Του Κώστα Στούπα
Το AfD και η Λεπέν πιστεύουν ότι η απάντηση στον νέο κόσμο είναι η επιστροφή στο έθνος-κράτος. Εμείς πιστεύουμε ότι για να επιβιώσει η ελευθερία απέναντι στα κράτη-ηπείρους χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη — και τελικά περισσότερη Δύση.
Υπάρχουν μερικά σημεία στις θέσεις του AfD στη Γερμανία και της Λεπέν στη Γαλλία που ακούγονται ελκυστικά ακόμη και σε αρκετούς φιλελεύθερους: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί σε έναν γραφειοκρατικό Λεβιάθαν που ρυθμίζει υπερβολικά, ξοδεύει χωρίς επαρκή λογοδοσία και συχνά απομακρύνει τις αποφάσεις από εκείνους που υφίστανται τις συνέπειές τους.
Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση απειλεί τις δυτικές κοινωνίες και πληθυσμιακή αλλοίωση και πολιτισμική οπισθοδρόμηση στο μεσαίωνα.
Ο συρμός του WOKE υποσκάπτει τα θεμέλια της βιολογικής μας υπόστασης και της αναπαραγωγικής ικανότητας των κοινωνιών μας.
Η απεγνωσμένη προσπάθεια της αριστεράς να υποκαταστήσει την απώλεια της εργατικής τάξης με την υιοθέτηση κάθε εχθρικής υπόστασης προς τη Δύση, τον καπιταλισμό και την ελευθερία απειλεί το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα των δυτικών κοινωνιών.
Μέχρι εδώ μπορούμε να συμφωνήσουμε.
Το λάθος αρχίζει στη θεραπεία.
Η απάντηση του AfD και της Λεπέν είναι λίγο-πολύ η επιστροφή στο εθνικό κράτος. Περισσότερη εθνική κυριαρχία, λιγότερες Βρυξέλλες, περισσότερη Γερμανία ή Γαλλία και λιγότερη Ευρώπη.
Μόνο που κοιτάζουν τον 21ο αιώνα με τα γυαλιά του 19ου.
Ο κόσμος στον οποίο η Γαλλία, η Γερμανία ή η Βρετανία μπορούσαν μόνες τους να αποτελούν μεγάλες δυνάμεις έχει τελειώσει.
Σήμερα απέναντί μας βρίσκονται κράτη-ήπειροι.
Η Κίνα και η Ινδία διαθέτουν πληθυσμούς άνω του ενός δισεκατομμυρίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν μια τεράστια ενιαία αγορά, κοινό νόμισμα, κοινό στρατό, ενιαία εξωτερική πολιτική και την ισχυρότερη τεχνολογική βάση στον κόσμο.
Τι ακριβώς θα κάνει απέναντι σε αυτά μια Γερμανία 80 εκατομμυρίων ή μια Γαλλία 70 εκατομμυρίων;
Θα ανακτήσουν, μας λένε, την «κυριαρχία» τους.
Για να κάνουν τι με αυτήν;
Να διαπραγματεύονται χωριστά με την Κίνα για τις πρώτες ύλες; Με τις ΗΠΑ για την άμυνα; Με τους τεχνολογικούς κολοσσούς για την τεχνητή νοημοσύνη; Με την Ινδία για το εμπόριο;
Η κυριαρχία δεν είναι σημαία στο δημαρχείο. Είναι η δυνατότητα να αποφασίζεις για τη μοίρα σου.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας: Μερικές φορές, για να διατηρήσεις την κυριαρχία σου πρέπει να τη μοιραστείς.
Η Ευρώπη το έκανε ήδη μία φορά και πέτυχε.
Με την ενιαία αγορά. Ο Γερμανός, ο Γάλλος, ο Έλληνας ή ο Ολλανδός δεν έχασαν οικονομική ελευθερία επειδή δημιουργήθηκε μια αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Κέρδισαν ελευθερία.
Τα κεφάλαια, τα προϊόντα, οι υπηρεσίες και οι άνθρωποι απέκτησαν μεγαλύτερο χώρο κίνησης. Αυτό ακριβώς είναι το φιλελεύθερο επιχείρημα υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Όχι περισσότερες Βρυξέλλες για να αποφασίζουν πόσο νερό θα καταναλώνει το καζανάκι μας. Το αντίθετο.
Λιγότερες Βρυξέλλες εκεί όπου μπορούν να αποφασίζουν οι πολίτες και τα κράτη και πολύ περισσότερη Ευρώπη εκεί όπου κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν μπορεί πλέον να σταθεί μόνο του.
Άμυνα. Εξωτερική πολιτική. Ενέργεια. Κεφαλαιαγορές. Τεχνολογία. Τεχνητή νοημοσύνη. Στρατηγικές πρώτες ύλες. Εμπορική πολιτική.
