Του Γιάννη Σιδέρη
Τι να πιστέψει κανείς για τον Αλέξη που σήμερα παρουσιάζει την ιδρυτική διακήρυξη και το όνομα του νέου προσωπικού του κόμματος; Διχασμός έχει πέσει στις φίλιες δυνάμεις, που αποτελούσαν το βαρύ πυροβολικό του ΣΥΡΙΖΑ επί των ημερών του.
Μελίρρυτος ο τότε διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Μαξίμου Θανάσης Καρτερός, γράφει: «Ο Τσίπρας πλαισιωμένος από νέα πρόσωπα και έμπειρους συνεργάτες, με την εφηβεία της Αριστεράς και την εμπειρία της διακυβέρνησης, την επικοινωνιακή ικανότητα και πολιτικές αρετές, ναι μπορεί».
Από την άλλη, εκδότης δημοσιογράφος που αποτελούσε την μιντιακή ομάδα κρούσης του ΣΥΡΙΖΑ των χρόνων του Αλέξη, τον παρομοιάζει με… τον Μάικλ Τζάκσον, «που πάλευε κάθε μέρα να γίνει λευκός. Γιατί, δεν τον ενδιαφέρει αν έχει διαπρέψει, αν έχουν υποκλιθεί μαύροι και άσπροι μπροστά του, αλλά απολογείται στο τραγικό προσωπικό απωθημένο «να γίνει και αυτός λευκός».
Εκείνο που θέλει να πει, το λέει σε άλλο σημείο ο εκδότης (επειδή δεν είναι πολιτικό στέλεχος όπως υπήρξε ο Καρτερός, δεν αναφέρεται το όνομα του παρότι του ανήκει το copyright):
Ο Αλέξης «έχει έντονο άγχος να γίνει αρεστός από αυτούς που δεν τον αποδέχονται, ενώ την ίδια ώρα απομακρύνει αυτούς που τον στήριξαν»!
Δεν ξέρουμε αν το τελευταίο λέγεται… «σύνδρομο Μάικλ Τζάκσον». Η ελληνική γλώσσα έχει και τις λέξεις «αριβισμός», «τυχοδιωκτισμός» και «αχαριστία» που περιγράφουν επακριβώς την πορεία του Αλέξη.
Και δεν ξέρουμε εάν έχει υπαρξιακή ανάγκη να γίνει αποδεκτός από αυτούς που δεν τον αποδέχονται. Σίγουρα ωστόσο έκανε μια ανεπιτυχή πολιτικάντικη κίνηση, καθοδηγημένη από τους εμπνευστές του rebranding, προκειμένου να στοιχίσει πίσω του τον μεσαίο χώρο.
Έναν χώρο που βρίσκεται σε θέση μόνιμης απαξίωσης (κυρ-Παντελήδες) από τους λάβρους «αγωνιστές» της Αριστεράς και του «αντισυστημικού» νεφελώματος, αλλά χωρίς τις ψήφους του οποίου, ουδείς μπορεί να αναδειχθεί σε αναμφισβήτητο γητευτή της εξουσίας.
Θεωρούμε πως ο πρώην Πρωθυπουργός έχει πολιτικό ένστικτο, και με τον κυνισμό του, οσμίζεται γρήγορα την ατμόσφαιρα. Κατάλαβε ότι δεν ήταν αρεστός, και πως δεν έπεισε ότι εξ αποκαλύψεως μεταμορφώθηκε σε θιασώτη του «δημοκρατικού καπιταλισμού». Εξ αυτού αναγκάστηκε να επιστρέψει άρδην στην «κυβερνώσα Αριστερά».
Τουλάχιστον για να συμμαζέψει τα ρετάλια του πρώην κόμματός του (σημ: Επειδή η λέξη «ρετάλια» είναι πολύσημη και έχει και τη δύσοσμη πτυχή της, εξηγούμε ότι δεν αναφερόμαστε στην ηθική των ανθρώπων, αλλά στο οργανωτικό κουρέλιασμα του ΣΥΡΙΖΑ, τα κομμάτια του οποίου θα συνεχίσουν να αποκόπτονται λίαν συντόμως. Το ίδιο και στους «μονήρεις» της Νέας Αριστεράς).
Ες σήμερον τα σπουδαία, στο Θησείο με φόντο την Ακρόπολη. Γιατί όταν η Ακρόπολη χρησιμοποιείται ως φόντο της Δεξιάς, αποτελεί ψηφοθηρική κενόηχη αρχαιολαγνεία με στόχο τον εθνικιστικό παροξυσμό του λαού. Όταν όμως γίνεται εικαστικό φόντο της «κυβερνώσας Αριστεράς», αναβαπτίζεται, καθαγιάζεται, και σηματοδοτεί δήλωση αγνής πατριωτικής προσήλωσης.
Υπάρχει κάτι γνώριμο, καθότι επαναληφθέν, στην τακτική με την οποία ο Τσίπρας λανσάρει το κόμμα του. Στην πρώτη φάση το προανήγγειλε με το βιβλίο του. Υπήρξε σειρά τμηματικών προδημοσιεύσεων, ρεπορτάζ, παρουσιάσεων, εκτιμήσεων, αναλύσεων, προκειμένου να εξαρθεί το ενδιαφέρον του κοινού. Σε κάποιους και η ανυπομονησία.
Το αποτέλεσμα δικαίωσε τη φράση «άνθρακες ο θησαυρός». Γιατί το πολυαναμενόμενο βιβλίο του φιλοτέχνησε αρνητική εικόνα. Εκείνο που καταστάλαξε στον δημόσιο διάλογο ήταν η έλλειψη ουσιαστικής αυτοκριτικής.
Έριχνε τις ευθύνες για την κακοδαιμονία της διακυβέρνησής του στους υπουργούς του. Ο ίδιος έφταιγε μόνο στο γεγονός ότι ανέχτηκε τον «άτακτο στρατό» και τα «αυτονομημένα καπετανάτα» τους. Καμιά λάθος απόφαση δεν πήρε, καμία λάθος κίνηση και αντίληψη των πραγμάτων.
Παρόμοια λειτουργεί και τώρα στη Β’ φάση. Κάποιες περιοδείες, μετά το μανιφέστο, μετά η παρουσίαση των χρωμάτων της Μπαρτσελώνα (που καμιά σχέση δεν έχουν με τους συμβολισμούς που εκπέμπουν. Το μπορντό χρώμα δεν έχει σχέση με τους αγώνες και το αίμα, και το μουντό μπλε κάθε άλλο παρά σημειολογικά θυμίζει Ελλάδα).
Πάντως το περιτύλιγμα και στις δυο περιπτώσεις ήταν φανταχτερό. Στην πρώτη φάση το περιεχόμενο αποδείχτηκε κενό. Εν αναμονή της δεύτερης φάσης…
Πηγή: liberal.gr