Του Θανάση Μαυρίδη
Διαβάζουμε σοβαρούς ανθρώπους να γράφουν ότι κακώς η κυβέρνηση προχώρησε σε πρόωρη αποπληρωμή του χρέους και όχι έπρεπε τα χρήματα αυτά, 12,3 δισεκατομμύρια για το 2026, να γίνουν «επενδύσεις», δηλαδή σχολεία, δρόμοι, νοσοκομεία και ταυτόχρονα να ανακουφιστούν οικονομικά οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Ας αφήσουμε αν μπορούσε ή όχι η κυβέρνηση να το κάνει. Ας πούμε ότι μπορούσε. Μιλάμε σοβαρά; Είμαστε σοβαροί; Δεν μάθαμε κάτι από την χρεοκοπία; Να σας δώσουμε ένα νέο: Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη κρίση στην αγορά ομολόγων. Συνεχίστε, λοιπόν, να σκέφτεστε έτσι και η επόμενη χρεοκοπία δεν απέχει…
Καταρχήν δεν χρειαζόμαστε άλλα σχολεία. Μαθητές θέλουμε. Αυτοί μας λείπουν για να γεμίσουν τις άδειες τάξεις. Ούτε καθηγητές και δάσκαλοι μας λείπουν. Να γίνει σωστή διαχείριση των ήδη υπαρχόντων και να μην επαναληφθούν τα περσινά που μας κόστισαν μερικές δεκάδες εκατομμύρια. Επίσης δεν χρειαζόμαστε άλλους δρόμους στην επαρχία. Έχουμε στρώσει με άσφαλτο και την τελευταία βουνοκορφή αυτής της χώρας. Όσο για νέα νοσοκομεία; Τι να κάνουμε δηλαδή; Ένα νοσοκομείο έχει το Άργος και ένα το Ναύπλιο. Το σωστό θα ήταν να κρατήσουμε το ένα από τα δύο και εσείς, όποιοι διαμαρτύρεστε, θέλετε να κάνουμε άλλο ένα μεταξύ των δύο πόλεων;
Να σας πούμε τι μας λείπει: Η έξωθεν καλή μαρτυρία. Αυτό μας λείπει. Ή καλύτερα μας έλειπε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταφέρει με πολύ δουλειά να αποκαταστήσει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Αν οι μονίμως καθολικώς διαμαρτυρόμενοι για τα πάντα άφηναν το πληκτρολόγιό τους και έβγαιναν στον πραγματικό κόσμο θα διαπίστωναν ότι στο εξωτερικό μιλάνε για το ελληνικό θαύμα. Για το γεγονός ότι μία χώρα που ήταν παράδειγμα προς αποφυγή είναι σήμερα παράδειγμα προς μίμηση. Και θέλετε αυτό να το χαλάσουμε; Να επιστρέψουμε στις λογικές της δεκαετίας της χρεοκοπίας, τότε που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συναγωνίζονταν ποιος θα σπαταλήσει περισσότερα;
Αυτήν τη στιγμή οι διεθνείς αγορές νιώθουν τις δονήσεις από κάτι μεγάλο που έρχεται από το βάθος της γης. Οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι είναι προβληματισμένοι για αυτό που μπορεί να συμβεί και ενώ έχει μεσολαβήσει μια μεγάλη περίοδος ειρήνης και ευημερίας στα χρηματιστήρια. Μια νέα κρίση σαν εκείνη του 2008 ή κάτι ακόμη χειρότερο; Όπως και να έχει, μικρότερη η μεγάλη κρίση, το 2008 μας δίδαξε ότι η αξιοπιστία είναι το πιο σκληρό νόμισμα για μια χώρα.
Ακροβατούμε στην άκρη του γκρεμού εδώ και πολλά χρόνια. Στην χρεοκοπία είναι σαν να πέσαμε από την Ακρόπολη και να μείναμε όρθιοι. Μία φορά συνέβη. Την γλιτώσαμε. Πήγε να συμβεί και δεύτερη φορά το 2015 και τη γλιτώσαμε και πάλι. Δεν θα γίνεται όμως συνέχεια έτσι. Επειδή κάποιοι ανεπάγγελτοι κομματικοί θέλουν να ξοδέψουμε τα λεφτά σε αχρείαστα πράγματα.
Τα 12,3 δισεκατομμύρια ευρώ ορθώς χρησιμοποιήθηκαν για την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους. Άλλα πράγματα μπορεί και πρέπει να κάνει η κυβέρνηση. Και όχι με αυτά τα λεφτά. Ας πούμε να χρηματοδοτήσει μερικές εκατοντάδες φρέσκες ιδέες νέων ανθρώπων. Μία στις δέκα απ’ αυτές τις ιδέες να βγουν, τα όποια έσοδα θα φτάσουν για να χρηματοδοτηθεί το επόμενο κύμα. Αυτή είναι μια πρόταση που δεν απαιτεί ατελείωτα χρήματα και έχει ένα αναπτυξιακό νόημα. Το να κτίσουμε νέο σχολείο στην Κάτω Ραχούλα και μετά να βάλουμε αγγελία για να βρούμε τον πρώτο μαθητή που θα περάσει τις πόρτες του, αυτό δεν λέει πατριώτες…
Πηγή: liberal.gr