Του Δημήτρη Καμπουράκη
Ο Ανδρουλάκης λέει ότι θέλει να περάσει με μια ψήφο τον Κυριάκο, αλλά στην πραγματικότητα θέλει έστω μια ψήφο πάνω από τον Τσίπρα. Ο Αλέξης από την άλλη, αγωνιά να περάσει έστω με μια ψήφο τον Ανδρουλάκη. Ο Σαμαράς θέλει να περάσει, έστω με μία ψήφο το κατώφλι τα Βουλής, ώστε μετά να διώξει τον Μητσοτάκη κάνοντας (απ’ έξω) εσωκομματικό παιχνίδι στη ΝΔ. Η Καρυστιανού θέλει να περάσει έστω με μια ψήφο τον Βελόπουλο ώστε να κυριαρχήσει στο πάνθεον των ακροδεξιών ψεκασμένων και έστω με μια ψήφο την Ζωή ώστε να κατοχυρωθεί ως αφεντικό των αντισυστημικών.
Μια ψήφο πάνω από το 3% ψάχνουν επίσης η Λατινοπούλου, ο Βαρουφάκης και ο Κασσελάκης, ενώ όπως δείχνουν οι τελευταίες μετρήσεις, ο Βελόπουλος και η Ζωή εγκαταλείπουν τα παλιά σχέδια να πάρουν μια ψήφο πάνω από το 10% και προσγειώνονται στον στόχο να περάσουν έστω με μια ψήφο τη Μάνα των Τεμπών που οι ίδιοι έφτιαξαν. (That’s life ή όποιος κατουρά στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι).
Στη μεγάλη εικόνα πάντως, για όλους τους υπόλοιπους πλην της ΝΔ, οι ερχόμενες εκλογές θα είναι εκλογές της μιας ψήφου. Λες και οι κάλπες δεν θα στηθούν για να κυβερνηθεί ο τόπος στους σημερινούς δυστοπικούς καιρούς, αλλά για να επιβιώσουν ή να καταρρεύσουν οι διάφοροι μικροπαράγοντες του πολιτικού μας στερεώματος.
Γίνεται δουλειά έτσι; Να ‘χουμε δέκα πολιτικούς αρχηγούς και οι εννιά να μην ασχολούνται με το τι θα απογίνει η χώρα, αλλά με το πώς θα κρατήσουν αυτοί τη μύτη τους πάνω από το νερό άλλη μια τετραετία; Αν το καλοσκεφτεί κανείς, όλοι τους παρακαλούν ενδόμυχα να βρεθεί ένας μαγικός τρόπος να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Κυριάκος, οπότε –όσοι επιβιώσουν- να πλασαριστούν στις εκλογές του 2032.
Μόνο ο Μητσοτάκης ασχολείται με το τι πρέπει να πράξει η χώρα (εξωτερικά και εσωτερικά) στο μεσοδιάστημα 2027-32, όλοι οι άλλοι είναι στη λογική «ας περισωθούμε τώρα και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε». Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του Κυριάκου. Πάμε σε εκλογές με μόνο αυτόν να έχει κάτι συνολικό να πει για την χώρα, όλοι οι υπόλοιποι πάνε για επικρατήσουν κάποιου μικροαντιπάλου τους «κι ύστερα βλέπουμε».
Γι αυτό και η αντιπολίτευση τους είναι περιπτωσιολογική, δίχως την παραμικρή πιθανότητα να αναδείξει κάποιον αντίπαλο του Μητσοτάκη με κυβερνησιμότητα. Σκάει το πτυχίο του Μακάριου, κάνουν κριτική για αναξιοκρατία. Εμφανίζεται ένα βαρκάκι στη Λευκάδα, φωνάζουν για πρόβλημα φύλαξης των συνόρων. Στέλνουν επιστολή οι «πέντε», βρίσκουν ευκαιρία να τα βάλουν με το Επιτελικό Κράτος. Εντάξει, αλλά μ’ αυτό τον τρόπο επιλέγεται η καθημερινή θεματολογία του κουτσομπολιού του καφενείου, δεν επιλέγονται οι πρωθυπουργοί που θα κρατήσουν το τιμόνι της χώρας.
Στο δίλημμα «θα πας να ψηφίσεις για να κυβερνηθεί ο τόπος ή για να πάρει μια ψήφο παραπάνω ο τάδε από τον δείνα και η παραδίπλα από τον παραπέρα», η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία του κόσμου που αγωνιά για το τι θα απογίνει…
Πηγή: liberal.gr