Του Άρη Πορτοσάλτε
Πόσο οξύμωρο και ακατανόητο, εάν απαντάς με τη λογική. Πώς γίνεται η δημοσκοπικά, έως και 16 μονάδες, κυρίαρχη κυβέρνηση να στηρίζεται σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που βασανίζεται με τον εαυτό της; Δεν μπορώ να ξέρω σε ποιο βαθμό το Μαξίμου λέει αλήθεια, όταν εκτιμά πως βελτιώθηκε η σχέση κυβέρνησης και βουλευτών, μετά την εξάωρη συνεδρίαση παρουσία του Πρωθυπουργού. Περισσότερο μοιάζει με ένα όχι και τόσο αθώο ψέμα, για να μη σέρνεται η βουλευτική μουρμούρα. Το πρόβλημα φαίνεται πιο βαθύ. Αγγίζει τις ιδεολογικές καταβολές της Νέας Δημοκρατίας και αναπόφευκτα συγκρούεται με τη σύγχρονη ταυτότητα του κόμματος.
Τελικά, απηχεί συνολικά στην παράταξη της ΝΔ το εκπεμπόμενο από τον Μητσοτάκη σήμα εκσυγχρονισμού της Δεξιάς με κεντρώες προσμίξεις; Τι επιλέγουν να εκφράσουν οι αγχωμένοι βουλευτές; Φαίνονται σαστισμένοι και πελαγοδρομούν, μάλλον αδικαιολόγητα. Όμως, στο προσωπικό θέμα της συνείδησης δεν μπορεί να παρεμβληθεί κανείς. Κατά τ’ άλλα, παραμένουμε θεατές, σε μία ακόμη φάση της διαρκούς, στους δύο αιώνες ύπαρξης του Νέου Ελληνικού Κράτους, σύγκρουσης.
Και όπως συνήθιζε να λέει ο αείμνηστος Βασίλης Παπαβασιλείου, «τα πρώτα 200 χρόνια είναι τα δύσκολα»…
Η σύγχρονη Δεξιά, με θέσεις εκσυγχρονιστικής αντιλήψεως, απέναντι στην παραδοσιακή λαϊκή Δεξιά! Οι υπερασπιστές της λαϊκής Δεξιάς υποστηρίζουν ότι συνδέεται με τη βαθιά «ψυχή» της Νεοδημοκρατικής παράταξης. Δεν ξέρουμε εάν επιβεβαιώνεται η εκφραζόμενη βεβαιότητα. Ορίστε ευκαιρία, με αφορμή το Συνέδριο, να μετρηθεί από τους δημοσκόπους. Θα είναι χρήσιμο δεδομένο να ξέρουμε την ακριβή απήχηση της τάσης Μητσοτάκη, με τα ανοίγματα προς το Κέντρο, σε τρία πεδία: Στο «σώμα» των ψηφοφόρων της ΝΔ. Στο 40% της κοινωνίας που εκλέγει πρωθυπουργό και αντιστοίχως στο υπόλοιπο 60%, όπου συγχρωτίζεται ο «κόσμος της λαϊκής Δεξιάς» ανάμεσα σε ποικίλες απόψεις. Οι εκπλήξεις δεν αποκλείονται, άσε που ομορφαίνουν τη ζωή…
Η σημερινή Νέα Δημοκρατία, λίγοι θα πουν, πως είναι ίδιο κόμμα ως προς την έκφραση του με εκείνο του 2004. Η πρόσφατη δήλωση του πρώην Πρωθυπουργού και Προέδρου Κ. Καραμανλή, στην προσπάθεια του να σταθεί δίπλα στον αγροτικό κόσμο, αποτυπώνει την ιδεολογική μετατόπιση. Ο Κ. Καραμανλής επανακάμπτει στη σκηνή, ευτυχής έχοντας ξαναβρεί την πολιτική «φωνή» του, για να ασκήσει κριτική στα αγροτικά πεπραγμένα της κυβέρνησης, αγκαλιά με το λαϊκιστικό παρελθόν του.
Εννοείται, πως επιδέχεται κριτικής η κυβερνητική πολιτική -η εναλλαγή και μόνο έξι διαδοχικών υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης συνιστά το πρόβλημα- όμως έχει σημασία το πρόσημο της κριτικής.
Οι Νεοδημοκράτες βουλευτές μένουν διστακτικοί και φοβικοί μπροστά στο «σταυροδρόμι» των αλλαγών. Διστακτικοί μπροστά στη νέα πραγματικότητα των ψηφοφόρων. Η σύνθεση των οποίων έχει, από τις εκλογές του 2019, εμπλουτιστεί με εκείνους που ονομάζουν «εκσυγχρονιστές του Σημίτη». Φέρουν βαρέως ότι ο Κ. Μητσοτάκης «παραχώρησε» ρόλο στους προερχόμενους από το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ! Είναι η μόνιμη μίρλα της ονομαζόμενης πατριωτικής Δεξιάς, που «αλληθωρίζει» στην «Πουτινική» Ρωσία, εγκαλώντας τον Πρωθυπουργό ότι με το να επιλέξει τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στο Ουκρανικό και τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, έχει αλλοιώσει την παραδοσιακή πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Εντύπωση προκαλεί η κατηγορία για Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη, περί ενδοτισμού προς την Τουρκία, παρά τον εμφανή εκνευρισμό της Άγκυρας λόγω εγκλωβισμού από τις επιλογές Έρντογαν. Ωστόσο μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν μένουν ανεπηρέαστα από την προπαγάνδα των επικριτών…
Οι ψηφοφόροι που προσήλθαν στη ΝΔ, εκτιμώντας την πολιτική με τα ανοίγματα Μητσοτάκη δεν θέλουν ένα κόμμα του παρελθόντος. Δεδομένα δημοσκοπικών ευρημάτων, ποιοτικού χαρακτήρα, παρουσιάζουν την κυβέρνηση να συγκεντρώνει επιβεβαίωση και έγκριση άνω του 40% στην ακολουθούμενη πολιτική σε σειρά κεντρικών ζητημάτων, συμπεριλαμβανόμενων της εξωτερικής πολιτικής και των σχέσεων που αναπτύσσονται σήμερα με Αραβικά κράτη. Οι οπαδοί της δεκαετίας του ‘80 μπορεί να αναπολούν τα χρόνια Αραφάτ, αλλά τότε σαφέστατα περιοριζόταν η Ελλάδα στο τριτοκοσμικό περιβάλλον.
