Του Γιάννη Σιδέρη
Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι. Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής.
Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας («ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς).
Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.
Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που στο πλαίσιό τους θα μπορούσε να ενταχθεί η συμπεριφορά Κώστα Καραμανλή. Ο Πρωθυπουργός που συνήψε κουμπαριές με τον Ερντογάν, ενοχλήθηκε από τα «ήρεμα νερά», θεωρώντας ότι αυτά εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα. Η χώρα λέει, γίνεται ούτως ή άλλως όμηρος των τουρκικών τακτικών.
Βέβαια η χώρα έγινε τόσο όμηρος που και κατά τη διάρκεια των ήρεμων νερών έφτασαν στην Ελλάδα Ραφάλ και Belhara. Αλλά τουλάχιστον ο Καραμανλής στη θητεία είπε και ένα «όχι» για τα Σκόπια. Ο Σαμαράς απλώς έριξε την κυβέρνησή του.
Στόχευση που θέλει να επαναλάβει. Ως Πρωθυπουργός δεν έκανε κουμπάρο τον Ερντογάν, αλλά το 2013 πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη συνοδευόμενος από 12 υπουργούς και επιχειρηματίες. Προφανώς τότε η Τουρκία… δεν είχε επιθετικές βλέψεις, γι’ αυτό από το Ντολμά Μπαξέ είχε δηλώσει πως πρόκειται για μια «καλή μέρα» και ζήτησε λύση «win-win» για τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου. Αυτό δεν ήταν… καθόλου κατευναστικό!
Υπήρξε ανταπόδοση εκείνης της επίσκεψης, και λίγες ημέρες αργότερα ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στο ελληνικό φυλάκιο στις Καστανιές Έβρου, ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αδριανούπολη. Αντάλλαξε δώρα με τον αστυνομικό διευθυντή και τον στρατιωτικό διοικητή Ορεστιάδας. Τόσο πολύ τον είχε τρομάξει ο Σαμαράς, που μετά λυσσομανούσε για τα ήρεμα νερά.
Ο Αντώνης δεν αρκείται στα εθνικά, στα οποία κατά τη θητεία του δεν διέπρεψε. Άλλωστε την υπόμνηση για το casus belli ο Μητσοτάκης την έκανε μέσα στην Άγκυρα, όχι ο Αντώνης.
Γενικότερα ανακαλεί ένα πλέγμα κυβερνητικών δράσεων που κατά τη γνώμη του προδίδουν «την ψυχή της παράταξης» – και η οποία ελπίζουμε να μην είναι αυτή που ο ίδιος προβάλει. Μια ψυχή αραχνιασμένη, παγωμένη σε πρωθύστερο πολιτισμικό χρόνο.
Μέγιστο κυβερνητικό αμάρτημα ο γάμος των ομοφύλων. «Συντάραξε» υποτίθεται την ελληνική κοινωνία μια ρύθμιση που τον πρώτο χρόνο αξιοποίησαν περίπου 400 ζευγάρια. Όχι κάθε χρόνο, αλλά τον πρώτο χρόνο. Άνθρωποι δηλαδή που περίμεναν ακόμη και δεκαετίες το μέτρο και προσήλθαν στους δήμους σωρευτικά. Τέτοια… μεγάλη ανατροπή της ελληνική πυρηνικής οικογένειας (δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ για τον δεύτερο χρόνο).
Θεωρεί την σημερινή ΝΔ υβρίδιο ΛΑΟΣ και Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, αλλά τον ακύρωσε ο Άδωνις που θύμισε ότι ήταν αυτός που προσκάλεσε τον ίδιο, τον Βορίδη και τον Πλεύρη στη ΝΔ. Τότε η ΝΔ έγινε μόνο λίγο ΛΑΟΣ και προφανώς δεν τον πείραζε. Κατά καιρούς του φαίνεται και ως Ποτάμι με ολίγη ΝΔ.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει το 1987 ότι θα είναι «on and on». Σε τρία χρόνια την έδιωξε το κόμμα της. Αναμένουμε να δούμε τι θα κάνουν οι ψηφοφόροι της ΝΔ με τον Αντώνη.
Πηγή: liberal.gr