Αυτό ονομάζεται επικουρικότητα και αποτελεί βαθιά φιλελεύθερη αρχή: Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται όσο γίνεται χαμηλότερα, αλλά όσο ψηλά είναι απαραίτητο.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη σημαντικότερο.
Ο φιλελευθερισμός δεν επιβιώνει επειδή έχει δίκιο.
Η ιστορία είναι γεμάτη ωραίες ιδέες που εξαφανίστηκαν επειδή δεν διέθεταν τη δύναμη να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Η ελεύθερη αγορά, το κράτος δικαίου, η ελευθερία του λόγου, η ατομική ιδιοκτησία και η κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελούν ιστορικές κατακτήσεις της Δύσης.
Δεν αποτελούν όμως φυσικούς νόμους. Μπορούν να χαθούν.
Σε έναν κόσμο στον οποίο το οικονομικό και δημογραφικό κέντρο βάρους μετακινείται προς την Ασία, η μεγαλύτερη πρόκληση των επόμενων δεκαετιών δεν θα είναι αν η Γερμανία θα διατηρήσει μερικές ακόμη αρμοδιότητες έναντι των Βρυξελλών. Θα είναι αν η Δύση θα εξακολουθεί να διαθέτει αρκετή οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική ισχύ ώστε οι αξίες της να παραμείνουν βιώσιμες.
Γι’ αυτό η ευρωπαϊκή πολιτική ενοποίηση μπορεί να μην είναι καν ο τελικός προορισμός. Μπορεί να είναι ο ενδιάμεσος σταθμός.
Ο επόμενος μεγάλος ιστορικός ορίζοντας θα μπορούσε να είναι μια διατλαντική συνομοσπονδία Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών, ανοιχτή ενδεχομένως και στις άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Όχι ένα παγκόσμιο υπερκράτος.
Μια κοινότητα ελεύθερων κοινωνιών με τεράστια ενιαία οικονομική βάση, κοινή στρατηγική άμυνας και συνεργασία στις τεχνολογίες από τις οποίες θα κριθεί ο αιώνας.
Το AfD και η Λεπέν βλέπουν την παγκοσμιοποίηση και απαντούν με επιστροφή στο έθνος.
Εγώ θα αντέστρεφα το επιχείρημα.
Για να παραμείνουμε ελεύθεροι στο εσωτερικό, πρέπει να γίνουμε ισχυρότεροι προς τα έξω.
Και για να γίνουμε ισχυρότεροι προς τα έξω, χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη — όχι περισσότερη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία.
Και αύριο πιθανόν να χρειαζόμαστε περισσότερη Δύση.
Το έθνος-κράτος υπήρξε επί δύο αιώνες το βασικό δοχείο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεν υπάρχει όμως κανένας νόμος της Ιστορίας που να λέει ότι το δοχείο αυτό θα έχει για πάντα το κατάλληλο μέγεθος.
Το λάθος του AfD και της Λεπέν είναι ότι για να σώσουν το έθνος ζητούν λιγότερη Ευρώπη.
Το στοίχημα του 21ου αιώνα είναι διαφορετικό:
Για να σώσουμε την ελευθερία μπορεί να χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη. Και για να σώσουμε τη Δύση, ίσως χρειαστούμε στο τέλος περισσότερη Αμερική και περισσότερη Ευρώπη μαζί.
Γιατί στον κόσμο των κρατών-ηπείρων, όποιος επιμένει να παίζει μόνος του δεν γίνεται περισσότερο κυρίαρχος. Γίνεται απλώς μικρότερος.
Παραπομπή: «Το μανιφέστο του AfD το 2014»
Η αστική μεσαία τάξη είναι σήμερα (όσο παράδοξο κι αν ακούγεται) η πραγματικά επαναστατική τάξη.
Ο Marx και ο Engels πίστευαν ακόμη τον 19ο αιώνα ότι η ιστορία όλων των έως τότε κοινωνιών ήταν η ιστορία των ταξικών αγώνων. Η «αστική τάξη και το προλεταριάτο» στέκονταν αντιμέτωπα ως δύο μεγάλα εχθρικά στρατόπεδα, σε ανταγωνιστική σχέση μεταξύ τους. Ο 20ός αιώνας διέψευσε μεγαλοπρεπώς αυτή την άποψη, φέρνοντας μαζί του την αστικοποίηση του προλεταριάτου. Ιδιόκτητα σπίτια και ταξίδια στο εξωτερικό για εργάτες και υπαλλήλους — όλη η ρητορική της ταξικής πάλης δεν ήταν παρά κούφιος θόρυβος και καπνός.
