Του Κώστα Στούπα
Η αποκάλυψη και ανάδειξη της ιστορίας με το ακίνητο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που το νοίκιαζε σε δημόσια υπηρεσία η οποία του ανέθετε και την ανακαίνιση καταδεικνύει δυο πράγματα.
Το πρώτο είναι η διαπλοκή του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού και κομματικού προσωπικού με τις κρατικές προμήθειες με όρους που μπορεί να είναι νόμιμοι αλλά ενέχουν ηθικές ενστάσεις. Εδώ ισχύουν τα περί της γυναικός του Καίσαρα, που δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά θα πρέπει και να φαίνεται…
Στη ιστορία με το εκατομμύριο στο εξωτερικό που ξεχάστηκε να δηλωθεί, η… επιστήμη σηκώνει τα χέρια της…
Το δεύτερο και πιο σημαντικό στην παρούσα φάση, είναι πως ο χρόνος που «σηκώθηκε» το ζήτημα λίγους μήνες πριν τις εκλογές και λίγες μέρες πριν την επίσημη πρώτη του κόμματος Τσίπρα. Στην κυβέρνηση φαίνεται να προτιμούν τον κ. Τσίπρα έναντι του κ. Ανδρουλάκη για αντίπαλο. Αυτό δείχνει το ανέβασμα των τόνων για το συγκεκριμένο ζήτημα από στελέχη που θεωρείται πως εκπέμπουν τροχιοδεικτικές βολές των προθέσεων της κυβέρνησης.
Η αλήθεια είναι πως ο κ. Τσίπρας μοιάζει με βολικότερο αντίπαλο του κ. Ανδρουλάκη. Οι μνήμες της «τραγωδο-ιλαρικής» περιόδου διακυβέρνησης είναι νωπές και τα ίχνη της αντι-ΣΥΡΙΖΑ «υγειονομικής ζώνης» των 2/3 της κοινωνίας είναι ακόμη ορατά.
Ο κ. Τσίπρας από το 2016 και μετά έχει χάσει κάθε αναμέτρηση με τον κ. Μητσοτάκη και το 2023 μετά τη συντριπτική ήττα ορθώς αποφάσισε να αποσυρθεί. Αν το ’23 που ηττήθηκε με 20 μονάδες διαφορά και ποσοστό που μετά βίας ξεπέρασε το 20% θα είναι δύσκολο το 2027 με αντίστοιχο ποσοστό και ανάλογη διαφορά να υποστηρίξει πως βρίσκεται σε τροχιά εξουσίας.
Η κυβέρνηση φαίνεται να θεωρεί πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι πιο «βολικός» αντίπαλος για αρκετούς λόγους:
Πρώτον, αποτελεί ένα πολιτικό πρόσωπο με ισχυρά αρνητικά αντανακλαστικά σε ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος λόγω της περιόδου 2015–2019, των capital controls, του δημοψηφίσματος και της υπερφορολόγησης. Αυτό βοηθά τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επαναφέρει το δίλημμα «σταθερότητα ή επιστροφή στην κρίση».
Δεύτερον, ο Τσίπρας λειτουργεί συσπειρωτικά για τη Νέα Δημοκρατία. Όποτε ανεβαίνει πολιτικά ο πρώην πρωθυπουργός, ενεργοποιούνται πιο εύκολα τα αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά του κεντροδεξιού χώρου.
Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ν. Ανδρουλάκη διεκδικεί τον χώρο του κέντρου, όπου κρίνονται οι εκλογές. Ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ αφαιρεί ψήφους κυρίως από τη ΝΔ σε πιο μετριοπαθείς και κεντρώους ψηφοφόρους. Αντίθετα, ένας ισχυρός Τσίπρας πολώνει το σκηνικό και επαναφέρει το δίπολο ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ, που ιστορικά έχει ευνοήσει τον Μητσοτάκη. Στην περίπτωση αυτή η Ν.Δ. αποσπά κεντρογενείς ψήφους από ΠΑΣΟΚ.
Τέταρτον, η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί ευκολότερα να αντιπαρατεθεί με τον «παλιό ΣΥΡΙΖΑ» παρά με ένα ανανεωμένο κεντροαριστερό προφίλ τύπου ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα μπορούσε να εμφανιστεί πιο θεσμικό και λιγότερο συγκρουσιακό.
Γι’ αυτό και συχνά στο Μαξίμου εκτιμούν ότι η πολιτική επαναφορά του Τσίπρα επαναφέρει ένα γνώριμο πεδίο μάχης, όπου η στρατηγική του φόβου και της σύγκρισης με το 2015 λειτουργεί πιο αποτελεσματικά.
Πηγή: liberal.gr