Οι προτάσεις του Πρωθυπουργού για τις Συνταγματικές αλλαγές επιβεβαιώνουν όσους τοποθετούνται υπέρμαχοι ενός πολιτικού συστήματος συνώνυμου της προόδου. Δεν είναι τυχαίο ότι ξεπερνά το 50% της κοινωνίας, η αποδοχή της σταθερότητας την οποία εκφράζει η νεοδημοκρατική διακυβέρνηση. Επιχείρημα που της εκχώρησαν με την αδυναμία τους οι πολιτικοί αντίπαλοι, με αρχή το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα που στοιχίζονται δημοσκοπικά πίσω του.
Σταθερό αγκάθι παραμένουν οι συνέπειες του πληθωρισμού στο εισόδημα των πολιτών. Θα χρειαζόταν επιθετικότερη τακτική στην αντιμετώπιση των ενδογενών προβλημάτων της εσωτερικής αγοράς, χωρίς να επηρεαστούν οι αρχές που διέπουν την ελεύθερη οικονομία. Δεν γνωρίζω πόσο εύκολο το εγχείρημα. Για να μην εκληφθεί η παρατήρηση ως προσπάθεια δικαιολόγησης της κυβέρνησης, πράγματι μετά το «καλάθι του νοικοκυριού» δεν έχουμε δει κάτι δυναμικό και δραστικό, ως προς τους μηχανισμούς της αγοράς.
Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της μηνιαίας έρευνας Απριλίου ο Γιώργος Αράπογλου (Pulse) στον ΣΚΑΙ, σημείωνε κάτι αξιοπρόσεκτο. Ότι τα αναμενόμενα προς συγκρότηση κόμματα δεν απειλούν ευθέως τη Νέα Δημοκρατία, δηλαδή να «κλέψουν» ψήφους των παραδοσιακών Δεξιών. Και προσέθετε πως τα νέα κόμματα θα αναμοχλεύσουν δυνητικές ψήφους πολιτών, που τοποθετούν τον εαυτό τους σε χώρους αντισυστημικούς, αφήνοντας ανεπηρέαστη τη ΝΔ.
Τι, λοιπόν, κρατά σε αμηχανία και δέσμιους του φόβου τους βουλευτές της; Γιατί δεν ανοίγονται με θάρρος απέναντι στους πολίτες; Υπερτερούν τα επιχειρήματα με θετικό περιεχόμενο. Η Δεξιά στα χρόνια του Μητσοτάκη έχει εκσυγχρονιστεί και ανακαινίζεται. Συνδεδεμένη με την ιστορία της Ελλάδας η αντιπαράθεση προόδου και στασιμότητας αγγίζει και τα χρόνια του πρωθυπουργού Μητσοτάκη. Όπως άλλωστε συνέβη με όλους τους προκατόχους του, όταν επιχείρησαν ανάλογες προσπάθειες εξέλιξης.
Είναι η αγωνία της μελλοντικής πολιτικής καριέρας και επαγγελματικής επιβίωσης θα πεις. Σωστά. Η προοπτική όμως είναι μπροστά. Να την αναζητά κάποιος στο παρελθόν, στις υποτιθέμενες «ρίζες» είναι το πιθανότερο αναχρονισμός.
Το Συνέδριο της ΝΔ έρχεται στη σωστή στιγμή. Αναγκαίο να περιγράψει ο Κ. Μητσοτάκης τη σύγχρονη έκφραση της Δεξιάς. Με γνώμονα τις δικές του κεντρώες αποχρώσεις που προσθέτουν και ενδυναμώνουν το σύνολο, εκνευρίζοντας με τις επιδόσεις του πολιτικούς αντιπάλους, οικονομικούς παράγοντες κι άλλους γυρολόγους.
Ο Πρόεδρος της ΝΔ κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή εδώ και μία δεκαετία, οφείλει να προσδιορίσει με σαφήνεια σε ποιες κυβερνητικές πρωτοβουλίες θα μεταφράσει την ψήφο των πολιτών κατά την τρίτη τετραετία του. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια να επιλέξει δύο το πολύ τρείς τομείς που νομίζει ότι μπορεί να επιχειρήσει. Απαραιτήτως με ειλικρίνεια, ώστε να παραδεχτεί που απέτυχε στα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης και να παραθέσει συγκεκριμένα επιχειρήματα ως προς το πως θα επιτύχει τους νέους στόχους!
Με λόγο πραγματισμού και λιγότερο ή καθόλου «οραμάτων» και βερμπαλισμού…
Πηγή: liberal.gr