Η τραπεζική και νομισματική κρίση, ωστόσο, έδειξε πολύ αργότερα ότι η συμμαχία -ή, καλύτερα, η κοινότητα συμφερόντων- μεταξύ χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και αστικής τάξης δεν υφίσταται πλέον. Στον 21ο αιώνα απειλεί να σημειωθεί μια ιστορική οπισθοδρόμηση : η προλεταριοποίηση της αστικής μεσαίας τάξης.
Αγνοώντας την αποστολή τους να εκπροσωπούν τους λαούς των χωρών τους, τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις της Ευρώπης συμφώνησαν σε ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα μετατροπής των ιδιωτικών τραπεζικών χρεών σε δημόσιο χρέος. Σε μια πρωτοφανή πράξη απαλλοτρίωσης, ο φορολογούμενος πληθυσμός κλήθηκε να επωμιστεί την ευθύνη για τα λάθη μιας κάστας κερδοσκόπων. Έτσι, η δομική διαφθορά της πολιτικής αποδείχθηκε πλέον γεγονός.
Σαν να ακολουθούσε η ιστορία μια σαρκαστική διαλεκτική, βιώνουμε σήμερα την εκδίκηση της σχεδιασμένης οικονομίας. Μετά τον υποτιθέμενο οριστικό θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, το Πολιτικό Γραφείο της ΕΕ -γνωστό και ως Ευρωπαϊκό Συμβούλιο- υπό την ηγεσία της Γερμανίας αποφασίζει την πολιτική αναστολή των νόμων της αγοράς. Η θεσμοθετημένη παράταση της διαδικασίας χρεοκοπίας, γνωστή ως μηχανισμός στήριξης ESM, καθώς και η κατάχρηση της ΕΚΤ ως «bad bank» για τα ομόλογα χρεοκοπημένων κρατών, δημιούργησαν μια νέα οικονομική τάξη, έναν «τραπεζικό σοσιαλισμό». Ενώ οι ζημίες των τραπεζών μετατρέπονται σε αρνητική «λαϊκή ιδιοκτησία», μια μικροσκοπική χρηματοπιστωτική νομενκλατούρα πλουτίζει με τόση υπερβολή και τόση έλλειψη ντροπής όσο άλλοτε το πολιτικό της αντίστοιχο στις σοβιετικές δημοκρατίες.
Η εμφάνιση της Alternative für Deutschland στην πολιτική σκηνή σημαίνει πάνω απ’ όλα ένα πράγμα : αυτές οι σχέσεις και οι διασυνδέσεις συνειδητοποιούνται από τους πολίτες, η αντίσταση έχει αρχίσει. Η αστική μεσαία τάξη είναι σήμερα — όσο παράδοξο κι αν ακούγεται — η πραγματικά επαναστατική τάξη. Ο τελικός σκοπός αυτής της επανάστασης, βέβαια, δεν είναι μια αταξική κοινωνία, αλλά η αποκατάσταση της οικονομίας της αγοράς και της κυριαρχίας του λαού απέναντι στο lobbying.
Όλοι οι στόχοι που έχει διατυπώσει μέχρι σήμερα το AfD φέρουν αποκαταστατικά χαρακτηριστικά: επιστροφή στις Συνθήκες του Μάαστριχτ, επιστροφή στις αρχές που διατυπώνονται στο Θεμελιώδη Νόμο, επιστροφή, εφόσον χρειαστεί, στο εθνικό νόμισμα. Υπό το προαναφερθέν πρίσμα, αυτό είναι συνεπές και σωστό. Χωρίς την αποκατάσταση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας, της τήρησης των συνθηκών και της οικονομίας της αγοράς, η «πρόοδος» σήμερα είναι στην καλύτερη περίπτωση μια κενή φράση και στη χειρότερη μια απάτη.
Η Alternative für Deutschland, όμως, θα επιτύχει μακροπρόθεσμα μόνο εάν κατορθώσει να διαμορφώσει ένα θετικό όραμα για το μέλλον της Γερμανίας και της Ευρώπης. Σε μια εποχή διαρκούς εξαΰλωσης κάθε «καθεστηκυίας και παγιωμένης» μορφής, το συντηρητικό πολιτικό ταμπεραμέντο δεν έχει πλέον παρά μία ισχυρή θέση να υιοθετήσει : μια «συντηρητική πρωτοπορία».
Εκεί όπου ό,τι αξίζει να διατηρηθεί παραμένει ζωντανό, πρέπει να υπερασπιστεί απέναντι στην περαιτέρω επέλαση της διαφθοράς. Εκεί όμως όπου η ξέφρενη πορεία της νεωτερικότητας έχει ήδη ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο, το οποίο αποκαλείται «κρίση», πρέπει να δημιουργηθούν εκ νέου καταστάσεις άξιες να παραδοθούν στις επόμενες γενιές. Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν σε αυτό η εθνική μας γλώσσα και η οικογένεια. Και τα δύο αποτελούν ουσιώδη δομικά στοιχεία της πολιτισμικής μεταβίβασης, χωρίς τα οποία από την έκφραση «οικονομικός χώρος Γερμανία» σύντομα θα πρέπει να διαγραφεί η τρίτη λέξη.
