Του Σάκη Μουμτζή
Αναφέρομαι στην αντιπολίτευση, και κυρίως στον «πατριωτικό» χώρο, που έσπευσαν αφενός μεν να κατηγορήσουν την ελληνική κυβέρνηση για την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Βεγγάζης και αφετέρου να εξάρουν υπορρήτως την τακτική Ερντογάν. Όμως, πριν καν περάσει ο απόηχος της σχετικής είδησης, η Τουρκία διαπίστωσε πως επί του συγκεκριμένου θέματος βρέθηκε μόνη, χωρίς συμμάχους. Μάλιστα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέδωσε δεύτερη ανακοίνωση, προς άρση των αρχικών παρεξηγήσεων, με την οποία η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου χαρακτηρίστηκε «πράξη μη εποικοδομητική και προκλητική». Πάμε παρακάτω.
Τα πράγματα χθες εξελίχθηκαν ακόμη πιο θετικά για την πατρίδα μας. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης διάβασε από το βήμα του ΟΗΕ κοινή δήλωση έξι μερών με την οποία το εν λόγω μνημόνιο θεωρείται «ανυπόστατο, άκυρο, που αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο». Τα έξι μέρη είναι: η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Αίγυπτος, η Ελλάδα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Κύπρος και το Μπαχρέιν.» Προφανώς οι ηγεσίες αυτών των κρατών γνωρίζουν κάτι παραπάνω από τους εγχώριους πολέμαρχους των μουσείων, οι οποίοι πιστεύουν ότι μόνον αυτοί έχουν το προνόμιο «να διαβάζουν σωστά την Άγκυρα».
Και δεν συνυπολογίζω σε αυτό το κλίμα την επανεκκίνηση του διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για τον καθορισμό της ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού και δυτικά της ήδη οριοθετημένης ΑΟΖ, δηλαδή στο κρίσιμο τρίγωνο Ελλάδας – Αιγύπτου -Λιβύης. Η Αίγυπτος του Σίσι έχει κάθε λόγο να εμπιστεύεται, σε όλα τα επίπεδα, την Ελλάδα, παρά την Τουρκία, την υποστηρίκτρια των Αδερφών Μουσουλμάνων.
Πολλά έχουν γραφεί για τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών σχετικά με τους χειρισμούς του για το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Όσοι βιάστηκαν να τον κατηγορήσουν θα έπρεπε πρώτα να ρωτήσουν τον Γιάννη Βαληνάκη και τον Δημήτρη Δόλλη οι οποίοι χειρίστηκαν το ζήτημα της ΑΟΖ με την Λιβύη τις περιόδους 2007-2009 και 2010-2012 αντίστοιχα. Οι προσπάθειες αμφοτέρων δεν καρποφόρησαν διότι οι θέσεις της Λιβύης πάντα ήταν σχεδόν ταυτόσημες με τις τουρκικές και διότι η πολιτική και η ευρύτερη επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη, και επί Καντάφι, ήταν ιδιαίτερα σημαντική. Μάλιστα, ο Δ. Δόλλης ανέλαβε αποστολή και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη να χειριστεί τον στρατηγό Χαφτάρ, αλλά ο στρατηγός δελεάστηκε με ανταλλάγματα που η πατρίδα μας και η Αίγυπτος δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να προσφέρουν.
Το έχω γράψει πολλές φορές. Η Ελλάδα έχει γεμίσει από στρατηγούς, διπλωμάτες και… προπονητές του πληκτρολογίου. Νομίζουν πως παίζουμε μπάλα μόνοι μας στη διεθνή σκηνή, χωρίς αντιπάλους και εχθρούς. Και όλους αυτούς τους «μάγους του Διαδικτύου» τους δίνουν τροφή πολιτικοί οι οποίοι, όταν αυτοί κυβερνούσαν, δεν έκαναν τίποτα από αυτά που ζητούν από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ο άλλος προχθές μέχρι και το κατοχικό δάνειο θυμήθηκε.
Κλείνοντας: η ελληνική αντίδραση στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν ήταν μόνον άμεση. Ήταν και αποτελεσματική. Ο εκνευρισμός του Ερντογάν και των… εγχώριων θαυμαστών του το αποδεικνύει.
Πηγή: liberal.gr