Του Κυριάκου Μπερμπερίδη
Θυρανοίξια λοιπόν και για το κόμμα Τσίπρα, μετά από εκείνο της Καρυστιανού.
Και μπαίνουν σιγά-σιγά τα πράγματα σε μια σειρά, με μόνη εκκρεμότητα το αν θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς. Πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω. Γιατί βλέπετε, για να κάνεις κόμμα θες και λεφτά. Και χορηγοί δεν υπάρχουν άπειροι, ούτε κορόιδα υπάρχουν, πόσο μάλλον όταν οι δημοσκοπήσεις σε δείχνουν χαμηλότερα και από την Λατινοπούλου.
Και για μεν την Καρυστιανού, τα πράγματα ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα.
Με μια ιδρυτική διακήρυξη που θύμιζε έκθεση δημοτικού και με ατάκες παρόμοιες με αυτές των μοντέλων στα καλλιστεία που μιλούν για αγάπη ολούθε και παγκόσμια ειρήνη. Και με ένα ετερόκλητο πλήθος από κάτω, αριστερών, ακροδεξιών, αντιεμβολιαστών, δραχμιστών, συνωμοσιολόγων, πουτινόφιλων και άλλων τέτοιων συμπαθών τάξεων ανθρώπων που κραύγαζαν ενθουσιασμένοι το «η αρχή του τέλους απ’ την Αριστοτέλους» και το «μαζί σου Μαρία να φύγει η μαφία». Όπου «μαφία» σημειωτέον, η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας τον πρωθυπουργό της οποίας, η επικεφαλής του «κινήματος» αποκάλεσε κάποτε «αρουραίο» με τον οποίο «θα τα πει μόνο στα δικαστήρια». Ενώ είχε χαρακτηρίσει και τη νίκη της ΝΔ στις εκλογές του ’23, «προϊόν νοθείας».
Αυτά ωστόσο που δεν ήταν αναμενόμενα, ήταν όσα είδαμε προχθές με το κόμμα Τσίπρα που εξαγγέλθηκε με τον παράξενο τίτλο ΕΛΑΣ, ήτοι «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη».
Και δεν ήταν αναμενόμενα γιατί μεταξύ άλλων, ο πρώην πρωθυπουργός, είχε αφήσει να εννοηθεί ότι άλλαξε, ότι ωρίμασε κι ότι θα έκανε στροφή προς το Κέντρο. Ενώ με το «αριστερή συμπαράταξη», καθιστά αυτομάτως την πολιτική του στόχευση μονοσήμαντη, απευθυνόμενος κυρίως στον χώρο του Σύριζα και της ΝΕΑΡ.
Ενός Σύριζα που να θυμίσουμε ότι τα τελευταία 11 χρόνια, διασπάστηκε σε 7 κομμάτια, (Λαϊκή Ενότητα, Πλεύση, Μέρα 25, Κόσμος, Νέα Αριστερά, Δημοκράτες και από προχθές και ΕΛΑΣ), φιλοδοξώντας να μπει στα βιβλία Γκίννες και απειλώντας να ξεπεράσει σε λίγο την πρώην Γιουγκοσλαβία που επίσης διασπάστηκε σε 7 κράτη και με την οποία ισοβαθμεί προς το παρόν στην πρώτη θέση. Αλλά με τον δαιμόνιο Μπίστη στο προσκήνιο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι θέμα χρόνου να σπάσει το ρεκόρ.
Τώρα το πώς όλοι αυτοί θα έφτιαχναν κάτι «ενωτικά σχήματα» και κάτι «προοδευτικές ανασυνθέσεις» όταν δεν λένε ούτε καλημέρα μεταξύ τους, μυστήριο. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις με αυτήν την Αριστερά. Και ποτέ μη λες ποτέ.
Η ουσία πάντως είναι ότι το άνοιγμα του Τσίπρα στο Κέντρο εγκαταλείφθηκε οριστικά. Και για να πούμε και τη μαύρη αλήθεια, θα ήταν λίγο δύσκολο να γίνει διαφορετικά. Γιατί ο κόσμος του Κέντρου, συμβαίνει να αποτελεί το πιο ψαγμένο και το πιο απαιτητικό ίσως κομμάτι του εκλογικού σώματος. Και ειδικά ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να ξεχάσει το εγκληματικά ανεύθυνο παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες της χώρας στο πρώτο εξάμηνο του 2015.
Αλλά πέρα απ’ τον Τσίπρα, το πρόβλημα πλέον θα το έχει κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Που θεωρώντας επίσης ότι μεγάλο μέρος του Κέντρου το έχει καπαρώσει ο Μητσοτάκης εδώ και καιρό, επέλεξε πολιτικά να στραφεί αριστερά. Μόλις προχθές, ψήφισε άλλωστε “παρών” στη νέα ανανέωση της θητείας Στουρνάρα, επιχειρώντας προφανώς να κλείσει το μάτι στο πρώην Σύριζα κοινό. Αλλά εκεί θα βρει τώρα έμπειρους παίκτες που ξέρουν το γήπεδο αυτό πολύ καλύτερα απ’ τον Ανδρουλάκη. Κι αν επιβεβαιωθούν τα ευρήματα κάποιων πρώτων μετρήσεων που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ με μονοψήφιο, τότε εκτός απ’ το κόμμα του και ο ίδιος ο Ανδρουλάκης μπαίνει σε περιπέτειες. Αλλά αυτά έχει η πολιτική. Οι χαρές, σπανίως είναι περισσότερες απ’ τις λύπες.
Πηγή: liberal.gr