Του Κώστα Στούπα
Ρώτησα τις προάλλες ένα κυβερνητικό στέλεχος πρώτης γραμμής, τι βλέπει για τις εκλογές. Περίμενα τα γνωστά: σταθερότητα, μεταρρυθμίσεις, κανένα γράφημα με το ΑΕΠ. Μου απάντησε με μια αλληγορία.
«Η σύζυγός μου έχει σκυλοβαρεθεί, αλλά δεν έχει βρει κάποια καλύτερη επιλογή και αναγκαστικά κάθεται μαζί μας μέχρι να βρει…»
Μία πρόταση, και γλιτώσαμε τριάντα σελίδες ποιοτικών δημοσκοπήσεων.
Δεν έχω διαφορετική άποψη. Το είχε πει άλλωστε πιο περίτεχνα ο Νιλ Πόστμαν, που από το 1985 προειδοποιούσε ότι η πολιτική καταλήγει κλάδος του θεάματος και ο πολίτης θεατής. Ο μέσος ψηφοφόρος αντιμετωπίζει εκλογές και κυβερνήσεις όπως τις σειρές στο Netflix. Την πρώτη σαιζόν ενθουσιάζεται και την συστήνει σε όλους. Τη δεύτερη βαριέται τα ίδια πρόσωπα στους ίδιους ρόλους. Ψάχνει νέες σειρές και ας έχουν χειρότερο καστ και σενάριο…
Στις μεταβιομηχανικές δημοκρατίες του ύστερου καπιταλισμού των δανεικών και της κατανάλωσης, ο εκλογέας δεν ψάχνει ιδέες. Ψάχνει να μην πλήττει και να βγαίνουν οι δόσεις της ευημερίας με δανεικά.
Η κυρία, λοιπόν, δεν μένει από έρωτα. Μένει γιατί κοίταξε από το μπαλκόνι με τη στάμνα, όπως η θεία από το Σικάγο και δεν είδε κάποιον που της «γυαλίζει» να περνά από κάτω.
Τι είδε; Αυτό που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις η ΝΔ περί το 30%, η ΕΛΑΣ περί το 14% και το ΠΑΣΟΚ 13%.
Σε κάποιες άλλες, στο ερώτημα ποιο βλέπουν για πρωθυπουργό, ο Μητσοτάκης στο 30%, ο Τσίπρας 17% και ο Ανδρουλάκης 7%. Με τέτοια νούμερα δεν έχεις γάμο. Έχεις συγκατοίκηση για την από κοινού αποπληρωμή του στεγαστικού δανείου.
Ποιος πιθανός εραστής να πάρει τη δεύτερη θέση; Ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης;
Εδώ δεν μου απάντησε κανένα κυβερνητικό στέλεχος. Για τους εραστές, ως γνωστόν, οι σύζυγοι δεν μιλούν. Μου απάντησε ένας επιχειρηματίας, σταθερός ψηφοφόρος της κυβερνητικής παράταξης.
«Καλύτερα να έρθει ο Τσίπρας δεύτερος», μου είπε.
Το επιχείρημα ήταν λογιστικό, όπως αρμόζει στον κλάδο. Ο Τσίπρας περιβάλλεται από υγειονομική τάφρο και δύσκολα θα μπορέσει να εμποδίσει όχι την τρίτη, αλλά ούτε και μια τέταρτη θητεία του Μητσοτάκη.
Πρόκειται άλλωστε για εραστή με βεβαρημένο ιστορικό. Η κυρία έχει ζήσει ήδη μαζί του και θυμάται το 2015, τις ουρές στα ΑΤΜ και το εξήντα ευρώ την ημέρα. Από τότε ο άνθρωπος άλλαξε ταμπέλα, όχι όμως πελατεία: στην Pulse, το 54% των εισροών της ΕΛΑΣ έρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και συνέχισε ο επιχειρηματίας με το σενάριο που του αρέσει: ο Τσίπρας δεύτερος, το ΠΑΣΟΚ τρίτο και η ΝΔ χωρίς αυτοδυναμία. Στις επαναληπτικές εκλογές, όπου κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός, το μισό ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει Νέα Δημοκρατία ευκολότερα απ’ ό,τι θα ψηφίσει η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα.
Το «μισό» δεν είναι εκτίμηση επιχειρηματία, αλλά στατιστική των μεγάλων αριθμών. Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις πάνω από το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ εγκρίνουν τις πολιτικές της ΝΔ του Μητσοτάκη.
Ως εδώ, όλα βολεύουν το συζυγικό σπίτι. Ο σύζυγος μπορεί να κοιμάται ήσυχος, όσο στη γειτονιά κυκλοφορούν οι συγκεκριμένοι μνηστήρες.
Μόνο που σύζυγος που μένει επειδή δεν έχει πού να πάει δεν είναι εκλογική επιτυχία. Είναι αναβολή. Στον «Σφυγμό» της Prorata του Ιουνίου, το 70% έλεγε ότι η χώρα πάει προς τη λάθος κατεύθυνση. Αυτό δεν το γράφει ο εραστής. Το γράφει το ίδιο το σπίτι, κάθε φορά που πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και ανοίγει τον λογαριασμό του ρεύματος.
Μια κυβέρνηση που χτίζει το μέλλον της πάνω στις αδυναμίες των αντιπάλων της στηρίζεται περισσότερο στην τύχη. Και η τύχη, όπως ξέρει κάθε παλιός του ταμπλό, δεν εξαργυρώνεται δύο φορές με την ίδια τιμή.
Όσο για τις συζύγους που βαριούνται, δεν ειδοποιούν. Ένα πρωί απλώς βρίσκεις τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι.
Πηγή: liberal.gr