Του Δημήτρη Καμπουράκη
Είδατε πόσο γρήγορα αλλάζει η ατζέντα, πόσο απότομα η συγκυρία και τα «γεγονότα» όπως τα ‘λεγε σαρκαστικά ο Μακμίλαν, κονιορτοποιούν τους σχεδιασμούς των επιτελείων; Μέχρι την Τρίτη το βράδυ, η ΝΔ ασχολιόταν με την συνταγματική αναθεώρηση, το ΠΑΣΟΚ με τον εμφύλιο του, τα υπόλοιπα κόμματα και πρόσωπα με το τι θα απογίνουν μέσα στον πολιτικό τους αχταρμά. Και ξάφνου ήρθε η Χίος, για να βάλει νέα θέματα και διλήμματα από το πουθενά. Δεν ξέρουμε ακόμα πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία, βλέπουμε όμως ότι η πολιτική καταλήγει να είναι μια διαρκής διαχείριση απρόβλεπτων γεγονότων, οξύτατων κρίσεων και ανθρώπινων τραγωδιών.
Έχοντας γύρω μας έναν τόσο επίφοβο κόσμο, ζώντας μέσα σε μια διαρκή αβεβαιότητα για το τι μπορεί να συμβεί, σε μας και στη χώρα, το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να παραδώσουμε την μοίρα μας σε άσχετους, σε πρωτάρηδες, σε ατζαμήδες και σε πειραματιστές. Σε ανθρώπους ή κόμματα ή συνδυασμούς (στον Αλέξη πάει αυτό που μάλλον λέει θα κατεβάσει συνδυασμό), που κομπάζουν για τις αναπόδεικτες ικανότητες τους και έχουν εύκολο το «όλοι οι άλλοι είναι ανίκανοι». Να παραδώσουμε σ’ αυτούς που η μόνη τους πραγματική προοπτική -έτσι και βρεθούν σε θέση ευθύνης- είναι να μάθουν ως άλλοι νεόκοποι μπαρμπέρηδες πάνω στη δική μας φαλάκρα.
Διότι είναι εύκολο να σου φέρνουν τον καφέ στο φωτεινό σου γραφείο και ρουφώντας ηδονικά το καϊμάκι του να λες «ας γράψω τώρα και μια σκληρή ανακοίνωση για την κυβερνητική πολιτική στο μεταναστευτικό ή για την Βιολάντα». Το δύσκολο είναι να έχεις στην πλάτη σου λιμενικά ή επιθεωρήσεις εργασίας, να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με γεωστρατηγικές επιλογές του Ερντογάν ή με αδιάφορους εργοδότες και κάθε φορά να τρέμει η ψυχή σου αν έπραξες προκαταβολικά όλα όσα έπρεπε και αν η διαχείριση των υφισταμένων σου στο σκληρό πεδίο θα σε στείλει στο σκαμνί του κατηγορουμένου.
Τα γράφω γιατί έχουμε γεμίσει με ρομφαιοφόρους τιμωρούς και με ειδήμονες εφ’ όλης της ύλης, που ως σήμερα δεν έχουν κληθεί να χωρίσουν ούτε δυο γαϊδουριών άχυρα, αλλά πουλάνε τον εαυτό τους ως τετραγωνιστή του κύκλου. Όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν κι όλα τα λύνουν, με μια πρόχειρη ιδεολογικοπολιτική ανάλυση που έχουν έξω – έξω στα χείλη και μας την μπουμπουνάνε στο πιτς φυτίλι. Μόνο που το άτιμο το πεδίο είναι δυσκολότερο από την πολιτική αμπελοφιλοσοφία. Θέλει γνώση, πείρα και κότσια. Που κι αυτά πολλές φορές αποδεικνύονται λειψά, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν καν.
Προσωπικά, πάντα συμβούλευα όσους διατυπώνουν υψηλές φιλοδοξίες διακυβέρνησης και σωτηρίας μας από τους ανίκανους, να μπουν πρώτα νυχτερινή βάρδια σ’ ένα περίπτερο κι ύστερα να διεκδικήσουν θέση δημάρχου ή περιφερειάρχη ή βουλευτή ή υπουργού. Αν τα βγάλουν πέρα από το βράδυ ως το πρωί με τον μεθυσμένο, με το κλεφτρόνι, με τον ζητιάνο, με τον επιτήδειο, με τον παράξενο ή τον τσαμπουκά πελάτη, κι αν το πρωί μετρήσουν κέρδη στο ταμείο, τότε καλώς να προχωρήσουν.
Αν όμως το μόνο που ξέρουν είναι να διατυπώνουν θεωρίες από τον καναπέ τους, πάνε ντουγρού για να φάνε κάποια στιγμή το κεφάλι τους. Καθότι τα μαύρα κύματα του Αιγαίου ή οι αθέατες διαρροές του προπανίου τους μασάνε τους θεωρητικολόγους.
Πηγή: liberal.gr