Skip to content
ΑΠΟΨΕΙΣ

Το ΠΑΣΟΚ και η τακτική… σκαντζόχοιρου του Ν. Ανδρουλάκη

Του Γιάννη Σιδέρη

Το ΠΑΣΟΚ δεν λέει να ξεφύγει από τον… σταυρό του μαρτυρίου. Χθες το εγκατέλειψε η αναπληρώτρια του τομέα Υγείας Ρόζα Βρεττού, καταγγέλλοντας την ηγεσία του ότι το έχει μεταβάλει σε ένα κόμμα δημιούργημα μηχανισμών και λιστών ανθρώπων.

Στην επιστολή της προς τον Νίκο Ανδρουλάκη κάνει λόγο για «εγγενείς γραφειοκρατικές  αγκυλώσεις», του καταλογίζει ότι «λειτουργεί ως κόμμα και όχι ως Κίνημα,» και ότι επιδεικνύει «ατολμία, έλλειψη πρωτοβουλιών, επιφανειακή πολιτική σύνθεση σε βάρος της ούτως ή άλλως υποτιμημένης από τη σημερινή ηγεσία, εσωκομματικής δημοκρατίας».

Παράλληλα  κατηγορεί την ηγεσία ότι «φαίνεται να μην έχει συλλάβει ή να άφησε στη λήθη, την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ως ένα αποτέλεσμα κοινωνικών διεργασιών και ρήξεων με κατεστημένες δομές. Αντίθετα το έχει μεταβάλει σε ένα κόμμα – δημιούργημα μηχανισμών και λιστών ανθρώπων».

Το ΠΑΣΟΚ αντέδρασε καταλογίζοντάς της ότι αποδέχτηκε να γίνει πιόνι στον σχεδιασμό του κ. Τσίπρα που μετά την αποτυχημένη ΔΕΘ «ψάχνει σωσίβιο». Παράλληλα την κατηγορεί ότι εγκαταλείπει ένα κόμμα με δημοκρατικές διαδικασίες για να πάει διορισμένη στο ΙΧ κόμμα του «ενός ανδρός αρχή».

Σε κάποιους μέσα στο ΠΑΣΟΚ που την ξέρουν ως «παιδί του Σημίτη» και την αξιολογούν, τους μοιάζει αταίριαστη η εικόνα της στο ΙΧ κόμμα του Τσίπρα. Εάν τελικά οδεύσει εκεί θα πρόκειται, κατά τους ίδιους, για «κίνηση καριερισμού».

Πάντως, αν εξαιρέσει κανείς την αφελή κορώνα της ότι το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί «ως κόμμα και όχι ως Κίνημα» (κάτι που ισχύει από το 1985 και η κα Βρεττού που οργανώθηκε στο ΠΑΣΟΚ το 1992, περίμενε το 2026 για να το κατανοήσει), οι καταγγελίες της έχουν βάση αληθείας. Το ΠΑΣΟΚ έχει εσωτερικές διαδικασίες και όργανα μη διορισμένα, εν αντιθέσει με το κόμμα Τσίπρα, αλλά αυτά εύκολα «μοχλεύονται» από τις μεθοδεύσεις του αρχηγού.

Την ουσία των καταγγελιών της είχαμε επισημάνει νωρίς. Γράφαμε τον Δεκέμβρη του ’22 με τίτλο «Θέλει ο Ανδρουλάκης ένα μικρό προσωπικό ΠΑΣΟΚ;» ότι σε εκείνο που στοχεύει, κατά κάποια προβληματισμένα στελέχη, είναι η επιβολή μιας άτεγκτης πειθαρχίας και η ανάδειξη δικών του ανθρώπων.

Και με αφορμή την αποχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου, τον Ιούνιο του ’23 (την επιστολή παραίτησης του οποίου έθαψε το ΠΑΣΟΚ), γράφαμε: «Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο Ανδρουλάκης φρόντισε να υπονομεύσει την υποψηφιότητα των βουλευτών που στήριξαν τον Ανδρέα Λοβέρδο, όπως και τον ίδιο».

Και τον Μάρτιο του ’24, και με τίτλο «Το ιδιωτικό ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη», όταν η Εύα Καϊλή ενεπλάκη στις γνωστές περιπέτειες με την κατηγορία της δωροδοκίας, ο Ανδρουλάκης δεν την χαρακτήρισε π.χ. ως όνειδος για το κόμμα εάν ισχύουν οι κατηγορίες. Την κατήγγειλε ως Δούρειο Ίππο της ΝΔ, την στιγμή που η ΝΔ δεν είχε καμία ανάμειξη.

Τώρα, (επισημαίναμε τότε) νέα εστία για αυταρχική αρχηγοκεντρική νοοτροπία, δημιουργήθηκε με την εκδήλωση του Ινστιτούτου για την Σοσιαλδημοκρατία (in Social) με θέμα την «Αξιοβίωτη Ελλάδα 2030».

Αξιομνημόνευτη πρωτοβουλία, αποτύπωνε περιβαλλοντική ευαισθησία και στόχευε να εκπέμψει εικόνα σοβαρότητας και κυβερνησιμότητας του κόμματος.

Αλλά σε αυτή την περίπτωση του καταλογίστηκε αυταρχισμός και κλειστοφοβική λογική αποκλεισμών. Αφορμή γι’ αυτά ήταν αποκλεισμός από την ημερίδα του In Sοcial για το περιβάλλον του αρμοδίου τομεάρχη περιβάλλοντος Μανώλη Χριστοδουλάκη.

Ο Χριστοδουλάκης προαλείφεται κατά τις φήμες ως διεκδικητής της προεδρίας στην μετά Ανδρουλάκη εποχή (που πιστεύεται ότι θα έρθει μετά τις εκλογές). Είχε κάνει το «ατόπημα» να συμμετάσχει στην εκδήλωση με το ερώτημα «Απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη ποιος;».

Και παρότι στη δική του εκδοχή η απάντηση ήταν «Ανδρουλάκης», τη θέση του επιβάρυνε αυτό καθεαυτό το ερώτημα της εκδήλωσης, όπως και η συμμετοχή ως συνομιλητών της Έφης Αχτσιόγλου και του Διονύση Τεμπονέρα. Τη θέση του «επιβάρυνε» «προπετής» του απάντηση ότι δεν θα παίρνει άδεια για το πού θα μιλήσει.

Ο Ανδρουλάκης γνωρίζει το μειωμένο της προσωπικής του ακτινοβολίας. Και αντί να το αντιμετωπίσει καλώντας σε συστράτευση στελέχη από το «Όλον ΠΑΣΟΚ», κλείστηκε σε ένα στενό κύκλο φίλων του, κατά τεκμήριο άπειρων, περιχαρακώνοντας το κόμμα με την τακτική του σκαντζόχοιρου.

Πηγή: liberal.gr