Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει πολλές ενστάσεις για την απαγόρευση της χρήσης του Διαδικτύου στους κάτω των δεκαπέντε ετών. Κυρίως την αναποτελεσματικότητα, τη δυσκολία εφαρμογής του μέτρου, αφού απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν πολλοί τρόποι για να παρακαμφθεί.
Θα μπορούσες να αναρωτηθείς για την εξιδανίκευση της χρήσης του Διαδικτύου που θα προκαλούσε αντανακλαστικά η απαγόρευση, όπως κάθε απαγόρευση. Εξάλλου, αν έχω καταλάβει καλά, οι ενδεχόμενες ποινές για τις παραβάσεις δεν αφορούν τους χρήστες, αλλά τους παρόχους.
Αυτοί είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι. Οπότε τίποτε δεν εμποδίζει τον νέο να κατασκευάσει μια ψεύτικη ταυτότητα προκειμένου να ξεγελάσει το σύστημα. Κίνητρό του η έπαρση ότι κατόρθωσε να τους ξεφύγει, κάτι διόλου αμελητέο στην ηλικία όπου, προκειμένου να τραβήξεις την προσοχή, είσαι ικανός να σπάσεις στο ξύλο ακόμη και τον μικρότερο που είναι ανίκανος να αμυνθεί. Αναρωτιέμαι κι εγώ πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συμμετέχουν στην έξαρση της εφηβικής βίας τη στιγμή που στη διάδοσή της δεν μπορούν να αντισταθούν ούτε οι ενήλικοι χρήστες, για τους οποίους αποτελούν το κατεξοχήν εργαλείο της νηπιοποίησής τους, κοινώς της άρνησής τους να αναλάβουν την ευθύνη των λεγομένων τους.
Χώρια η ψευδεπίγραφη «κοινωνικοποίηση» του χρήστη, που στην πραγματικότητα αυτός βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην απομόνωσή του. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτείνει ως όριο της απαγόρευσης το δέκατο τρίτο έτος και ακολούθως τη γονική επίβλεψη έως το δέκατο πέμπτο.
Παρ’ όλα αυτά, διατηρώ τις αμφιβολίες μου για την αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης. Αναρωτιέμαι, δε, αν είναι ένα πρόσχημα της κυβέρνησης, αλλά και της Ευρώπης, για να κρύψουν την αμηχανία που τους προκαλεί η αδυναμία αντιμετώπισης ενός προβλήματος που δεν περιορίζεται μόνο στον προσηλυτισμό των κάτω των δεκαπέντε, αλλά απευθύνεται και στα νήπια των ώριμων ηλικιών που είναι έτοιμα να χάψουν την πρώτη θεωρία της συνωμοσίας.
Η αντιπολίτευση καταψήφισε το μέτρο επειδή το θεώρησε καταπιεστικό. Η πριμαντόνα της σαπουνόπερας κατήγγειλε ότι η απαγόρευση εισβάλλει στο παιδικό δωμάτιο για να εθίσει τα φρέσκα μυαλουδάκια στη νοοτροπία του νόμου και της τάξης.
Λες και δεν φτάνουν όλοι οι υπόλοιποι περιορισμοί, όπως η απαγόρευση να πηδούν από το παράθυρο στον δρόμο, να βάζουν φωτιά στο διαμέρισμα, να ζωγραφίζουν τους τοίχους στο σαλόνι, τώρα τους επιβάλλεται και η απαγόρευση του Διαδικτύου.
Περιορισμός στην ελευθερία του λόγου, κυρίως όμως κάτι βαθύτερο που αγγίζει τον πυρήνα της συγκρότησης της σύγχρονης κοινωνίας. Η άρνηση ελέγχου και περιορισμών. Βέβαια, στην περίπτωση της πριμαντόνας υπάρχει και κάτι ακόμη: ο φόβος πως η απαγόρευση θα εμποδίσει τον προσηλυτισμό των νέων στη θρησκεία της Αριστεράς.
*Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην «Καθημερινή». Αναδημοσιεύεται στο πλαίσιο της συνεργασίας «Καθημερινής» – Liberal
Πηγή: liberal.gr