Της Κατερίνας Γαλανού
Στην αυλή ενός νηπιαγωγείου στα Λιόσια, στην ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης, στο ιατρείο της Καρνεάδου, στην κοίτη του Κηφισού, στην πολεοδομία της Μυκόνου, στο κτίριο της Πλάκας και σε ένα πλήθος ιστοριών του συλλογικού μας βίου, καταγράφεται η θεσμική, κοινωνική και πολιτισμική ένδεια που μαστίζει την κοινωνία μας. Είναι η αληθινή φτώχεια που δεν μετριέται από την Eurostat και για την οποία οι «φορείς» της ούτε ανησυχούν ούτε ντρέπονται ούτε φωνάζουν.
Οι ευθύνες για αυτή την ένδεια, παραμένουν ασαφείς, μετέωρες και ακαταχώρητες σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Κοινωνικά «συμβόλαια» που επέβαλαν κανόνες, ευπρέπεια, σεβασμό, ευθύνη, διάκριση και αναγνώριση των διαφορετικών ρόλων, λογοδοσία σκίστηκαν και πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Αντικαταστάθηκαν από την απόλυτη ελευθεριότητα των δικαιωμάτων, την απουσία μέτρου και συνείδησης, ευθυνών και υποχρεώσεων.
Η νεαρή παιδαγωγός και διευθύντρια του νηπιαγωγείου στα Λιόσια – που έχασε την ψυχραιμία της και το δίκιο της, επιχειρώντας με τον παραδοσιακό τρόπο να επιβάλει σεβασμό για τη δημόσια περιουσία – κακοποιήθηκε πολλαπλώς. Από τον Ρομά πατέρα που εισέβαλε στο προαύλιο του σχολείου και την ξυλοφόρτωσε, φωνάζοντας «ουστ από δω μωρή». Και να μην παραστρατήσει η συζήτηση σε άλλες σφαίρες, σε παρόμοια περίπτωση μη Ρομά πατέρας κατέφτασε με τον δικηγόρο του για να «συνετίσει» διευθύντρια σε σχολείο της Αττικής.
Οι γονείς – ελικόπτερα που αιωρούνται πάνω από τα παιδιά για να απομακρύνουν κάθε ευθύνη, κάθε δυσκολία και κάθε κίνδυνο πνίγουν τις δεξιότητες όπως η ανεξαρτησία, η ανθεκτικότητα. Δεξιότητες αναγκαίες ώστε τα παιδιά να μην καταντήσουν άχρηστοι ενήλικες χωρίς αίσθηση υποχρεώσεων και ευθύνης.
Οι φωνές της νηπιαγωγού στα παιδάκια και οι σφαλιάρες του πατρός ο οποίος μπούκαρε στο σχολείο, δεν μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά. Η νηπιαγωγός εισέπραξε τη ρετσινιά ότι είναι «Λατινοπούλου» ενώ το σύνολο των συναδέλφων της βρίσκονται στο πλευρό της και το αρμόδιο Υπουργείο μέσω ΕΔΕ θα αναζητήσει τα πραγματικά περιστατικά. Στην Καλαμάτα μια μέρα πριν, ένα πλήρως ανακαινισμένο σχολικό συγκρότημα έγινε λαμπόγυαλο από καταληψίες – μαθητές. Εκεί γονείς και εκπαιδευτικοί στο ίδιο στρατόπεδο: της σιωπής.
Η ηθική αποκτήνωση γίνεται κραυγαλέα στην υπόθεση της ιδιωτικής κλινικής στη Θεσσαλονίκη, η πλήρης ασυνειδησία αναδύθηκε από την κοίτη του Κηφισού, τα αρχεία της πολεοδομίας Μυκόνου κλπ. Η μετάθεση όμως της ευθύνης για το σάπιο και το άνομο, αποκλειστικά στις πλάτες των «κακών» πολιτικών και των «κακών» κυβερνήσεων και στην απουσία ελέγχων – όπως εκ των υστέρων καταγγέλλουν με σφοδρότητα οι τηλε-δικαστές – ενέχει τη λογική του γονέα- ελικόπτερου. Ο πολίτης – παιδί έχει περιορισμένη ευθύνη και χιλιάδες δικαιολογίες. Φταίει το κράτος που του επέτρεψε να εξαπατήσει, να φοροδιαφύγει, να παρανομήσει. Αλλά αν το κράτος αποπειραθεί να λειτουργήσει όπως π.χ η νηπιαγωγός στα Λιόσια, «μπουκέτα» στα μούτρα του και στον… αυταρχισμό που πνίγει τον πολίτη- πελάτη.
Πηγή: liberal.gr