Του Γιάννη Σιδέρη
Φρούδες αναδεικνύονται οι ελπίδες των «Μένουμε Ευρώπη», των ορθολογικών και μετριοπαθών συμπολιτών, ότι το ντοκιμαντέρ των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού στον «Σκάι», θα συνέβαλε έστω σε κάποιο προβληματισμό και αυτοκριτική στους λάβρους αγωνιστές του αντιμνημονίου.
Ότι τουλάχιστον θα προβληματίζονταν για όσα πίστεψαν, φώναξαν, διαδήλωσαν, συνεπαρμένοι από το κύμα της οργής στο οποίο αφέθηκαν να παρασυρθούν. Ένα κύμα που τους ενέπνευσαν επαγγελματίες αγκιτάτορες δασκαλεμένοι από τα μικράτα τους στη χειραγώγηση των μαζών.
Δεν ίδρωσε το αυτί των «γενναίων» αντιμνημονιακών από την αποκάλυψη ενός στημένου σκηνικού σκόπιμης ψευδολογίας. Δεν ένιωσαν προσβεβλημένοι από το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκαν ως πολιορκητικός κριός για να κάνουν ρεσάλτο στην εξουσία κάποιοι απαράσκευοι που έπαιξαν και τη δική τους ζωή στα ζάρια.
Δεν τους ενόχλησε π.χ. η αλήθεια της ομολογίας Λαφαζάνη, ή μάλλον τους ενόχλησε μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος και τα άλλα πρωτοπαλίκαρα του Αλέξη, μίλησαν στον αφορεσμένο Σκάι.
Πέρασαν αδιάφορα αυτά που είπε για το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» πως «σκεφθήκαμε ότι αερολογεί, αλλά τα αυτιά ήταν ευχαριστημένα». Ενώ επεσήμανε πως «οποιοδήποτε από αυτά τα μέτρα προϋπέθετε κατάργηση των μνημονίων». Δεν έβγαιναν με χαρτί και στυλό, ενώ ο Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα με την Τρόικα.
Φυσικά, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Είχε εκ των προτέρων αποφασίσει να ενδώσει (και αποκαλύφθηκε στην εκπομπή) καθώς σε μυστικό ραντεβού με τον Γερμανό πρέσβη Πίτερ Σόοφ, είχε διαμηνύσει στο Βερολίνο πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Τα συνήθιζε τα κρυφά ραντεβού ο Αλέξης. Χρόνια πριν μάθαμε για ένα μυστικό ραντεβού ενώπιον μιας γάτας των Ιμαλαΐων, προκειμένου να αλώσει ένα ισχυρό συγκρότημα τύπου με δοτό διευθυντή. Ο υπερασπιστής της ελευθερίας της ενημέρωσης…
Ούτε σοκαρίστηκαν από την «ανεμελιά» του «ζεν» Γιώργου Σταθάκη. Χαρακτήρισε την διαβεβαίωση του Αλέξη μπροστά σε ένα ενθουσιώδες ακροατήριο «τώρα εμείς θα παίζουμε τη λύρα και οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλη» ως «ένα ευχάριστο λογοπαίγνιο». Για τους αφελείς ακροατές όμως ήταν η πεμπτουσία της αριστερής δικαίωσης.
Τουλάχιστον ένας από αυτούς, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παραδέχτηκε με την εκ των υστέρων γνώση, ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση να μην υπερψηφιστεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που είχαν προτείνει οι Σαμαράς και Βενιζέλος (Σταύρος Δήμας).
Όλα αυτά, στους τότε γκρούπις του Αλέξη, αλλά και σε όσους τώρα έστρεψαν σε αριστερότερα μονοπάτια, δεν τους ωθούν να βιώσουν την αυτοσυνειδησία του απατημένου. Αντιθέτως αντιμετωπίζουν τις αποκαλύψεις ως συνωμοσία αντιπερισπασμού από το «καθεστώς Μητσοτάκη», για να βγει από τα δύσκολα στα οποία βρίσκεται.
Όσο για τους ερευνητές δημοσιογράφους, τους χαρακτηρίζουν γρανάζια του συστήματος που στοχεύουν να μπλοκάρουν το rebranding του πρώην Πρωθυπουργού. Τη μία εξ αυτών δε, την συνδέουν αυθαίρετα με την πολιτική ταυτότητα της οικογένειάς της, για να υποβαθμίσουν την αξία των αποκαλύψεων και να υποβαθμίσουν την αξιοπιστία της.
Φυσικά, η αξιοπιστία της είναι αυταπόδεικτη από το γεγονός ότι οι δύο δημοσιογράφοι καταγράφουν απλώς τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών, χωρίς να παρεμβαίνουν με σχόλια και απόψεις.
Είναι οι ίδιοι που όταν έγινε ευρύτερα γνωστό, σε κάποιους ήταν από παλιά, ότι ο μπαμπάς του Αλέξη και ο θείος του ήταν οι ευνοημένοι εργολάβοι της χούντας, έβγαιναν από τα ρούχα τους, και έλεγαν – απολύτως σωστά – ότι δεν είναι δυνατόν να καταλογίζεται οικογενειακή ευθύνη.
Δεν υπάρχει περίπτωση να αναστοχαστούν τι έκαναν, και πού τους οδήγησαν οι καθοδηγητές τους. Παραμένουν ένα κοινό αμετάπειστο, εμπαθές, που ακόμη και η καταφάνερη αλήθεια από το στόμα των δικών τους κυβερνητικών στελεχών, τους πεισμώνει.
Η απελπισία τους και η μανία που τους έχει καταλάβει επειδή νικήθηκαν επανειλημμένα από τον Μητσοτάκη, τους έχει απογυμνώσει από κάθε πολιτική ηθική.
Είναι η ίδια έλλειψη ηθικής – πολιτικής πάντα – με την οποία αντιμετώπισαν και το έγκλημα της Μαρφίν, της οποίας χθες είχαμε τη 16η επέτειο. Άνθρωποι αμέτοχοι, αθώοι, ανυποψίαστοι, που έκαναν το «σφάλμα» να εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και δεν είχαν την ευχέρεια των δημοσίων υπαλλήλων και των άεργων, να διαδηλώνουν, αντιμετώπισαν την ανατριχιαστική χλεύη των «αγωνιστών».
Την στιγμή που οι άνθρωποι καίγονταν, το αριστερό (και…πάντα «με τον άνθρωπο») πλήθος, κραύγαζε «να καείτε πο@@τ@δες», ενώ δεν άνοιγε δρόμο στην πυροσβεστική να παρέμβει.
Και φυσικά οι αυτουργοί κατά την Αριστερά ήταν «οι προβοκάτορες τους συστήματος». Ευτυχώς, που εφευρέθηκε η παλαιοκομμουνιστική καραμέλα περί προβοκατόρων, για να διασκεδάζουν τις τύψεις τους.
Πηγή: liberal.gr