Του Κώστα Στούπα
Θυμάμαι τη φράση του Κώστα Σημίτη «είναι μακέτο αυτό», εγκαινιάζοντας τη λειτουργία των μεγάλων έργων υποδομής, όταν οι βαζιβουζούκοι τον κατηγορούσαν πως τα μεγάλα έργα που είχε δρομολογήσει ήταν μακέτες…
Ο Κ. Σημίτης ήταν σοσιαλδημοκράτης. Εγώ δεν είμαι, αλλά πιστεύω πως τους πολιτικούς πρέπει να τους αξιολογούμε όχι από τις υποσχέσεις για δικαιοσύνη και τα «ΘΑ», αλλά από το έργο που αφήνουν πίσω. Υπό αυτό το πρίσμα, αξίζει σεβασμό και αναγνώριση.
Τα περί μεταχρονολογημένων εξοπλιστικών και «τραβεστί» εισόδου στο ευρώ είναι προφάσεις εν αμαρτίαις όσων ακολούθησαν, δεν άφησαν ούτε ένα μέτρο πεζοδρόμιο ως έργο και χρεοκόπησαν τη χώρα.
Μετά ήρθαν οι «μέλισσες». Ακολούθησε η χρεοκοπία, γιατί ο Καραμανλής με τον Παυλόπουλο είχαν προσλάβει στο Δημόσιο μέχρι και τα σκουπόξυλα των κομματικών γραφείων και μοίραζαν μισθούς, συντάξεις και φαρμακευτικές δαπάνες σαν να μην υπάρχει αύριο.
Το 2015 ο σοφός λαός, με σημαντική υποστήριξη του συστήματος Παυλόπουλου – Παπαγγελόπουλου – Καμμένων, έφερε τον Αλέξη Τσίπρα να διαγράψει το χρέος με έναν νόμο και ένα άρθρο.
Την προκοπή την παρακολουθούμε κάθε Δευτέρα στο ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», που περιγράφει αναλυτικά την περίοδο της περήφανης διαπραγμάτευσης. Οι κ. Τσίπρας και Βαρουφάκης αρνήθηκαν να μας διαφωτίσουν με τις δικές τους εκδοχές για τα ζητήματα που λίγο έλειψε να τινάξουν τη χώρα στον αέρα και μαζί με αυτήν 200 χρόνια νεοελληνικής ανεξαρτησίας.
Ενώ τα «σαΐνια» μας μπλόφαραν ζητώντας δανεικά χωρίς μνημόνια, που θα φρόντιζαν να μη δημιουργούνται άλλα χρέη, η άλλη πλευρά είχε ετοιμάσει το σχέδιο επιστροφής στη δραχμή με κάθε λεπτομέρεια.
Ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας αποκαλύπτει τώρα πως η υποτίμηση της νέας δραχμής, το πρώτο βράδυ της κυκλοφορίας της, θα ήταν περί το 60% με 80%. Ο ίδιος, την περίοδο εκείνη, όταν αρθρογραφούσα, πίστευα πως δεν θα ξεπερνούσε το 50%.
Το χρέος αυτομάτως θα εκτινασσόταν στο 500% με 600% του ΑΕΠ. Το σχέδιο των Ευρωπαίων για την Ελλάδα ονομαζόταν… «Αλβανία».
Αν ο Τσίπρας δεν είχε κάνει την «κωλοτούμπα», με τη στήριξη του μετώπου του «ΝΑΙ» στη Βουλή το καλοκαίρι του 2015, η Ελλάδα θα έμοιαζε περισσότερο με τη Συρία παρά με την Αλβανία. Τέτοιου μεγέθους υποτίμηση, για μια χώρα που εξαρτάται από τις εισαγωγές ακόμη και για τα περισσότερα είδη διατροφής, σημαίνει λιμός.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» θα ήταν ήδη πραγματικότητα για την Τουρκία και εκεί όπου σήμερα η Chevron ψάχνει για πετρέλαια νοτίως της Κρήτης, θα έψαχνε η τουρκική κρατική εταιρεία.
Ευτυχώς για εμάς και κυρίως για τα παιδιά μας, αυτά πέρασαν.
Από το 2020 μέχρι τα τέλη του 2025 η Ελλάδα μείωσε το δημόσιο χρέος από το 209% στο 146,1% του ΑΕΠ. Αν συνεχίσει έτσι, μέχρι το 2030 θα έχει μικρότερο χρέος από χώρες όπως η Ιταλία και ενδεχομένως, με τον δρόμο που έχει πάρει και η Γαλλία.
Η Ελλάδα παράγει σήμερα το δεύτερο υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα στην Ευρώπη. Το ΑΕΠ αυξάνεται με χαμηλό μεν ρυθμό, αλλά υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ. Αυτό σημαίνει σύγκλιση. Η ανεργία έχει μειωθεί από το 18% σε κάτω από 8%, προσεγγίζοντας τον μέσο όρο της ΕΕ.
Το ελληνικό δεκαετές ομόλογο διαπραγματεύεται πλέον χαμηλότερα από το ιταλικό και το γαλλικό. Χθες, το ελληνικό είχε επιτόκιο 3,60%, το ιταλικό 3,99% και το γαλλικό 3,88%.
Αυτά δεν έχουν συμβεί ξανά στα 200 χρόνια της νεοελληνικής ιστορίας.
Ναι, υπάρχουν προβλήματα. Η Ελλάδα, παρά την αύξηση των μισθών τα τελευταία χρόνια, παραμένει μία από τις χώρες της ΕΕ με τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη. Η ανταγωνιστικότητα παραμένει συγκριτικά πολύ χαμηλή.
Αρκετές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης τώρα μάς δείχνουν την πλάτη τους, ενώ πριν από τριάντα χρόνια δεν έβλεπαν τη δική μας λόγω της απόστασης.
Ο λόγος είναι απλός. Προχωρούν ταχύτερα, γιατί οι μεταρρυθμίσεις εκεί συναντούν μικρότερη αντίσταση. Αν κοιτάξει κανείς τις δημοσκοπήσεις στις χώρες αυτές, το «κόκκινο» και το «πράσινο» χρώμα είναι δυσεύρετα.
Αυτά που έχουμε πετύχει, όμως, δεν είναι λίγα και δεν είναι «μακέτο»…
Πηγή: liberal.gr