Του Θανάση Διαμαντόπουλου
Ο Γαβρόγλου απλώς ολοκλήρωσε το έργο που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου (όχι ο Γεώργιος Ράλλης, καθιστώντας τη δημοτική επίσημη γλώσσα: η δημοτική δεν εμπόδισε τη γενιά του 30 να προσφέρει στη χώρα τεράστια λογοτεχνικά μεγέθη). Η σημερινή μετριότητα που ηγείται του υπουργείου απλώς διαχειρίζεται την παρακμή.
Κυριολεκτικά είναι αναρίθμητοι οι άνθρωποι που με ξεκαρδιστικά παραδείγματα έχουν αναδείξει ό,τι ο Γιάννης Καλλιόρης, ο οποίος μίλησε και για γλωσσικό αφελληνισμό των Ελλήνων, απεκάλεσε «αλαλία» ή «αγλωσσία». Και τόμοι δεν θα έφταναν για έναν υποτυπωδώς αντιπροσωπευτικό ερανισμό των πιο ξεκαρδιστικών περιπτώσεων.
Από τις πιο όμορφα χαρακτηριστικές, αυτή που ανέφερε πρόσφατα διαδικτυακός φίλος: «Επί πτυχίω» φοιτητής φιλοσοφικής, με ένα μόλις μάθημα υπολειπόμενο για την αποφοίτησή του, ζητούσε βοήθεια από κάποιο εμπειρότερο για το συγκεκριμένο μάθημα, για το οποίο μάλιστα έγραφε: «Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουμε». Στο ερώτημα του φίλου, ποιο ήταν το συγκεκριμένο μάθημα, η απάντηση ήταν «λατινικά γενικός».
Πιστεύω ωστόσο πως μεγαλύτερη αξία έχει, για λόγους που θα αντιληφθείτε στη συνέχεια, η περίπτωση που θα αναδείξω εγώ: Παρακάλεσα νεαρή φίλη να μου πει τη γνώμη της για το υπό έκδοση ιστορικοψυχολογικό μυθιστόρημά μου «Υπουργός Καρδιάς». Η κοπέλα είναι πρόσφατη αριστούχος απόφοιτος πανεπιστημιακής σχολής -όχι των «ανωτατοποιηθέντων» τμημάτων της συριζαίικης περιόδου, το δικό της είχε γίνει πανεπιστημιακό προ τεσσαρακονταετίας-, αλλά και από το λύκειο είχε αποφοιτήσει με άριστα, ενώ είχε εισαχθεί αμέσως χωρίς φροντιστήριο στη σχολή της πρώτης επιλογής της.
Μου έστειλε, λοιπόν, μήνυμα το κορίτσι για να μου πει πως επισήμανε «λάθος», αφού έγραφα «οι επικεφαλής» και όχι το σωστό «οι επικεφαλείς».
Μα θα μου πείτε «σε αυτό τον ορυμαγδό αγλωσσίας και κακοποιητικής παρέμβασης στη γλώσσα, πρωτίστως από τα κανάλια, το συγκεκριμένο σε εντυπωσίασε;» Όταν μάλιστα και κορυφαίοι, καθόλου απαίδευτοι δε πολιτικοί λένε «η διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης»;
Η περίπτωση, όμως, έχει μια ιδιαιτερότητα: Η συγκεκριμένη νεαρή, ως τελειόφοιτος λυκείου, είχε πρωτεύσει σε πανελλήνιο διαγωνισμό… ορθογραφίας!!
(Η περίπτωση μου θύμισε άλλο περιστατικό προ πολλών δεκαετιών: Είχα μαζέψει τους ευάριθμους διδακτορικούς φοιτητές μου -δεν με προτιμούσαν πολλοί, γιατί ήμουν απαιτητικός- και έκανα το λάθος να πω «το 47 που αποκτήσαμε τα Δωδεκάνησα». Τότε ο «πάντων κράτιστος» -είχε άλλωστε εκφωνήσει και τον όρκο αποφοίτησης του τότε τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών-, άτομο όχι υψηλού ήθους, νομίζω, όπως αποδείχτηκε μεταγενέστερα, άλλωστε ένας σημερινός υπουργός πολλά γνωρίζει σχετικά, αλλά σπάνιων ωστόσο ικανοτήτων, με ρώτησε: «Το 1847;»…)
Συγκεφαλαιώνοντας: Η κατάσταση δεν θα ήταν πλέον ανατάξιμη ούτε από τον Παπανούτσο, αν τον ανασταίναμε από τον τάφο…
Τούτων δοθέντων…
Προσωπικά κατανοώ απόλυτα πως -παρά τη μάχη οπισθοφυλακής του ΣτΕ, δήλωση ανεξαρτησίας μάλλον- δεν γίνεται η Ελλάδα να είναι η μόνη, πλην Βόρειας Κορέας, χώρα της υφηλίου που δεν έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Με βεβαιότητα μάλιστα προεξοφλώ πως κάποια εξ αυτών θα λειτουργούν καλύτερα από πολλά κρατικά. Το να θεωρεί όμως κάποιος πως αυτό είναι το μείζον πρόβλημα παιδείας της χώρας μού φέρνει στο νου τη φράση των φίλων μας των Ιταλών «La mamma dei cretini é sempre incinta»…
Πηγή: libearal.gr