Του Θανάση Διαμαντόπουλου
Εισήλασε σαν σίφουνας στην πολιτική ζωή της χώρας, (συγ)κλονίζοντας τα πάντα. Σε εποχή, μάλιστα, απομάγευσης της πολιτικής και αδρανοποίησης/παθητικοποίησης της κοινωνίας.
Πλήθη αδιανόητα κινητοποιήθηκαν για να την βοηθήσουν «να βρει το δίκιο της». Ή για να βρουν, μέσω αυτής, το δικό τους. Ο πόνος της έγινε πόνος τους. Η κραυγή της κραυγή τους: Για δικαιοσύνη διψώντες, αντισυστημικοί, αποκλεισμένοι, αισθανόμενοι ως προσωπικά αδικημένοι ή παραγκωνισμένοι, μπουχτισμένοι τόσο από την οικογενειοκρατία όσο και από τις αβελτηρίες του κρατικού οργανισμού (ακόμη χειρότερα: από την ευνοιοκρατία και τη διαφθορά που ενδημούν στη στελέχωση και τη λειτουργία του), αλλά και πολλοί μικρόνοες… Ένας εσμός απίστευτος ετερόκλητων στοιχείων στον οποίο παρεισέφρησαν, πάντα παρεισφρέουν τέτοιοι, ψεκασμένοι και ιδιοτελείς… Όλοι αυτοί μαζί τη …θεοποίησαν! Οι διαθέσεις της έγιναν «κινητήριες δυνάμεις» τους… Περίμεναν το νεύμα της, την έκφραση της βούλησής της, την απόφασή της, για να γίνουν χείμαρρος που θα παρέσυρε, θα σάρωνε ή θα εκρίζωνε δομικές παθογένειες περίπου σύμφυτες και σύγχρονες με την ύπαρξη του νεότερου ελληνικού κράτους.
Και αποφάσισε! (Στην πραγματικότητα πάντα το είχε αποφασίσει, ο πόθος την κατάκαιγε εσωτερικά ακόμη και την εποχή που θρηνούσε, ακόμη και την εποχή που διέψευδε κατηγορηματικά και «μετά βδελυγμίας» πως σχεδίαζε την ίδρυση κόμματος. Αλλά το σύνδρομο Εβίτας Περόν την κατάτρυχε, ήταν πασιφανές…) Και μίλησε. Και έκανε το μεγάλο κάλεσμα/σάλπισμα.
Και τότε τι ακολούθησε; Από την πρώτη στιγμή η ευειδής θρηνούσα λειτούργησε σαν το πανάκριβο μοντέλο αυτοκινήτου, που χάνει τη μισή αξία του μόλις βάλεις το κλειδί στη μηχανή. Αλλά τα δύσκολα ήρθαν μετά. Όταν ο χείμαρρος αποδείχτηκε χίμαιρα. Όταν δηλαδή φάνηκαν και οι δυσλειτουργίες του «μοντέλου». Τις οποίες δεν συγκάλυπταν τα μοντελάκια… (Πέραν, βέβαια, του ότι αποδείχτηκε πως η Πολιτική αποτελεί εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, μη υποτάξιμο στις αρχές της βουλησιαρχίας και μη προσφερόμενο για τον παρορμητισμό των ερασιτεχνών, των αφελών και των άσχετων.)
Κάθε δημόσια εμφάνισή της, κάθε παρέμβαση και τοποθέτησή της, κάθε ομιλία της αποδείχτηκε συμφορά! (Δεν λέω και «κάθε εξαγγελία της», γιατί τις αυτές τις αποκρύπτει, προκειμένου να μην τις οικειοποιηθούν αντίπαλοι ζηλόφθονες, ανεπαρκείς, απαίδευτοι, αστοιχείωτοι, στερούμενοι οράματος και φαντασίας.)
Η δημιουργός αποδείχτηκε πανωλεθρία πραγματική, καταστροφή για το «Κίνημα». Το οποίο η κυρία -ο όρος «κυρία» όχι μόνο με τους κανόνες της αστικής ευπρέπειας αλλά και με το περιεχόμενο του αστικού δικαίου: η ιδιοκτήτρια- προσπαθούσε να κάνει όλο και πιο προσωποπαγές ή προσωποκεντρικό. Ως αντίδραση ακόμη και στις εσωτερικές αντιδράσεις.
Και έτσι αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά πως η απόλυτη συνταγή της απόλυτης συμφοράς είναι ο συνδυασμός ελλειμματικής διάνοιας και πλεονασματικής φιλοδοξίας. Ο Αλμπέρ Καμύ θα τιτλοφορούσε τη σύντομη πολιτική διαδρομή της, που δεν ξέρω αν θα φτάσει καν έως την κάλπη, «Η πτώση»…
Βέβαια όπως ισχύει το ουδέν κακό αμιγές καλού, ισχύει και το ουδέν καλό αμιγές κακού: Από την ραγδαία κατάρρευση της «πεφωτισμένης» ή, κατά τους εχθρούς της, «πεψωνισμένης», επωφελείται -το αντιλαμβάνεται ο καθένας που έχει την όποια επαφή με το «πεδίο»- ο διαχρονικός έμπορος του εθνικισμού, ο αενάως εθνοδιεγειρόμενος ή εθνοέγκαυλος, αυτός που επιβεβαιώνει περισσότερο παντός άλλου την ιστορική περί της φύσης του πατριωτισμού ρήση του Σάμιουελ Τζόνσον…. (Η σκιά του μάλιστα, σε συνδυασμό με την αυτοπεποίθηση που δίνει ο εξοπλιστικός εκσυγχρονισμός της χώρας, ήδη επηρεάζει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης προς επικίνδυνες ατραπούς…)
Μα γίνεται, θα αναρωτηθεί κάποιος, από την εξαέρωση ενός αντισυστημικού κινήματος να επωφεληθεί ο κατεξοχήν «κανακάρης του κατεστημένου», ο συλλέκτης -πλην απειροελαχίστων εξαιρέσεων- όλων των αποβρασμάτων της παρακμιακής παλαιοδεξιάς/ακροδεξιάς;
Φοβάμαι πως γίνεται! Γιατί ο συνεκτικός ιστός του αντικυβερνητικού ρεύματος δεν είναι ο αντισυστημισμός. Αλλά ο αντιμητσοτακισμός! Ιδιαίτερα έντονος, άλλωστε, σε μια χώρα που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο τρίτης συνεχόμενης πρωθυπουργικής θητείας…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του ιστορικοπολιτικοερωτικού μυθιστορήματος «Υπουργός Καρδιάς» (με πιθανό υπότιτλο «Ενός λεπτού φυγή» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Παπαδόπουλου προς το τέλος του φθινοπώρου).
Πηγή: liberal.gr