Του Δημήτρη Καμπουράκη
Τρακάρουν τα τραίνα και αλλού το λοιπόν. Και μάλιστα δυο φορές μέσα σ’ έναν χρόνο. Αλλά βέβαια υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισπανία. Εδώ η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα της δράσης μιας εγκληματικής συμμορίας με έδρα στο Μαξίμου που οδήγησε συνειδητά τα παιδιά στον θάνατο, ενώ εκεί τρακάρουν διότι υφίσταται η έννοια του ανθρώπινου λάθους αλλά και των συστημάτων που καμιά φορά χαλάνε. Μην συγκρίνουμε τώρα μήλα με πορτοκάλια, διότι επιμένουμε στην συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, εντάξει;
Να σας πω τι δεν συγχωρώ στο ντόπιο τσούρμο που εργαλειοποίησε την τραγωδία των Τεμπών και κόντεψε να μας οδηγήσει εμφύλιο με τα ξυλόλια, τις πυρόσφαιρες, τα μυγάκια στα βίντεο και τα χαμένα βαγόνια; Δεν τους συγχωρώ το γεγονός ότι προχθές, μόλις έγινε γνωστό το φρικτό δυστύχημα στο Τολέδο, υπήρξαν εδώ άνθρωποι που αυθορμήτως χαμογέλασαν πικρά, νιώθοντας κατά κάποιο τρόπο δικαιωμένοι.
Όχι, δεν είναι αναίσθητοι μπροστά στη θέα των τσακισμένων βαγονιών, ούτε κυνικοί μπροστά σε τεμαχισμένα πτώματα. Απλώς είναι κανονικοί άνθρωποι που επί σχεδόν τέσσερα χρόνια βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, επειδή επιστράτευαν την κοινή λογική κάθε φορά που η συζήτηση ερχόταν στα Τέμπη. Είναι οι άνθρωποι που αν τολμούσαν να διατυπώσουν έστω και υπόνοια για την αξιοπιστία των θεωριών συνωμοσίας, αντιμετώπιζαν κατ’ ευθείαν την απάνθρωπη κατηγόρια που συμπυκνωνόταν στο «ντροπή σου, εσύ παιδιά δεν έχεις;».
Βεβαίως, πάνω στο τρίχρονο, φρόντισε η Καρυστιανού να βάλει μόνη της μπουρλότο στο κατασκεύασμα που είχαν φτιάξει και το πράγμα ξεφούσκωσε άδοξα. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ένα 30% του ελληνικού λαού κατηγορήθηκε ευθέως για αποδοχή και συγκάλυψη εγκλήματος, ούτε ξεχνιούνται οι λοιδορίες και οι αισχροί υπαινιγμοί ότι τα ‘παιρναν, για όσους λίγους τόλμησαν να υψώσουν στοιχειώδες ανάστημα στον διάχυτο παραλογισμό.
Τώρα λοιπόν, με 115 (ως τώρα) νεκρούς και 285 τραυματίες στα δύο ισπανικά δυστυχήματα μέσα στο 2026, το πράγμα αντικειμενικά μπαίνει σε μια ενιαία ζυγαριά, καθότι ένα μικρό χωριό είναι η Ευρώπη. Δεν γίνεται όταν στην Μαδρίτη στήνονται σκηνές για το στεγαστικό να στήνονται κι εδώ, όταν στη Γαλλία διαδηλώνουν να κατεβαίνουμε κι εδώ με πανό, αλλά όταν τρακάρουν τα τραίνα να είναι άλλο το «εδώ» κι άλλο το «εκεί». Ούτε όταν τις πρώτες μέρες ο Μητσοτάκης είπε για «πιθανό ανθρώπινο λάθος» να τον σταυρώνουμε ως εγκληματία που συγκαλύπτει, αλλά όταν ο σοσιαλιστής υπουργός μεταφορών (ο ισπανός Καραμανλής) λέει το ίδιο την ίδια στιγμή, να κάνουμε τους αδιάφορους.
Τέλος πάντων, το θέμα θα έχει ουρά, κι εδώ κι εκεί. Απλώς μια παρατήρηση πριν κλείσω το κείμενο. Έχει βαλθεί τώρα ολόκληρη η Ευρώπη να ψάχνει τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος. Και δεν βλέπω πουθενά τον Λακαφώση. Είναι δυνατόν να διερευνήσουν έτσι; Ας τον καλέσουν πάραυτα. Να πάρει ένα καμινέτο, να βάλει μια φωτίτσα σ’ ένα κουτάκι με σιλικόνη και να τους αποκαλύψει αμέσως ποιος φταίει και τι τους κρύβουν. Κουτόφραγκοι…
Πηγή: liberal.gr