Του Κυριάκου Μπερμπερίδη
Οκτώβριος 2011. Η Ευρώπη ταλανίζεται από την κρίση χρέους με Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρο, Ιρλανδία στο κόκκινο και με Ισπανία και Ιταλία να ακολουθούν σε απόσταση αναπνοής σ’ ένα σπιράλ πανικού, περικοπών και ύφεσης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε, ανακοινώνει μια ακατανόητη απόφαση: να τεθούν σε δημοψήφισμα τα δανειακά μέτρα.
Ο Βενιζέλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του και υπουργός Οικονομικών, συμφωνεί κι αυτός χαρακτηρίζοντας το δημοψήφισμα «λυτρωτικό».
Μέρκελ και Σαρκοζί είναι έξαλλοι, τους καλούν στις Κάννες στη Σύνοδο Κορυφής των G20 και τους λένε ορθά-κοφτά ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα είναι η παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη και όχι η αποδοχή των μέτρων που ήταν αναγκαία.
Παπανδρέου και Βενιζέλος επιστρέφουν άρον-άρον στην Αθήνα όταν όλα ξαφνικά αλλάζουν.
Ο Βενιζέλος αντιλαμβάνεται τη θανάσιμη παγίδα, αλλάζει άρδην άποψη και δηλώνει ότι «η θέση της χώρας στο ευρώ είναι ιστορική κατάκτηση που δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση…»
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ επικρατεί αναβρασμός με αρκετούς βουλευτές να δηλώνουν ότι αν πάμε σε δημοψήφισμα, τότε θα άρουν την υποστήριξη προς στην κυβέρνηση.
Ο Παπανδρέου μένει ξεκρέμαστος, εκλιπαρεί σχεδόν τον Σαμαρά να αναλάβει την εξουσία και τελικά παραιτείται όταν δύο μόλις χρόνια πριν είχε εκλεγεί πανίσχυρος πρωθυπουργός με 44%.
Πριν παραιτηθεί κάνει άλλη μια ακατανόητη πρόταση για οικουμενική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον τότε Πρόεδρο της Βουλής, Πετσάλνικο.
Σχηματίζεται τελικά κυβέρνηση Παπαδήμου με τη στήριξη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ.
Οι στιγμές είναι δραματικές με πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να απαιτούν πλέον ευθέως την αποπομπή της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, πράγμα που θα σήμαινε νομοτελειακά και έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μία ιστορική κατάκτηση που κινδύνευσε τελικά να εξελιχθεί σε καταστροφή μεγαλύτερη ακόμα κι απ’ την Μικρασιατική.
Η χώρα παραμένει τελικά στην Ευρωζώνη παίρνοντας επώδυνα μέτρα και περνώντας μέσα από σαράντα κύματα την τριετία 2012-2015 και ιδιαίτερα το πρώτο εξάμηνο του 2015 με τον τυχοδιώκτη Τσίπρα να την παίζει στα ζάρια.
Το τίμημα ήταν μια δεκαετία στην πρέσα κι ένα 25% του ΑΕΠ χαμένο που ακόμα και σήμερα δεν έχει εντελώς αναπληρωθεί. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά καθώς η όποια εναλλακτική θα ήταν απείρως χειρότερη.
Δεκαετίες βλέπετε, αμεριμνησίας και δημοσιονομικής ανευθυνότητας, πληρώθηκαν με τόκο και τοις μετρητοίς.
Και ενώ συνέβησαν όλα αυτά, έρχεται σήμερα ο δήμαρχος της Αθήνας, να πει τι;
Ότι η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Παπαδήμου «ήταν λάθος».
Και γιατί ήταν λάθος παρακαλώ;
Γιατί «νομιμοποιήσαμε ακροδεξιές πολιτικές με συγκεκριμένα πρόσωπα και τα καταστήσαμε κανονικότητα…»
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει διαγωνισμός χαζομάρας.
Αλλά αν υπήρχε, ο άνθρωπος αυτός θα κέρδιζε σίγουρα το πρώτο βραβείο χωρίς αγώνα και χωρίς συναγωνισμό.
Πηγή: liberal.gr