Του Σάκη Μουμτζή
Δώδεκα κράτη επέβαλλαν κυρώσεις στο Ισραήλ, λόγω των εποίκων της Δυτικής Όχθης. Αναφέρω τα κράτη: Βρετανία, Γαλλία, Καναδάς, Ιρλανδία, Ισπανία, Νορβηγία, Σουηδία, Δανία, Φινλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία και Ισλανδία. Ο αναγνώστης πολύ εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ποια κράτη δε συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η Ελλάδα και η Κύπρος, και άριστα πράττουν.
Δεν είναι λίγοι που ζήτησαν από την κυβέρνηση μας να συμμετάσχει σε αυτές τις κυρώσεις, αναγνωρίζοντας έτσι τα δίκαια των Παλαιστινίων και καταδικάζοντας την πολιτική του εποικισμού από τους Ισραηλινούς. Προς το παρόν δεν μπαίνω στην ουσία του προβλήματος που αφορά, σε τελική ανάλυση, την ασφάλεια του Ισραήλ, διότι για την πατρίδα μας άλλο είναι το μείζον πρόβλημα. Η επιθετικότητα και ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας.
Φυσικά υπάρχουν Έλληνες που έχουν άλλες προτεραιότητες και άλλες ευαισθησίες, και μιλώ καλοπροαίρετα. Άλλοι από αυτούς θεωρούν πως και η Τουρκία έχει τα δίκια της, άλλους δεν τους πολυνοιάζει αν χάσουμε και 2-3 νησάκια (έχουμε χιλιάδες…) και άλλοι πάντα μετατρέπουν τις αμυντικές δαπάνες σε νοσοκομεία, σχολεία, αυξήσεις σε μισθούς και σε συντάξεις. Δημοκρατία έχουμε, όλοι χωράμε, αλλά και όλοι γνωριζόμαστε. Στο φινάλε οι πολιτικές κρίνονται στην κάλπη.
Αυτή η κυβέρνηση πιστεύει πως τα μείζονα προβλήματα με την Τουρκία δεν μπορεί να επιλυθούν. Κέρδισε πολύτιμο χρόνο, σε αυτό το διάστημα εξοπλίστηκε, και μια δεδομένη συνεργασία με το Κράτος του Ισραήλ την αναβάθμισε σε συνέργειες, κυρίως στον τομέα των εξοπλισμών. Σε αυτήν την εξέλιξη συνέβαλε και η επιθετικότητα που επέδειξε και επιδεικνύει η Τουρκία του Ερντογάν προς το Ισραήλ. Συνεπώς η τριγωνική σχέση Ελλάδα—Ισραήλ—Κύπρος είναι για τα συμφέροντα του ελληνισμού, όπως τα ερμηνεύει αυτή η κυβέρνηση, ιδιαίτερα συμφέρουσα και επωφελής. Εννοείται πως και αυτή η πολιτική θα κριθεί από τους πολίτες στις εκλογές, καθώς υποθέτω ότι θα αποτελέσει μέρος της ατζέντας του κυβερνώντος κόμματος.
Και έρχομαι στο ζουμί: ποτέ δεν επιβάλλεις κυρώσεις σε έναν που θα σταθεί δίπλα σου στις κρίσιμες στιγμές, ιδίως αν η αιτία τους αφορά την ίδια την υπόστασή του. Διότι, πέραν των πολύ γνωστών και συγκεκριμένων ιστορικών λόγων, η Σαμάρεια και η Ιουδαία προσφέρουν ένα στοιχειώδες βάθος στην άμυνα του Ισραήλ. Μια ματιά στον χάρτη αρκεί. Όλα τα υπόλοιπα αφορούν τη λεγόμενη λύση του Παλαιστινιακού προβλήματος την οποία δεν τη θέλουν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι. Όπως έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ο Μπίλ Κλίντον, στο δεύτερο Καμπ Ντέιβιντ, το 2000, το Ισραήλ έκανε δεκτό το 95% των απαιτήσεων του Αραφάτ, αλλά αυτός φοβήθηκε τους ακραίους και σηκώθηκε κι έφυγε. Σήμερα, μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, ουδείς συζητά πλέον για τη λύση των δύο κρατών.
Φυσικά, όσοι Έλληνες ζητούν η πατρίδα μας να συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά του Ισραήλ, αποδοκιμάζουν και την «Ασπίδα του Αχιλλέα», καθώς πρόκειται για προϊόν που παράγει ένα «γενοκτόνο» κράτος, όπως μηρυκάζουν. Είναι της γνωστής πασιφιστικής σχολής «και τι έγινε αν χάσουμε και 2-3 νησάκια». Εντάξει, δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτούς!
Πηγή: liberal.gr