Του Θανάση Διαμαντόπουλου
Αυτό το κορίτσι διαρκώς παρεξηγείται. Αναζητάει τα κοινωνικά αίτια των αμβλώσεων και οι διαβολείς ισχυρίζονται πως θέτει υπό αμφισβήτηση μείζονα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών που ανεπιθύμητα κυοφορούν… Καταγγέλλει εισβολές και της αποδίδεται απαξίωση εισβολέων… Επιδιώκει διαφάνεια της εξωτερικής πολιτικής και της καταλογίζεται άκρατος και ερασιτεχνικός βελοπούλειος εθνικισμός κ.ο.κ…
Και όμως παρά τις «παρεξηγήσεις» ή τις διαβολές… Παρά, θα έλεγαν οι αντίπαλοί της, την καταφανή ανεπάρκειά της, της πολιτικής ασχετοσύνη της, τις επανειλημμένες αυτοαναιρέσεις της -ούτως ή άλλως μανιχαϊστικής- ρητορικής της, παρά ακόμη τη μυωπική ή μονοδιάστατη ή απλουστευτική εκ μέρους της θεώρηση των πραγμάτων και των κοινωνικών προβλημάτων…
Σύμφωνα προς όλους τους δημοσκόπους η κυρία «κρατάει»… Λες και ένα τμήμα της κοινωνίας δεν ενδιαφέρεται για τη σοβαρότητα και την εσωτερική συνοχή των όσων λέει, αλλά οιστρηλατείται αποκλειστικά από το υψωμένο δάκτυλο της κατάκρισης και της καταγγελίας που τη χαρακτηρίζει.
Γιατί, όμως, αυτός ο αδιέξοδος-πρωτόγονος αντισυστημισμός βρίσκει τόση απήχηση στην εποχή μας;
Θα κατέθετα τις παρακάτω ερμηνευτικές προτάσεις:
Πρώτον, διότι δεν υπάρχουν πλέον τα ιδεολογικοπολιτικά αφηγήματα ή τα στρεφόμενα στο μέλλον κοινωνικοπολιτικά αρχιτεκτονήματα, που εμπνέοντας τους απόκληρους ή τρομοκρατώντας τους κατέχοντες, δημιουργούσαν παλαιότερα πολιτικούς πόλους και πολώσεις, η εκ των οποίων απόκλιση ήταν εξαιρετικά δυσχερής.
Δεύτερον, διότι η διάχυση των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας επιτρέπει την υπερανάδειξη των αμαρτημάτων, των ελλειμμάτων και των ατελειών κάθε φορέα -αλλά και κάθε παραδοσιακού διεκδικητή- της εξουσίας: Την εποχή του διαδικτύου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίσως θα ήταν ένα διακωμωδούμενος καλοντυμένος βλάχος, με σοβαρά προβλήματα άρθρωσης, το οικογενειακό περιβάλλον του οποίου ενεχόταν για τα βραχώδη της Φιλοθέης και άλλες ιδιοτελείς έως έκνομες πρωτοβουλίες…
Τρίτον, ζούμε την εποχή της επιτάχυνσης των εξελίξεων, άρα και της κοινωνικής βιασύνης: Ο χρόνος που απαιτείται για τη θεσμική αντιμετώπιση κοινωνικοπολιτικών δυσπλασιών και αμαρτιών επιτρέπει στους διεκδικητές του «εδώ και τώρα», των άμεσων, δηλαδή στην πραγματικότητα των ρητορικών μόνο, «λύσεων» και «διορθωτικών κινήσεων» να χρησιμοποιούν τις -λόγω διαδικασιών και επιδιωκόμενης διαφάνειας- καθυστερήσεις ως «χωνί» που διογκώνει την καταγγελτική τους ρητορεία/μανία.
Τέταρτον, στη σύγχρονη δημοκρατική εποχή, υπάρχει πολυκεντρισμός των εξουσιών. Πολιτική και δικαστική εξουσία, ανεξάρτητες αρχές, αποκεντρωμένες εξουσίες, επιτόπιοι εκπρόσωποι διεθνών θεσμών με αποφασιστικές αρμοδιότητες, αυτόνομοι διαχειριστές ειδικών, συχνά ευρωπαϊκών πόρων, όλα αυτά δημιουργούν δύσκολα ελέγξιμες από την κεντρική εξουσία -αλλά και δύσκολα αναδείξιμες από τους «καθεστωτικούς» ανταγωνιστές της- εστίες διαφθοράς. Ο εντοπισμός τους, όμως, σε οποιοδήποτε επίπεδο ή σε οποιοδήποτε στεγανό της εξουσιαστικής ιεραρχίας και αν εκδηλώνονται αυτές, παρέχει πεδίο δόξης λαμπρό στην καταγγελτική ρητορεία των νεοαντισυστημικών.
Τέλος, πέμπτον, στον διάχυτο μικροαστικό πολτό που χαρακτηρίζει τις χωρίς ξεκάθαρη ταξική ταυτότητα σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, ισχύει η ζηλοφθονία των μικρών διαφορών: «Γιατί εκείνος και όχι εγώ;»…
Τούτων δοθέντων…
Σε μια εποχή με τέτοια χαρακτηριστικά…
Και με μια κυβέρνηση πολυκαιρισμένη, (άρα) ουδόλως αναμάρτητη…
Και μια αντιπολίτευση αλυσιτελή, αφερέγγυα, αναξιόπιστη ως εναλλακτική πρόταση, με πολλές δε εκ των συνιστωσών της επίσης φθαρμένες από παλαιότερη άσκηση εξουσίας…
Κάθε αντισυστημικός παίκτης, ακόμη και «καραγκιόζης» να είναι, βρίσκει απήχηση… Αρκεί να δίνει φωνή και έμφαση στον κοινωνικό θυμό, στο κοινωνικό μίσος, στην κοινωνική ζηλοφθονία ή στην απλουστευτική από την κοινωνία πρόσληψη σύνθετων και πολύπλοκων ζητημάτων… Και εν πάση περιπτώσει, σε μια χώρα που κατέστησε «παίκτες» τον Καμμένο, τον Λεβέντη και τον πωλητή επιστολών του Χριστού γιατί όχι και κάποια που δημοφιλία απέκτησε λόγω του πόνου της;
Πηγή: iefimerida.gr