Του Δημήτρη Καμπουράκη
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι στο καλό κάνει εκείνος ο Τσίπρας. Αφήνει τους μήνες να περνούν στον βρόντο με μια μακαριότητα που είναι αξιοθαύμαστη. Ιδεολογικό ξεκαθάρισμα δεν κάνει, το πολιτικό του στίγμα γίνεται όλο και πιο θολό, η ομάδα που επέλεξε δεν μπορεί (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα, ο ίδιος ξεστομίζει ένα τόσο αποτυχημένο δίλημμα που καλύτερα να κατάπινε την γλώσσα του… πού πήγε αλήθεια όλο εκείνο το ταλέντο που μας είχε αφήσει έκπληκτους την περασμένη εικοσαετία;
Οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Κουράζονται, βαριούνται, ξεπερνιούνται απ’ τους καιρούς, επαναλαμβάνονται, στερεύουν. Θα πείτε βέβαια, «ε όχι και γέρος ο Αλέξης. Μόλις 52 χρονών είναι, χρυσή ηλικία για έναν πολιτικό.» Το ακούω. Στο τέλος-τέλος, ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρώτη φορά πρωθυπουργός στα 62 του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκατάστησε την Δημοκρατία στα 67 του, ενώ ο Ντενγκ Σιαοπίνγκ έφτιαξε την σημερινή κραταιή Κίνα αναλαμβάνοντάς την στα 74 του χρόνια.
Πλην φαίνεται ότι αυτά με τις ηλικίες και τις ικανότητες των ανθρώπων, είναι πιο σχετικά κι από την θεωρία τη σχετικότητας. Άλλος ζει την πιο παραγωγική του δεκαετία στα 30 του, άλλος στα 50 του κι άλλος στα 70 του. Άλλος γίνεται διάσημος σαν νεαρός σαλταδόρος, άλλος διαπρέπει σαν μυαλωμένος ώριμος, άλλος μας εκπλήσσει σαν σοφός γέροντας. Και κρίνοντας απ’ αυτά που κάνει σήμερα, πολύ φοβάμαι ότι η χρυσή δεκαετία του Αλέξη πέρασε ανεπιστρεπτί.
Έχει χάσει πια και τη λάμψη του και την πειθώ του. Το χειρότερο για έναν πολιτικό είναι να μιλά και να τον βαριούνται. Αυτός να βγάζει δεκάρικους και το κοινό από κάτω να τυρβάζει αδιάφορο, αυτός να λέει περισπούδαστα τσιτάτα στην τηλεόραση και οι τηλεθεατές να γυρίζουν κανάλι να δουν Μαζωνάκη. Άπαξ και η κοινωνία αποφασίσει ότι δεν έχει τίποτα καινούριο ή αξιοπρόσεκτο ν’ ακούσει από έναν πολιτικό άνδρα (ή γυναίκα), τότε βράσε όρυζα. Ας μην ελπίζει πολλά και κυρίως, ας μην σχεδιάζει τίποτα. Δεν θα του βγουν.
Να, δείτε τον σ’ αυτή την συγκυρία. Ενώ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι στάθηκε ανίκανο να κουνήσει προς τα πάνω τη βελόνα του παρά την κυβερνητική ανικανότητα, τώρα που αυτός είναι δεύτερος παθαίνει χειρότερα. Έκανε ένα pic με την εμφάνισή του και μέσα σε τρεις μήνες άρχισε να τσουλά προς τα κάτω, την ώρα που σαρώνει η ακρίβεια, η ενεργειακή κρίση, η κούραση της οκτάχρονης εξουσίας και οι γκάφες των νεοδημοκρατών που λένε ό,τι τους κατέβει. Τώρα έσκασε το θέμα Τριαντόπουλου. Να μου το θυμηθείτε, ούτε αυτό θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί. Στις δημοσκοπήσεις του Δεκέμβρη, η διαφορά υπέρ της ΝΔ θα μεγαλώσει, ενώ η ΕΛΑΣ θα ναι τσίμα-τσίμα με το ΠΑΣΟΚ. Εδώ θα ‘μαστε και θα το δείτε.
Τελικά, είτε έχασε το ταλέντο του, είτε ποτέ δεν το ‘χε πραγματικά. Όσο κι αυτό που γράφω πηγαίνει κόντρα στην ιστορία της περασμένης δεκαπενταετίας, αρχίζω να το πιστεύω. Τυχαία πέτυχε ο Αλέξης όσα πέτυχε. Παιδί της συγκυρίας ήταν. Διότι πραγματικό ταλέντο δεν έχει όποιος σπρώχνεται από το κύμα και σκαρφαλώνει, αλλά αυτός που πέφτει και καταφέρνει να ξανασηκωθεί. Ετούτος εδώ, άπαξ και έπεσε μια φορά το 2019, από πτώση σε πτώση πάει.
Πηγή: liberal.gr