Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Προτού έρθω στα πράγματι πολύ σοβαρά ζητήματα που μας θέτει η κρίση ροής καυσίμων από τον Κόλπο προς τη Δύση (αλλά και την Κίνα, και αλλού…) θέλω να πω πόσο λυπάμαι για το ΠΑΣΟΚ. Όχι γιατί έχω κάποιον δεσμό με τους ανθρώπους, αλλά γιατί μπροστά στον υπόλοιπο «κόσμο και κοσμάκη» των αντιπολιτεύσεων, οι Πασόκοι ήσαν οι μόνοι στους οποίους μπορούσες να ελπίζεις πως, αν το χρειαστεί η χώρα και το κράτος, θα βάλουν πλάτη.
Το ενδεχόμενο ήταν ήδη πραγματικό και μετά την επίθεση Τραμπ-Νετανιάχου στους Ιρανούς, έγινε τρομακτικά ρεαλιστικό.
Πλην όμως, υπάρχουν προβεβλημένα στελέχη του πασοκικού χώρου, που έπαθαν «Σαντσίτιδα». Μετά τον πάντοτε απόντα από τις Αθήναις Δήμαρχο, κόλλησε και η Άννα Διαμαντοπούλου (προφανώς στα πλαίσια του Πολιτικού Σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ) την ασθένεια εξύμνησης του λάθους ανθρώπου, μάλλον για τους λάθος λόγους. Ύμνοι για τον Ισπανό πρωθυπουργό, ο οποίος βρίσκεται σε δεινή, εσωτερικά, θέση και γι’ αυτό έθεσε ολόκληρη την σπουδαία χώρα του στην ίδια δυσάρεστη θέση. Λες και γύρισε πίσω στο 1492 και στο διάταγμα της Αλάμπρα, λες και θυμήθηκε την φιλοναζιστική ουδετερότητα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πιστεύει ότι μπορεί, με μια ανόητη δήλωση -«Όχι στον πόλεμο»– να καθαρίσει. Θα το θυμόμαστε: δηλαδή εμείς που είμαστε δίπλα στη φωτιά και κρατάμε τα μπόσικα με την πέραν του Ατλαντικού τρέλα, τι είμαστε; Με τον πόλεμο; Déjanos muñequita, που λένε και στη Μαδρίτη…
Έρχομαι στα του πολέμου.
- Για μιαν ακόμη φορά στη μακρόχρονη και σπουδαία ιστορία του ελληνικού εφοπλισμού, πλοία ελληνικών συμφερόντων, τουλάχιστον τέσσερα, φορτωμένα πετρέλαιο, πέρασαν από τον Περσικό Κόλπο στον Κόλπο του Ομάν και ταξιδεύουν ήδη στις ανοικτές θάλασσες. Προφανώς προς Ασία μεριά, όπου σειρά πελατών κτυπάνε τα φορτία τους «όσο-όσο» προκειμένου να διαφαλίσουν την ανανέωση των αποθεμάτων τους με το πολύτιμο καύσιμο.
- Υπάρχει ένα κοινό στοιχείο μεταξύ Βενεζουέλας και Ιράν. Έχουν βαρύ πετρέλαιο, το πωλούσαν στην Κίνα και πληρωνόντουσαν σε γιουάν, με τα οποία αγόραζαν όπλα και άλλα «πονηρά» πράγματα από την Κίνα. Το σχετικό «εμπόριο» σταμάτησε και η Κίνα δεν είναι τόσο ανόητη (όπως ο Σάντσεθ και οι εν Ελλάδι θαυμαστές του) να ανακατευτεί περισσότερο σε μια σύγκρουση που εύκολα μπορεί να λάβει παγκόσμιες (αφού έχει ήδη διεθνείς) διαστάσεις. Ένα «ελάττωμα» των αυταρχικών καθεστώτων είναι πόσο δύσκολα τα βρίσκουν μεταξύ τους «όταν η χρεία τες κουρταλή». Άλλο ένα ατού της συμμαχίας μεταξύ δημοκρατιών, κι ας πλακωνόμαστε δημοσίως…
- Η ενίσχυση του αμερικανικού δολαρίου (από 1,20 δολ/ευρώ σε 1,15 μέσα σε μια εβδομάδα διορθώνει την αμερικανική νομισματική πολιτική χωρίς να χρειαστεί αύξηση των επιτοκίων από την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ. Επιπλέον, πιέζει την Ευρώπη να χρησιμοποιήσει τα στρατηγικά αποθέματα σε αργό και αέριο, τα οποία θα αναπληρώσει αγοράζοντας αμερικανική ενέργεια στις διαμορφωνόμενες υψηλές τιμές.
Κλείνω, για σήμερα, με μια απορία: πόσον καιρό θα χρειαστούν οι (αρμόδιοι) υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη για να συζητήσουν με τους εκπροσώπους των παραγωγικών δυνάμεων, ώστε να είναι, τουλάχιστον, σε έναν κάποιο συντονισμό; Αντιλαμβάνομαι πως οι υπουργοί του πρωθυπουργού είναι το ίδιο «σοφοί παντογνώστες» με τον πρόεδρο της κυβέρνησης, αλλά, τουλάχιστον όπως θυμάμαι εγώ από τα παλιά, οι κυβερνητικοί (και του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου) θεωρούσαν υποχρέωσή τους να συνομιλούν με την αγορά προτού κάνουν οιαδήποτε κίνηση.
Υ.Γ. : Είπαμε να διαθέτουν αυτοπεποίθηση οι υπουργοί, αλλά η αδιαφορία και ψυλομιτίαση που εκπέμπει η κυβέρνηση, έναντι όλης της κοινωνίας («φίλων» και «εχθρών» είναι αλήθεια…) δεν καλύπτεται με επικοινωνιακές καντρίλιες.
Πηγή: liberal.gr