Γράφει ο Γιάννης Σιδέρης
Μπορεί να ήταν προκλητικό έως και ανατριχιαστικό να μιλάει ο Ηλίας Κασιδιάρης ανήμερα της εθνικής εορτής για το ΟΧΙ της Ελλάδας στον φασίστα Μουσολίνι, αλλά ήταν δικαίωμά του. Δημόσιες συγκεντρώσεις μπορούν να απαγορευτούν για λόγους δημοσίας τάξεως, αποφυγής εκτρόπων, κινδύνου για τη ζωή, τη σωματική ακεραιότητα κ.α. Ωστόσο, στο θεσμικό πλαίσιο της δημοκρατίας μας δεν προβλέπεται απαγόρευση κλειστών συναθροίσεων και ομιλιών εντός αιθούσης.
Η αντισυγκέντρωση που επιχείρησαν το ΠΑΜΕ, αριστερές και αντιεξουσιστικές ομάδες εις ένδειξιν διαμαρτυρίας για την ομιλία Κασιδιάρη, ενδεχομένως είχε και στοιχεία σκοπιμότητας, προκειμένου να εκφραστούν προπαγανδιστικά επιχειρήματα κατά της κυβέρνησης του στυλ «επιτρέπει στον Κασιδιάρη να μιλάει σε συγκέντρωση ενώ απαγορεύει τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας του δημοκρατικού λαού, τον οποίο επιπροσθέτως αντιμετωπίζει με γκλομπ και χημικά».
Μετά το τέλος της συγκέντρωσης, τα άτομα που διαμαρτύρονταν για την ομιλία έστησαν οδοφράγματα και πέταξαν πέτρες και άλλα αντικείμενα στις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες απάντησαν με χημικά και κρότου-λάμψης.
Βεβαίως δεν αποκλείεται οι ομάδες της αντισυγκέντρωσης, εν επαναστατική αφελεία και αγωνιστική έξαρση, να πίστευαν ότι διαμαρτυρόμενοι για την ομιλία του φαιού στελέχους διεξάγουν αντιφασιστικό αγώνα. Και καθόλου δεν αποκλείεται εάν τους επιτρεπόταν από την αστυνομία να έφταναν στο ξενοδοχείο της ομιλίας, να υπήρχαν επεισόδια και μετωπικές συγκρούσεις με τους μπρουτάλ οπαδούς του Κασιδιάρη.
Υπάρχει ιστορία τέτοιων συγκρούσεων. Αλλά η ιστορία δεν διδάσκει όταν ερμηνεύεται με υποκειμενισμό. Ακόμη και σήμερα διάφοροι αριστεροί ερμηνεύουν ως ανυποχώρητο αντιφασιστικό αγώνα τις μετωπικές, αιματηρές και θανάσιμες συγκρούσεις μεταξύ κομμουνιστών και Ναζί στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, με όξυνση τη διετία 1930-32.
Οι συγκρούσεις αυτές είχαν αναχθεί σε καθημερινό φαινόμενο, ιδιαίτερα στις «κόκκινες συνοικίες» του Βερολίνου, στο Αμβούργο και άλλα βιομηχανικά κέντρα. Μάχες δίνονταν σε κάθε σημείο, ακόμη και σε τρένα και σε ταβέρνες. Οι αιματηρές διαμάχες είχαν ως αποτέλεσμα την δολοφονία περίπου 30 Ναζί και 92 κομμουνιστών, και χιλιάδες τραυματίες.
Μόνο που σε αυτές δεν κυριάρχησαν ούτε οι κομμουνιστές ούτε η δημοκρατία. Αντιθέτως εξ αιτίας τους αυτή αποδυναμώθηκε. Αδυνάτισαν οι δημοκρατικοί θεσμοί, και η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε ώθησε τους πολίτες να χάσουν την εμπιστοσύνη τους ως προς την ικανότητα της δημοκρατικής κυβέρνησης να επιβάλει την τάξη.
Και ο φαιός «σωτήρας από τον κομμουνισμό» κυριάρχησε, με αποτέλεσμα οι γενναίοι κομμουνιστές «στρατηγοί» των δρόμων, να βρεθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης…
Παρεμπιπτόντως, οι Ναζί θεωρούσαν τους κομμουνιστές ως κύριο εχθρό. Αντιθέτως οι κομμουνιστές στο πλαίσιο της Κομιντέρν, χαρακτήριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως «σοσιαλφασίτες», με αποτέλεσμα η κεντρική τους στόχευση να μην ήταν μόνο οι ναζί.
Σημειωτέον ότι σε αυτή τη διαίρεση έκανε πρόσφατα αναφορά ο συγγραφέας του «Μανιφέστου Τσίπρα» Γιώργος Σιακαντάρης, και έδωσε το έναυσμα στο ΠΑΣΟΚ να φανταστεί ότι προετοιμάζει μελλοντική συνεργασία ΝΔ και ΕΛΑΣ!. Και το ΠΑΣΟΚ (Δουδονής, Τσουκαλάς) το ισχυρίστηκε την ημέρα που ο Τσίπρας ξεδίπλωνε την στρατηγική του, τασσόμενος ευνοϊκά υπέρ των διπλών εκλογών, με την φανερή ελπίδα ότι θα αναδειχθεί αξιωματική αντιπολίτευση, και θα προετοιμάσει την άνοδό του στην εξουσία τις μεθεπόμενες εκλογές.
Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα όπου τα πράγματα δεν είναι, και δεν πρόκειται να γίνουν τόσο άγρια. Ωστόσο, η ομιλία Κασιδιάρη θα μπορούσε να είχε περάσει απαρατήρητη από το κοινωνικό σύνολο πέραν των δεδομένων οπαδών του. Με την αντισυγκέντρωση και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα, η ομιλία έγινε γνωστή, και ο ίδιος «θυματοποιήθηκε»: Οι κομμουνιστές, οι ανθέλληνες, οι προδότες θέλουν να σιγάσουν την… γνήσια εθνική φωνή του.
Αυτά τα επιχειρήματα του προσφέρουν οι αυτοσυγκεντρώσεις. Και όσο για τους ευαίσθητους σαν τον Κώστα Ζαχαριάδη, πρώην ΣΥΡΙΖΑ νυν ΕΛΑΣ, που καταγγέλλει ότι «ο Φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με την καταστολή του αντιφασισμού», αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε αν ο «αντιφασισμός» έφτανε στο ξενοδοχείο της ομιλίας Κασιδιάρη και γινόταν κλοτσοπατινάδα με τραυματίες;
Για την αντιμετώπιση του φασισμού δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στο τσεπάκι. Πάντως σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται «με μπράτσα». Η ιστορία διδάσκει. Αντιμετωπίζεται με ενημέρωση και διαφώτιση του λαού. Μπράτσα έχει και αυτός, και αν όχι δυνατότερα, σίγουρα πιο αδίστακτα.
Πηγή: liberal.gr