Στα απειλούμενα πνευματικά αγαθά της πληγωμένης ηπείρου μας συγκαταλέγεται, μεταξύ άλλων, ο ίδιος ο αστικός φιλελευθερισμός. Στο όνομά του, θρασείς ιδεολόγοι στον Τύπο και στα υπουργεία προσπαθούν να ευθυγραμμίσουν την ελεύθερη σκέψη και την ελεύθερη ζωή με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας. Όπου υπάρχει «ισότητα», δεν απέχει πολύ η «εξίσωση» — και η ισότητα των δικαιωμάτων πληρώνει το τίμημα.
Η υποτιθέμενη αντίφαση ανάμεσα σε μια συντηρητική και μια φιλελεύθερη πτέρυγα της AfD αποκαλύπτεται έτσι ως προπαγάνδα του πολιτικού αντιπάλου. Το να είσαι γνήσια φιλελεύθερος σημαίνει σήμερα να είσαι συντηρητικός. Ενίοτε μάλιστα και αντιδραστικός.
Μακροπρόθεσμα, το ευρώ δεν είναι ούτε το μοναδικό ούτε το σημαντικότερο θέμα της AfD. Από την αντίσταση στην οικονομικά παράλογη και πολιτικά διεφθαρμένη αυτοκτονική αποστολή του ευρώ γεννήθηκε για πρώτη φορά η βούληση του κόμματος να θέσει με συνέπεια τα συμφέροντα των πολιτών πάνω από τα συμφέροντα των εθνικών και διεθνών γραφειοκρατιών και των επιχειρήσεων.
Αυτή η βούληση πρέπει τώρα απλώς να αναστοχαστεί και να εφαρμοστεί συστηματικά σε όλους τους τομείς της πολιτικής. Τότε θα είχε γεννηθεί το όραμα μιας διαφορετικής Γερμανίας — το οποίο θα αποτελούσε ταυτόχρονα και το πρόγραμμα της AfD:
Το όραμα μιας Γερμανίας της οποίας το παραγωγικό και πολιτισμικά φορέα στρώμα απελευθερώνεται από τη μέγγενη, αφενός, μιας διογκωμένης κοινωνικής βιομηχανίας από τα κάτω και, αφετέρου, αντικοινωνικών χρηματοπιστωτικών ελίτ από τα πάνω· μιας Γερμανίας στην οποία, ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να ξαναβρούν τη θέση τους το γνήσιο αίσθημα του πολίτη και η αξιοκρατία. Το όραμα μιας Γερμανίας της οποίας η ανοιχτότητα προς τον κόσμο δεν πηγάζει από μια “ενοχή”, αλλά από μια υγιή αυτοπεποίθηση. Μόνο αυτή καθιστά δυνατή την πραγματική εκτίμηση του ξένου — όπως και τη δίκαιη κριτική του. Άλλωστε, μόνο μια τέτοια χώρα είναι ελκυστική για εκείνους τους μετανάστες που είναι πρόθυμοι και ικανοί να ενσωματωθούν.
Είναι το όραμα μιας Γερμανίας που θα χαίρει και πάλι του σεβασμού και ίσως ακόμη και της συμπάθειας των ευρωπαίων γειτόνων της. Μιας Γερμανίας που δεν θα μισείται πλέον κρυφά, επειδή καταχράται τον ηγετικό ρόλο που της έχει περιέλθει nolens volens, προκειμένου να επιβάλλει στα άλλα κυρίαρχα κράτη τις πραγματικές ή υποτιθέμενες αρετές της.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση -το κεντρικό τέρας της δομικής διαφθοράς του πολιτικού συστήματος της Ευρώπης πρέπει γι’ αυτό να υποβληθεί σε μια βαθιά μεταρρύθμιση. Πρέπει να απαλλαγεί από την υβριστική αξίωσή της να εξαναγκάζει σταδιακά τις χώρες να μετατραπούν σε ένα ομοσπονδιακό κράτος. Εφόσον αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθεια των «καλών Ευρωπαίων» σε ολόκληρη την ήπειρο, η AfD θα βρει λογικά τη διεύρυνσή της σε μια «Alternative für Europa» — μια «Εναλλακτική για την Ευρώπη».
Marc Jongen
Ευρωβουλευτής του AfD
Cicero
22/1/14
Το μανιφέστο του ΑfD το δανείστηκα μεταφρασμένο από τον τοίχο του Babis Petrakis στα κοινωνικά δίκτυα
Πηγή: liberal.gr