Του Δημήτρη Καμπουράκη
Κάποτε ο Έλληνας έκανε διακοπές δέκα και δεκαπέντε μέρες. Τώρα κάνει κατά μέσο όρο πέντε μέρες, έτσι λένε τα στοιχεία. Κάποτε στις διακοπές του, ο Έλληνας έτρωγε και το μεσημέρι και αργά το βράδυ. Τώρα τρώει πρωινό (που πάει με την τιμή του δωματίου ή το φτιάχνει μόνος του) και μια φορά το βραδάκι, κάπου ανάμεσα στις 17:00 και 20:00. Κάποτε ο Έλληνας γέμιζε το τραπέζι με πιάτα «για να χορταίνει το μάτι», τώρα παραγγέλνει ένα κυρίως πιάτο και μια σαλάτα. Όσο για τον ταβερνιάρη που ταΐζει τον διακοπεύοντα Έλληνα έχει δυο επιλογές. Η μια είναι να βρίζει τον Μητσοτάκη επειδή δεν πήγε καλά η σεζόν του κι η άλλη να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Τρίτη λύση δεν υπάρχει, όσο κι αν σκούζει στις τηλεοράσεις.
Ειλικρινά έχω βαρεθεί να τους ακούω να φωνάζουν ότι φέτος δεν πήγαν καλά. Ότι το τουρισταριό δεν είχε λεφτά στην τσέπη, ότι ο φετινός τζίρος τους ήταν πεσμένος και ότι «δεν βγαίνουν». Στο μεταξύ, τα τραπεζοκαθίσματα σε πλατείες, σοκάκια και παραλίες είναι περισσότερα κι από τα μυρμήγκια που μαζεύονται σε χωράφι όπου αλωνίζουν στάρι. Μόνο πάνω στα φουγάρα των σουβλατζίδικων δεν έχουν βάλει τραπεζάκια. Τι διάολο, οι μισοί Έλληνες είναι ξενοδόχοι ή δωματιάδες ή rent-a-car-άδες, κι άλλοι μισοί ταβερνιάρηδες ή καφεπώληδες ή σουβενιρατζήδες; Κι όλοι αυτοί περιμένουν από τον τουρίστα της μιας βδομάδας να τους θρέψει για έναν ολόκληρο χρόνο;
Τι να κάνει δηλαδή ο Μητσοτάκης σήμερα ή ο αυριανός Μητσοτάκης όποιος κι αν είναι; Να βγάλει νόμο ότι είναι υποχρεωτικό να τρώμε δυο φορές την ημέρα στις διακοπές μας; Ή να απαγορεύσει την επίσκεψη τουριστών (ημεδαπών και αλλοδαπών) στα σούπερ μάρκετ του τόπου διακοπών τους, ώστε να τους κόβει η πείνα και να καταφεύγουν στα τζατζίκια των εστιατορίων; Αλλάξανε τα δεδομένα πατριώτες, πάρτε το χαμπάρι. Κάποτε, ο ξένος που αγόραζε μια φέτα καρπούζι ήταν «Ευρωπαίος ξεφτίλας». Τώρα δεν υπάρχει περίπτωση να αγοράσω ολόκληρο καρπούζι, ακόμα κι αν οι καρπουζάδες αποκλείσουν επ’ αόριστον ο Σύνταγμα διότι έπεσε το εισόδημα τους.
Και μη με ρωτάτε εμένα τι είδους προσαρμογή χρειάζεται. Αυτοί είναι στην τουριστική πιάτσα, αυτοί ξέρουν. Όπως εμείς οι δημοσιογράφοι προσαρμοστήκαμε από τις τηλεοράσεις στα social media, από τις εφημερίδες στις ιστοσελίδες, και τώρα από τις ιστοσελίδες στo Chatgpt, έτσι και οι κάτοικοι των νησιών και των παραλίων θα χρειαστεί να προσαρμοστούν στην καινούρια εποχή. Κάτι άλλο πρέπει να κάνουν που μόνο αυτοί θα βρουν, πάντως όχι ν’ ανοίξουν κι άλλα σουβλατζίδικα ή αυτά τα τρισάθλια μαγαζιά που πουλάνε κινέζικο σκουπιδαριό «όλα 1 euro».
Πάντως, να ξέρουν ότι δεν υπάρχει (ούτε θα υπάρξει) Μητσοτάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης ή Βελόπουλος που θα τους φέρει στην πόρτα τους καραβιές ματσωμένους Ευρωπαίους ή καλοφαγάδες Έλληνες του ’90, ώστε να βγάλουν το χρήμα που τους χρειάζεται για ολόκληρο τον χρόνο πουλώντας πιτόγυρα μόνο τον Αύγουστο. Επίσης πέρασαν ανεπιστρεπτί οι καιροί που έκαναν λογαριασμό με μολυβάκι πάνω στο λαδωμένο τραπεζομάντηλο και εισέπρατταν μετρητά. Άλλαξαν τα πράγματα, πατριώτες.
Για παράδειγμα, είναι δεδομένο ότι την επόμενη πενταετία, ο Έλληνας στις διακοπές του θα μετακινηθεί σε προορισμούς που δε θα είναι κοντά στη θάλασσα. Το επίπεδο των τιμών σε όλες τις παραθαλάσσιες υπηρεσίες είναι πλέον απλησίαστο για το ελληνικό πορτοφόλι, άρα είτε θα καταφύγουμε σε βουνό με πισίνα, είτε θα νοικιάζουμε σε απόσταση μιας ώρας και πάνω με το αυτοκίνητο από τις παραλίες. Να μια αλλαγή που επιβάλλει προσαρμογές στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών.
Τα γράφω έτσι λαϊκά για να τα καταλαβαίνει ο μέσος αναγνώστης. Αν μιλούσα σε ειδήμονες και τεχνοκράτες, θα τους παρέπεμπα απλώς στην πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την εργασία των νέων στην Ελλάδα. Εκεί τα λέει όλα.
Πηγή: liberal.gr