Του Γιάννη Σιδέρη
Ανέτειλε μέσα από την συντριπτική συγκίνηση που κατέλαβε το πανελλήνιο για το δυστύχημα των Τεμπών. Μια συγκίνηση πηγαία και γι’ αυτό αγνή. Σε αυτή την έξαρση συναισθήματος και συμπόνιας που ξεχύθηκε στις συγκεντρώσεις αναδείχτηκε η μορφή της Μαρίας Καρυστιανού. Ατόφια επικοινωνιακή, με καλό λεξιλόγιο και προσωπικότητα που ήλκυε, έγινε η «ηγερία» του «κινήματος των Τεμπών».
Η ανάδειξή της ως σημείο αναφοράς ήταν δικό της κατόρθωμα, αυτοφυές με τον χαρακτήρα της. Τη δημοσιότητα που απήλαυσε δεν της την κατασκεύασε και δεν της την χάρισε κανείς. Ωστόσο, εκεί έκανε το βασικό λάθος.
Η τεράστια απήχηση που είχε αφορούσε το λαμπερό πρόσωπο της μητέρας της Μάρθη, που ο χάρος θέρισε τα νιάτα της. Δεν ήταν της πολιτικού από την οποία οι Έλληνες περίμεναν τη «λύτρωση». Η πολιτική είναι μια ιστορία συνεχούς συμμετοχής στα κοινά. Δεν έρχεται με επιφοίτηση επειδή ένα τραγικό γεγονός σε έβγαλε στον αφρό.
Συνάμα δεν κατανόησε πως η στήριξη που έλαβε από τον πανίσχυρο τότε μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ στα social media και την Ευρωβουλή (χρησιμοποιώντας το δυστύχημα ως πολιορκητικό κριό για να ρίξει την κυβέρνηση), ήταν δανεική και με αντιπαροχή την αποδοχή των ιδεών τους.
Αποδείχτηκε ανάγλυφα στις δημοσκοπήσεις όταν έκανε τις πρώτες δηλώσεις για τις αμβλώσεις. Σοκαρισμένοι οι σύντροφοί του ΣΥΡΙΖΑ και «περιχώρων» για τις πεπαλαιωμένες, πολιτικά αντιδραστικές, απόψεις της που αφορούν την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, την εγκατέλειψαν μαζικά. Πολλοί που την υποστήριζαν, άρχισαν να της επιτίθενται στα ίδια social media από όπου την εκθείαζαν.
Έκτοτε ήρθαν και οι παιδικής… ωριμότητας ανακοινώσεις για τα εθνικά θέματα, και συμπλήρωσαν την καταστροφική εικόνα, επιταχύνοντας την κατιούσα πορεία.
Η απειρία της συνέβαλε και στο οργανωτικό κομφούζιο που δημιουργήθηκε στο πρωτόλειο κόμμα της. Τόσα χρόνια θητεύοντας πολιτικά στο σύμπαν του ψεκασμού, δεν είχε δομήσει κριτήρια αξιολόγησης για τα άτομα που την πλησίασαν. Κάποια της «πάσαραν» υποβολιμαίως την δική τους πολιτική ατζέντα, και κάποια άλλα τη χρησιμοποίησαν ως ευκαιρία καριέρας.
Ο γνωστός και μη εξαιρετέος δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, τον οποίο «κατέβασε από το τρένο», για να θυμηθούμε μια έκφραση του Αντρέα αφού η Μαρία θυμήθηκε μια άλλη δική του, έκανε λόγο για «ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες» των διαδρόμων στα κεντρικά γραφεία της Αιόλου.
Υποστήριξε ότι από τις 12 Ιουλίου άρχισε να λειτουργεί εντός του Κινήματος ένα παράλληλο Γραφείο Τύπου, εξέλιξη που οδήγησε στην κατάργηση του αρχικού γραφείου και άρα και του δικού του ρόλου στην ευθύνη της Επικοινωνίας.
Η Μαρία τον διέγραψε με την Αντρεϊκή φράση «έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος», ενώ του καταλόγισε διχαστικές δηλώσεις και συμπεριφορές που αναδεικνύουν «άδηλο σχέδιο διαβολής και ελέγχου».
Ο Αυγερινός απάντησε με μια ανάρτηση που συνοδεύτηκε από το εξώφυλλο του βιβλίου του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται Ελπίς», και την συμπλήρωση της ρήσης «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι». Τα συνόδευσε μάλιστα και με το συμβουλευτικό υστερόγραφο: «ΥΓ. Ας διαβάζουμε τυπωμένα βιβλία στις διακοπές. Μορφώνουν, παρηγορούν, προστατεύουν από τις εγωμανίες…».
Φυσικά, το ποιος είναι ο Αυγερινός, το τι πρεσβεύει, είναι πανελληνίως γνωστό από την τηλεοπτική του παρουσία – για την οποία ο καθένας έχει τη γνώμη του. Εξ αυτού η επιλογή του ήταν συνειδητή. Παράλληλα είναι και επαρκέστατος επαγγελματίας της επικοινωνίας. Δεν χάνεις ελαφρά τη καρδία τέτοιο στέλεχος και μένεις με τους ερασιτέχνες που θα σου κάνουν μπάχαλο το μαγαζί.
Σημειωτέον ότι περί σκιωδών συμβουλατόρων των διαδρόμων που κινούν τα νήματα, ιντριγκαδόρικων πρακτικών, αλλεπάλληλων γκαφών και κακής λειτουργίας, είχε γράψει και ο «εμπειρογνώμονας» των Τεμπών Βασιλης Κοκοτσάκης, ο οποίος αποχώρησε.
Ο επικοινωνιολόγος Ηλίας Μιχάλας, εις εκ των 7 που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη μαζί με τον Αυγερινό, με αφορμή την καρατόμηση του τελευταίου, έγραψε στα social media: «ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες» (η δεύτερη Μαρία είναι η κα Γρατσία, εξ απορρήτων της Καρυστιανού και πρώην πολιτευτής της «Νίκης»). Χαρακτηρίζει μάλιστα τον Αυγερινό «αντίβαρο» στη Γρατσία. (ίσως γι’ αυτό ο πέλεκυς…)
Ο Μιχάλας περιγράφει το αλαλούμ, μιλώντας για αλλόκοτες καθυστερήσεις, εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν φανερά σωστή, σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές, ενώ και μόνο στο άκουσμα της λέξης «καταστατικό» η ηγεσία του κόμματος… έπαιρνε depon! Διαβεβαιώνει δε ότι κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Καρυστιανού. Άλλωστε, όπως λέει, «όλοι για εκείνη πήγαμε».
Για εκείνη πήγαν και εξαιτίας εκείνης φεύγουν. Πέραν των προαναφερθέντων, ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου, ο Κώστας Βαμβακάς, πρώην αθλητής και προπονητής στίβου, ο αρθρογράφος από τη Θεσσαλονίκη Όθων Ιακωβίδης, τα μέλη της περιφερειακής οργάνωσης Κρήτης Ρομπογιαννάκης και Λενακάκη, κ.α.
Μετά από αυτά, ποιος θα πιστέψει ότι υπάρχει ελπίς;
Πηγή: liberal.gr