατάστατα παιδιά ήταν και τα δύο, από τα Βόρεια Προάστια. Δεν είχαν τα προβλήματα που έχουν οι σημερινοί 18άρηδες με το σίγουρα μαύρο μέλλον και το κατάμαυρο παρόν.
Η γοητεία των Εξαρχείων συνεπαίρνει τους φίλους. Δεν είναι ανάγκη να είσαι «πρεζόνι» ή αναρχικός για να πας στα Εξάρχεια. Τα Εξάρχεια είναι «τρόπος ζωής». Κάπου εκεί γύρω γίνεται μια φασαρία και ένα περιπολικό έχει σπεύσει με ανοιχτό το φάρο. Ανεβαίνουν τη Τζαβέλα. Δεν έχουν ούτε καρφίτσα μαζί τους. Ούτε σουγιά, ούτε ξύλο. Οι απέναντι έχουν. Όπλα που τους σημαδεύουν «στην ψύχρα».

Ο δολοφόνος Κορκονέας σηκώνει το όπλο του και πυροβολεί στο ψαχνό. Δύο άοπλα παιδιά. Ο Αλέξης σωριάζεται κάτω και ο Νίκος σπαρταράει από το κλάμα σκυμμένος από πάνω του. Μια κοπέλα παρακολουθεί από το μπαλκόνι της τη σκηνή και περιγράφει αργότερα, μετά το φονικό:
«Ερχόντουσαν δίπλα – δίπλα με βηματισμό, όπως περπατά κάποιος που πάει για να τσακωθεί. Και οι δύο αστυνομικοί έβγαλαν όπλο στο μέσον της Τζαβέλλα, σημάδεψαν και πυροβόλησαν».
Ο άλλος αστυνομικός, ο Βασίλης Σαραλιώτης υποστήριξε ότι: «αιφνιδιαστήκαμε και απομακρύναμε το όχημα. Αφού το ασφαλίσαμε για να μην το κάψουν και καούμε, κατευθυνθήκαμε πεζοί να δούμε τι άτομα ήταν και να εξακριβώσουμε τις προθέσεις τους. Φτάνοντας ήταν 30 άτομα που μας πέταξαν ξύλα, πέτρες και πιθανώς μολότοφ».
Ο δολοφόνος Κορκονέας, λέει ο Σαραλιώτης, πυροβόλησε τρεις φορές στον αέρα για εκφοβισμό… Και μετά τι έκαναν ο δολοφόνος και ο συνεργός του; «Τα άτομα οπισθοχώρησαν με τους πυροβολισμούς, και, αφού είδαμε ότι είμαστε καλά στην υγεία μας, κατευθυνθήκαμε να πάμε το όχημα στο τμήμα».
«Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι»… Έφυγαν… Δεν πήραν το χτυπημένο παιδί να το πάνε στο νοσοκομείο μήπως σωθεί… Έφυγαν… Ο Νίκος Ρωμανός, στη μοναδική κατάθεση που έδωσε εκείνο το βράδυ στους αστυνομικούς –αφού μετά «εξαφανίστηκε»- ανέφερε: «Το μόνο που θέλω να πω είναι, ότι τον Αλέξανδρο δεν τον σκότωσαν. Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ».
Ηταν ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Και «εξαφανίστηκε»…
Σήμερα ο Νίκος Ρωμανός εκδικείται. Για τα χρόνια που τον στοιχειώνει ο χαμός του φίλου του, που του τον πήραν οι «Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι»…
Στο δικαστήριο ο συνήγορος υπεράσπισης του Κορκονέα, ο Κούγιας, προσπάθησε να ρίξει λάσπη στον νεκρό… Μίλησε για «ποιοτικά χαρακτηριστικά» του νεκρού αλλά και του φίλου του, του Νίκου Ρωμανού… Μετά από όλες αυτές τις αθλιότητες που είπε, ζήτησε την προστασία της αστυνομίας, γιατί είπε, απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν… Θεός ‘σχωρέστον…
Ο Κορκονέας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, που ΔΕΝ θα είναι ισόβια. Ο Σαραλιώτης καταδικάστηκε για συνέργεια σε 10 χρόνια κάθειρξη. Σχεδόν ένα χρόνο μετά τη δίκη και συγκεκριμένα τον Οκτώβριο του 2011 αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους..!
Κάποια χρόνια πριν… Τζαβέλα και Μεσολογγίου γωνία…

