Της Κατερίνας Γαλανού
Σε μια μικρή ανάπαυλα από τη… σταυροφορία για το κράτος δικαίου -όπου χτυπά τη Δικαιοσύνη με βαριές και αναπόδεικτες κατηγορίες ότι είναι ενεργούμενο της κυβέρνησης επειδή δεν αποφασίζει όσα εκείνος επιθυμεί, και σκαιότατα σμπαραλιάζει το τεκμήριο αθωότητας χαρακτηρίζοντας ως υπόδικους και διεφθαρμένους βουλευτές, χωρίς να έχει απαγγελθεί καν κατηγορία- ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έριξε μια φωτοβολίδα έντεχνης δημοκοπίας και λαϊκισμού.
Επ’ ευκαιρία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, το ΠΑΣΟΚ μέσω προεδρικής ανάρτησης προτείνει να ανοίξει η συζήτηση για το 35ωρο ή ακόμη και το 32ωρο, με τις ίδιες αποδοχές και τις ίδιες παροχές. Το σκεπτικό, όπως ετέθη από τον κύριο Ανδρουλάκη, είναι αν θα ανακαλύψουμε «τι αξία δίνουμε στην εργασία» και αν, όπως γράφει χαρακτηριστικά, «θα συνεχίσουμε να τη μετράμε με ατέλειωτες εργατοώρες, πίεση και εξάντληση ή θα τη συνδέσουμε με την ποιότητα, την παραγωγικότητα, την προοπτική και την αξιοπρέπεια;».
Ομολογουμένως, η πρόταση Ανδρουλάκη – Τσουκαλά είναι πιο large και με καλύτερο περιτύλιγμα από την πρόταση που είχε κατεβάσει στην Ισπανία το ίνδαλμά τους, ο Πέντρο Σάντσεθ, μαζί με την προερχόμενη από τους Podemos υπουργό Εργασίας, για 37,5 ώρες εβδομαδιαίας εργασίας.
Το ισπανικό κοινοβούλιο απέρριψε το σχέδιο και απέμεινε μόνο το ωραίο αριστερίζον αξίωμα των Unidas Podemos και των σοσιαλιστών: οι Ισπανοί πρέπει να εργάζονται για να ζουν και όχι να ζουν για να εργάζονται.
Το σχέδιο της κυβέρνησης Σάντσεθ αντιμετωπίστηκε ως ακραία επίθεση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της εστίασης, του λιανεμπορίου, του τουρισμού, του αγροτικού τομέα, προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων, πολυεθνικών και τραπεζών, που εφαρμόζουν ούτως ή άλλως τέτοιες συλλογικές συμβάσεις.
Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας κατηγορήθηκε ως άσχετος, καθώς υποστήριζε ότι η μείωση του ωραρίου με διατήρηση της αμοιβής αυξάνει την παραγωγικότητα, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που αυξάνει, αποδεδειγμένα και δραματικά, είναι το κόστος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που σπρώχνονται στο γκρεμό.
Από χθες ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ ισχυρίζονται ότι μείωση των ωρών εργασίας σε 32 ή 35 ώρες, χωρίς μεταβολή των αμοιβών, θα τερματίσει «το φαύλο κύκλο» των χαμηλών επενδύσεων, της χαμηλής παραγωγικότητας, των χαμηλών μισθών, της περιορισμένης καινοτομίας και της διαρκούς στασιμότητας. Υποστηρίζουν επίσης ότι η τετραήμερη εργασία θα λειτουργήσει ως μοχλός αύξησης της παραγωγικότητας.
Εφόσον το ενστερνίζονται, θα πρέπει να απαντήσουν αρχικά σε αυτό που ανέδειξε η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως, δηλαδή ότι μόλις πριν από μερικούς μήνες το ΠΑΣΟΚ είχε καταψηφίσει τη δυνατότητα για τετραήμερη εργασία που είχε φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή.
Δευτερευόντως, καλούνται για τη δική τους αξιοπιστία να εμφανίσουν έστω μια υποτυπώδη «κοστολόγηση» του μέτρου ώστε να υπάρχει ένας λογαριασμός και να ξέρουμε κυρίως ποιοι θα τον πληρώσουν. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η πρόταση Ανδρουλάκη είναι ο καλύτερος δρόμος για χιλιάδες λουκέτα μικρομεσαίων επιχειρήσεων και απολύσεις εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων.
Η Χαριλάου Τρικούπη οφείλει να αντικρούσει αυτή την κριτική με αριθμούς, μελέτες και δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και της εγχώριας επιχειρηματικής πραγματικότητας. Αλλιώς, η πρόταση Ανδρουλάκη θα είναι μια ωραία εισαγόμενη φωτοβολίδα made in Spain για να θαμπώσει κυρίως τους νέους ανθρώπους, που αναζητούν πραγματικά ισορροπία προσωπικής ζωής και εργασίας, προοπτική και καλές αμοιβές.
Θυμίζει δε την περίφημη συνταγή ανάπτυξης που είχαν παρουσιάσει ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός και η Έφη Αχτσιόγλου ως υπουργός Εργασίας στη ΔΕΘ το 2019, ισχυριζόμενοι ότι η αύξηση των μισθών είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη.
Η Χαριλάου Τρικούπη, με τη σπουδή να πάρει κεφάλι στην πλειοδοσία φιλεργατισμού ενόψει Πρωτομαγιάς, ανοίγει μια συζήτηση που δεν την ευνοεί. Πολύ δε περισσότερο, όταν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ συνόδευσε την πρόταση με το απολύτως διάτρητο αξίωμα ότι «το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως το κίνημα των ανθρώπων του μόχθου και της παραγωγής – και έτσι παραμένει».
Πηγή: liberal,gr